Το φύλλο που δεν ήθελε να πέσει…

%cf%86%cf%85%ce%bb%ce%bb%ce%bf

 

Ένα εξάμηνο πέρασε από την τελευταία μου ανάρτηση. Είχα να γράψω από την άνοιξη που μόλις ξημέρωνε και τώρα πια τελειώνει κάπου ο Σεπτέμβρης…

Όσα μεσολάβησαν πολλά. Χαρές, άγχη, θέματα υγείας που με φόβισαν, τέλος καλό όλα καλά -και σε λίγο ακόμα καλύτερα- πρώτα ο Θεός.

Και να που πριν λίγο ανοίγοντας τη σχετική σελίδα του Google και βλέποντας το όμορφο σκετσάκι με τους βράχους και τα πουλάκια για την Επίσημη Πρώτη Ημέρα του Φθινοπώρου, μου ήρθε στο μυαλό το θέμα με το οποίο θα έκανα πάλι επιστροφή στο ηλεκτρονικό Σπιτικό μου. Αυτή, που θα έσπαγε τη σιωπή που είχα και έχω τόσο καιρό μέσα μου, τους παλιότερους μήνες επιβεβλημένη κυρίως λόγω σωματικής κούρασης και θεμάτων υγείας, στη παρούσα φάση ως μεταβατική περίοδος σκέψεων, προβληματισμού, ανασυγκρότησης.

 

 

Τι λοιπόν καλύτερο, από το να γυρίσω ξανά σε μια μπλογκοσελίδα με τον τίτλο «Όνειρα Παραμυθιού» με ένα παιδικό παραμύθι! (Μην κρυβόμαστε, πάντα εκεί ανατρέχω πρώτα στα βιβλιοπωλεία, και μετά στα υπόλοιπα βιβλία.)

Και όμως, το συγκεκριμένο βιβλίο το ανακάλυψε ο καλός μου. Μοναδικό αντίτυπο, σκονισμένο, σε ένα ράφι της αυγουστιάτικης έκθεσης βιβλίου του Ξυλοκάστρου, την ώρα που εγώ έριχνα ματιές σε πιο «δημοφιλή» παιδικά βιβλία…Το εξώφυλλό του με μάγεψε! Αν και μέσα Αυγούστου, όταν το πρωτοκράτησα στα χέρια μου, τα φθινοπωρινά του χρώματα με γοήτευσαν αμέσως. Ο δε τίτλος, που μιλούσε για έναν ήρωα – ένα απλο φύλλο- που ήθελε να πάει κόντρα στο κατεστημένο, μου κίνησε αμέσως την περιέργεια.

Το παραμύθι αγοράστηκε ευθύς, καθώς ανατρέχοντας στις σελίδες του ανακάλυψα ότι είναι από αυτά τα περίεργα, σαν και αυτό που έχω γράψει εγώ, που απευθύνονται τόσο σε μικρούς όσο και σε μεγάλους, ή καλύτερα, θα επαναλάβω για μια φορά τον αγαπημένο μου Χιόνη, σε «μικρομέγαλους μικρούς και μεγαλόμικρους μεγάλους», και ειλικρινά ευχαριστώ για την ανάλυψη το έτερον ήμισυ, που τον τελευταίο καιρό μου φέρνει ή ανακαλύπτει θησαυρούς. (ο τελευταίος, από το σουπερμάρκετ ήταν το βιβλίο «Όλο το φως που δεν μπορούμε να δούμε» του Άντονι Ντορ, χωρίς εγώ να του έχω πει κάτι για αυτό – δεν το έχω πιάσει βέβαια ακόμα, καθώς αυτή τη στιγμή διαβάζω το «Μικρό παριζιάνικο Βιβλιοπωλείο» της Νίνα Γκεόρκε.)

Για να ξαναγυρίσω στο φθινοπωρινό μου παραμύθι, ο συγγραφέας του είναι ο Γιάννης Πλαχούρης, για τον οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ, εκδότης του η Άγκυρα, ενώ εικονογράφος η παραστατικότατη Ειρήνη Καραλέκα.

Η υπόθεση της ιστορίας του απλή, ή μήπως όχι; Έχει μπει για τα καλά το φθινόπωρο, πλησιάζει ο χειμώνας, τα φύλλα των δέντρων κιτρινίζουν και πέφτουν, όμως,σε μια λεύκα ενός κήπου ένα φυλλαράκι αρνείται πεισματικά να κάνει αυτό που του υποδεικνύουν οι άλλοι ότι ΠΡΕΠΕΙ να κάνει, δηλαδή να πέσει…Εκείνο είναι τόσο δεμένο, σφιχταγγαλιασμένο με την ίδια τη Ζωή που αρνείται να την αποχωριστεί. Στην μελλοντική του απόφαση καταλυτικό ρόλο θα παίξει η Αγάπη, που θα έχει προέλθει μέσα από την παρατηρητικότητα του ίδιου του κόσμου γύρω μας, της αλληλοσύνδεσης που υπάρχει στις σχέσεις ανάμεσα σε όλα τα πλάσματα τούτου του κόσμου, τελικά της Ενσυνείδησης. Η ιστορία αυτή θυμίζει τελειώνοντας κάτι από τα παραμύθια του Όσκαρ Γουάιλντ…

<…> «Το φύλλο σταμάτησε να καβγαδίζει.Όταν το προκαλούσαν με βρισιές, απέφευγε να απαντά. Έτσι του έμενε περισσότερος χρόνος-που πρώτα τον σπαταλούσε με άσκοπες φωνές και περιττές κινήσεις-να παρατηρήσει γύρω του. Υπήρχαν εκεί πολλά, που ποτέ δεν είχε προσέξει πριν.

Κοίταξε τα παγκάκια, τα άλλα φυτά, τη μικρή πέτρινη βρύση με το κεφάλι του λιονταριού,τις τραμπάλες και τις τσουλήθρες, τα γελαστά παιδιά και τις πάντα βιαστικές μανάδες, προσπαθώντας να τα δει σαν κάτι καινούργιο, για πρώτη φορά. Ο νους του άνοιξε. Τα λόγια του σπουργίτη ξαφνικά έγιναν τόσο , μα τόσο ασήμαντα. Είδε πως κάτι πιο μεγάλο τα τύλιγε όλα, τα έκανε Ένα. Άκουσε τη σιωπή που υπάρχει πάντα, ακίνητη, πίσω από τη φασαρία. Ένιωσε το κλαρί και τον μίσχο που το ένωνε. Σταλαγματιά σταλαγματιά περνούσε από εκεί ο χυμός που έφερνε τη ζωή.» <…>

<…> «Πρόσεξε θαύματα, σκέφτηκε το φύλλο. Τώρα νιώθω καλύτερα, ζεστό, δυνατό. Ο αέρας έχει μέσα του ζωή, όπως και το φως. Τροφή δεν είναι μόνο ο χυμός της λεύκας, αλλά το φως, ο αέρας, οι εικόνες που βρίσκονται δίπλα μας. Τι πρέπει εγώ να κάνω;Απλώς να κοιτάζω, να μην τα αφήνω να χάνονται. Πόσα μυστικά μαθαίνεις, όταν παρατηρείς τον κόσμο γύρω μας, σκέφτηκε.»

Σας αφήνω κάπου εδώ, μια Πέμπτη συννεφιασμένη -μετά από μια Τετάρτη όλο καταιγίδες- και σας χαρίζω μια ματιά από το παράθυρο του γραφείου και το Δέντρο μου, για το οποίο έχω μιλήσει και σε άλλα ποστς, που τις τελευταίες μέρες οργιάζει και αυτό από πεταρίσματα πουλιών, που και αυτό είναι φυλλοβόλο και σε λίγο και χάσει τον υπέροχο πράσινο μανδύα του. Αλήθεια, ξέρει κανείς να μου πει τι είδους δέντρο είναι;

20160922_124622

 

Κλείνω με τη σκέψη πως… τα δώρα εκεί έξω είναι πάρα πολλά, αρκεί να έχουμε τα μάτια μας κάθε φορά ανοιχτά για να τα δούμε. Και πως δεν πρέπει να λειτουργούμε με τα πρέπει των άλλων, της κοινωνίας ή της συνήθειας, παρά μόνο με το ένστικτό μας και να πράττουμε σαν είμαστε σίγουροι πως το επόμενό μας βήμα έχει πραγματικό Νόημα, παρατηρώντας καθημερινά τον κόσμο γύρω μας…

 

20160922_124901

 

 

 

 

 

 

 

Θηλαστικά

Never-wrong-to-do-the-right-thing.-edited (1)

Συνειδητοποιώ ότι 4 μήνες τώρα, δεν έχω κάνει ανάρτηση. Πολλά αυτά που με απασχολούν. Καζάνι το κεφάλι μου που βράζει και δεν ξέρω τελικά αν θα κάψω το φαγητό, ή θα καταφέρω να κεράσω τη ζωή μου μοσχομυριστές αποφάσεις και νόστιμες, ισορροπημένες μπουκιές…

Αλλά… αυτό είναι μια μεγάλη, άλλη κουβέντα…

Είμαι σπίτι και κάθομαι στον υπολογιστή κοιτώντας έξω από το παράθυρο του γραφείου (για μια ακόμη φορά) το Δέντρο μου. Πάνω του, εκτός από
τα γνωστά σπουργίτια και τους μαύρους -αυθάδικους πάντα- κότσυφες, μόλις κάνει αρχοντικό πέρασμα ένα ζευγάρι δρυοκολαπτών και γω…τους κοιτώ άφωνη. Δεν έχω ξαναδεί δρυοκολάπτες από τόσο κοντά.

Το πέταγμά τους, η άνοιξη που ετοιμάζεται σιγά σιγά να μπει επισήμως με τα χελιδόνια από τα Ανατολικά, με βάζουν σε σκέψεις:

Αλήθεια, ποιος ελέγχει τα αποδημητικά πουλιά; Την έλευση τους από θερμότερα κλίματα τώρα την άνοιξη, και το πέταγμά τους ξανά στα Ανατολικά το φθινόπωρο; Πόσο αναγκαίο είναι κάτι τέτοιο για την φυσική ισορροπία των πραγμάτων;

Μεγάλο πράγμα τα φτερά που έχουν μάθει να πετούν και δεν επιτρέπουν στο σώμα να βαλτώσει κάτω στη γη και να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης:Οικονομικής, Γεωγραφικής, Πολιτικής.

Τα θηλαστικά, αλλά και άλλα πτηνά όπως οι κότες, που δεν έχουν μάθει να πετούν, ή στερούνται τα κατάλληλα πούπουλα, ποτέ δεν θα έχουν την ίδια τύχη. Της ελεύθερης διακίνησης…

Χρόνια τώρα μαντρώνονται πίσω από φράχτες και και εξυπηρετούν συγκεκριμένες ανάγκες και σκοπιμότητες. Κανείς δεν ξέρει -και δεν θέλει να μάθει- εδώ και δεκαετίες, αν πονούν. Υποφέρουν. Αν στερούνται αξιοπρέπειας και σωστής φυσικής κατάστασης.

Σφάζονται πάντα εις το όνομα του γενικού καλού. Τα σφαγεία έχουν μεγαλώσει και τα μαχαίρια δεν είναι πια τα ίδια. Τους ανοίγουν πόρτες και τους τις ξανακλείνουν κατά βούληση, πάντα με γνώμονα την κατανάλωση, το κέρδος, τους αριθμούς.

Ποτέ άλλοτε η ανθρωπότητα δεν κατανάλωνε τόσο Κρέας. Ποτέ άλλοτε η ανθρωπότητα δεν γέμιζε μαντριά με τόσο επιμονή και άξια (;) διαχείριση…

457204

***

Πριν δυο μέρες βρέθηκα στο φαρμακείο με τη μητέρα μου. Γεμίσαμε δυο μεγάλες πράσινες σακούλες πράγματα. Την είχα ξαναζήσει τούτη την κατάσταση, πριν χρόνια, κατά εβδομάδες και μήνες, πάντα με ένα τράβηγμα βαθιά κάτω στο στομάχι. Η σακούλα προορίζονταν πάντα για έναν άνθρωπο μας που έσβηνε, μέρα με τη μέρα, αργά. Κάθε σακούλα και μια μικρή ελπίδα.

Πριν δυο μέρες βρέθηκα σε ένα φαρμακείο με τη μητέρα μου. Οι δυο μεγάλες πράσινες σακούλες, το χρώμα της Ελπίδας, και τούτη η μεγάλη, τεράστια, μπλε που κρατούσε ο κύριος που προπορεύονταν στην σειρά στο ταμείο, στο Χρώμα του Ουρανού, δεν προορίζονταν για κάποιον πολύ δικό μας άνθρωπο.

Για αυτό και το τράβηγμα στην ψυχή ήταν διαφορετικό. Απελευθερωτικό. Φάνταζε ακόμη πιο Δίκαιο.

Ήταν το τράβηγμα της ψυχής ενός συνήθως άβουλου στα Τεκταινόμενα θηλαστικού.

Το τράβηγμα των φτερών μιας Κότας, που για δευτερόλεπτα η καρδιά και μια σακούλα φαρμακείου την έκαναν να πετάξει…

 

whats-right-is-whats-left-when-everything-is-wrong-quote-1

Η Ευχή

wish

Η Eυχή είναι ένα περίεργο πράγμα. Πόσο μάλλον όταν έχεις να διαλέξεις ανάμεσα σε τρεις. Σαν σου παρουσιάζεται το λυχνάρι του Αλλαντίν και το ίδιο το Έψιλόν της σου προτείνει τρεις διαφορετικές γραμμούλες, τρία  μονοπάτια διαφορετικά.

Για κάποιους από μας είναι μια συνήθεια, σαν σβήνουμε τα κεράκια μιας τούρτας γενεθλίων. Για κάποιους άλλους κάτι, που η πραγματοποίησή της μπορεί να αλλάξει όλο τους το είναι, να τους δώσει μια νέα κοσμοθεωρία, μια καινούργια αντίληψη ζωής. Οι άυλες έννοιες, τα συναισθήματα που είναι δύσκολο να περιγραφούν είναι και τα πιο σημαντικά…
Κι έτσι, ξαφνικά, βρίσκεσαι στην κοιλίτσα ενός μαγικού ύψιλον. Σε μια αγκαλιά που προσπαθείς να κάνεις ότι μπορείς, και κυρίως αυτά που δεν μπορείς. Τα αδύνατα. Για την Ευχή σου. Και όταν έρχεται το στρεσάρισμα και η κούραση, σκέφτεσαι ότι η κούρασή σου μπροστά σε άλλα, είναι απλά γελοία. Ότι η στενοχώρια που πέρασες πρόσφατα λόγω κάποιου προσωπικού θέματος μπροστά σε εκείνα, τραγικά αστεία. Η ζωή σου ειναι εδω, στα χέρια σου. Και είναι απλά πανέμορφη, κι ας μην εκπέμπει κάθε μέρα με φωτεινά χρώματα, δεν είναι σαχλό πρωινάδικο η Ζωή.
Και τα Χ μέσα στην Ευχή ξέρεις ότι θα τα φας συχνά. Είτε αφορούν εσένα, είτε τους άλλους. Μα…αν όλα ήταν εύκολα, πως θα γινόταν στη συνέχεια το υπερβατικό, το ακατόρθωτο, το ασυνήθιστο…το μαγικό…;;Οπότε, επιλέγεις να χρησιμοποιήσεις το Χ που βρίσκεται μπροστά σου, αλλάζοντας του ιδιότητα. Επιλέγεις να το δεις διαφορετικά:

Χ σε ότι δεν έχει σημασία πραγματική, και Χ σε ότι δεν μπορείς πραγματικά να αλλάξεις…

Και έτσι, κάνοντας τούτο, βρίσκεσαι να κοιτάς έπειτα χαρούμενος το Η που ακολουθεί, ίδια σκαλίτσα στο να γίνεις εσύ ο ίδιος λίγο καλύτερος…

Μια σκάλα που θα ανεβάσει τους άλλους, αλλά και εσένα μαζί καθημερινά, λίγο ψηλότερα…

Συνήθειες που με κάνουν να χαμογελώ

images (1)

Κοντά στην προτροπή της Σοφίας να μιλήσουμε με τη σειρά μας για το τι μας κάνει χαρούμενες κάθε μία μέρα της εβδομάδας, αναζητώντας έτσι στιγμές ομορφιάς μέσα στην καθημερινότητα, και την μετεξέλιξη της ανάρτησης αυτής από τη Φωτεινή στην αναζήτηση επτά πράγμάτων που μας κάνουν ευτυχισμένουςη οποία και με έκανε και tag σε τούτο το … «εξελιγμένο» ποστ και την ευχαριστώ πολύ!– ας μιλήσω κι εγώ με τη σειρά μου για επτά απλά, μικρά, καθημερινά πράγματα που με κάνουν να νιώθω όμορφα:

Ένα: Ο καφές από αυτόν που σε αγαπά

morning coffeeΚάποιοι μπορεί να…ζηλέψουν, άλλοι μπορεί να απορήσουν, αλλά αυτό που με κάνει να νιώθω όμορφα όταν ξυπνώ είναι το άκουσμα του γουργουρίσματος της καφετιέρας στην κουζίνα, από τον καφέ που μου ετοιμάζει ο σύντροφός μου. Τώρα βέβαια τη τελευταία βδομάδα αυτό έχει λίγο αλλάξει, γιατί πρέπει πια εγώ να ξυπνώ πιο νωρίς από εκείνον και πολλές φορές τον ετοιμάζω έτσι μόνη μου, ωστόσο αυτή η χρόνια συνήθεια συνεχίζεται σίγουρα τα Σαββατοκύριακα!🙂

Ο καφές είναι για μένα έτσι κι αλλιώς, φιλαράκι, αγαπημένη καθημερινότητα, όταν δε προσφέρεται γενναιόδωρα από το χέρι του καλού μου ενώ εγώ χουζουρεύω τεμπέλικα στο κρεββάτι, είναι σίγουρα μια ξεχωριστή στιγμή μέσα στην ημέρα. Και τρυφερότητα και καφές, αλήθεια, τι άλλο πια να ζητήσει μια ψυχή;;;

Δύο:Το περπάτημα στη φύση

autumn leaves

Η «κηπούπολη», το όμορφα δομημένο και καταπράσινο προάστιο που βρίσκεται δίπλα σε αυτό που κατοικώ τώρα, προσφέρεται για πάσης φύσεως δραστηριότητες, μετρώντας κατάφυτες πλατείες, όμορφα δασάκια και πρότυπες παιδικές χαρές. Αν έχεις μάθει και τους δρόμους από τους οποίους τα αυτοκίνητα περνούν με μικρή συχνότητα και μέτρια ένταση όπως εγώ, μπορείς να περπατήσεις με βήμα ταχύ και για μιάμιση ώρα σε όμορφα στενά και μέσα από λουλουδιασμένα και ρομαντικά σημεία, χωρίς να κινδυνεύεις να τσαλαπατηθείς.

Έτσι και μια και δεν είμαι του γυμναστηρίου, απολαμβάνω αυτό το προνόμιο σε τούτο το ήσυχο προάστιο, όποτε και όπως μπορώ. Παίρνω λοιπόν το αμάξι (που από το φόβο μου συνήθως το αφήνω…ακίνητο – τα έχουμε ξαναπεί) και οδηγώ μέχρι την «κηπούπολη», παρκάρω στους δρόμους της και μετά αρχίζω το… βάδην! Έχω χρονομετρήσει ότι μέσα σε 90 λεπτά μπορείς να τη γυρίσεις σχεδόν όλη! Στην πορεία μου αυτή βέβαια, συναντώ χιλιάδες άλλα πράγματα που με κάνουν να χαμογελώ:

Αγριολούλουδα μικρά, μαμάδες με καροτσάκια που βγάζουν τα μωράκια τους βόλτα, joggers, αθλητές, σκυλάκια, ηλικιωμένα ζευγάρια που κάνουν και αυτά τον περίπατό τους…

Τρία:Η επαφή με τους ανθρώπους,

getting to know you

μια κουβέντα, ένα χαμόγελο.

Αν είχα σπουδάσει αυτό που πραγματικά ήθελα, νομίζω πως θα είχα καταλήξει ψυχολόγος ή δημοσιογράφος. Κι αυτό γιατί  – από ότι μου έχουν πει – είμαι καλή στο να ακούω τον άλλο όταν μιλά, και να εκμαιεύω από την ψυχή του πράγματα που τον απασχολούν. Πράγματα που πολλές φορές ίσως δεν τα έχει συνειδητοποιήσει κι ο ίδιος. Εγώ θα προσθέσω ότι μου αρέσει απλά το κεφάλαιο Άνθρωπος. Η Επικοινωνία. Η Επαφή. Να γνωρίσω ποιος είσαι. Τι είσαι, τι επιθυμείς, ποια είναι η πορεία της ζωής σου, τα κίνητρά σου, τα θέλω σου, τα όνειρα και οι απογοητεύσεις σου…

Έτσι, ενώ οι πραγματικοί μου φίλοι μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, πάντα θα με δεις να συνομιλώ, ρωτώ, πιάνω κουβέντα με τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας. Στο σουπερμάρκετ. Στη δουλειά. Στη στάση του λεωφορείου, που κάποτε που εξομολογήθηκαν σε 10 μόλις λεπτά, την ιστορία ολάκερης ζωής!! Ο σύντροφός μου κρυφά με «καμαρώνει», ωστόσο πάντα αστειεύεται μαζί μου πάνω στο ζήτημα. «Μα καλά, πότε πρόλαβες και τα έμαθες όόόόλα αυτά πάλι;;;»

Εγώ, χωρίς πάλι να ξέρω γιατί, αναπνέω μέσα από όλο αυτό. Ίσως, γιατί μου θυμίζει ότι, deep down inside, είμαστε όλοι ίδιοι. Όντα με άλλα πρόσωπα, αλλά τις ίδιες ανησυχίες πάνω κάτω και επιθυμίες. Τις ίδιες περίπου πορείες και προβληματισμούς. Αν έχεις διάθεση να ακούσεις, αν είσαι good listener, ο κόσμος θέλει απελπισμένα να μιλήσει. Να ρωτήσει. Να συγκρίνει. Να συμβουλευτεί. Να ανταλλάξει απόψεις… Όταν δε μια μικρή ή μεγάλη συζήτηση συνοδεύεται και από χαμόγελα κατανόησης ή ουσιαστικούς δίαυλους επικοινωνίας, θαρρώ πως έχω αναπνεύσει το οξυγόνο ενός ολόκληρου μήνα…

Στην κατηγορία αυτή βέβαια υπάγεται και το blogging και οι συζητήσεις με όλους του φίλους της παρεούλας μας εδώ μέσα…😉

Τέσσερα:Η  παντός τύπου έρευνα

roads

Δώσε μου ένα θέμα και βάλε με να το ψάξω. Τώρα πια στην εποχή που ζούμε, περισσότερο εννοώντας το Διαδίκτυο. Θα με βρεις να ψάχνω για…αιώνες. Όσο δε διαρκεί αυτό, η αδρεναλίνη μου παραμένει στα ύψη. Πολλές φορές βέβαια καταλήγω απλά να κάνω… «έρευνα» για πράγματα που θα με απασχολήσουν στο απώτερο μέλλον, όπως για το που θα πάω πχ διακοπές το καλοκαίρι, ενώ έξω ρίχνει…χιόνι!

Ωστόσο,όλο αυτό,απλά μου φτιάχνει τη διάθεση βρε παιδί μου!

rainy night

Πέντε: Σπιτική Ζεστασιά:

με την κυριολεκτική έννοια. Στο παλιό διαμέρισμα, που ήταν και λίγο ταλαιπωρημένο, ανάβαμε συχνά το τζάκι, κι ας μην τράβαγε η καμινάδα!Τι πιο όμορφο από το να βρέχει έξω, εσύ μέσα με το τζάκι και χαλαρωτική μουσική να διαβάζεις εφημερίδες ή ένα αγαπημένο βιβλίο…Απόλαυση! 

Τη θέση τώρα του αναμμένου τζακιού στο καινούργιο διαμέρισμα, και με το άσθμα μου πλέον να καθιστά τον καπνό απαγορευτικό, έχουν πάρει πλέον τα κεριά. Μεγάλα μέσα στο «σώμα» του τζακιού, μικρά πάνω στα coffee tables. Και μετά ταινιούλα ή αγαπημένο βιβλίο, ντιμάρωντας και τον υπόλοιπο φωτισμό. Απλά, μαγεία!

music

ΈξιΗ μουσική

Νομίζω δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτήν. Είμαι το άτομο που όταν είναι σπίτι, συνήθως το ραδιόφωνο είναι πάντα ανοιχτό. Δεν παίζει κάθε φορά τον ίδιο σταθμό, ούτε τα ίδια τραγούδια. Εξαρτάται από τη διάθεση ή την δραστηριότητα μου.

Η μουσική έχει το χάρισμα να σε μεταφέρει στον πιο μακρινό κόσμο, στην πιο ξεχωριστή ή διαφορετική κουλτούρα, να σου φέρει δάκρυα ή να σου χαρίσει χαμόγελα με ένα απλό play. Κάποτε, όταν έπαιζα πιάνο -και κυρίως όταν συνέθετα τη δική μου μουσική- έλεγα με τις μελωδίες μου πολλά περισσότερα από αυτά που μπορούσα να εκφράσω με λόγια.

Χρόνια πια τη θέση του πιάνου μου έχει πάρει πλέον το γράψιμο…ελπίζω σύντομα να φτάσω και σε αυτό το στάδιο:

novel

Επτά:Οι βεράντες μου

plants

Είμαι παιδί των λουλουδιών και των δέντρων. Μιλώ στα λουλούδια μου και καθαρίζω τα ξερά φυλλαράκια των φυτών που έχω μέσα στις γλάστρες μου. Χαζεύω τα πουλιά να παίρνουν φύλλα ή ξυλαράκια την άνοιξη σαν φτιάχνουν τις φωλιές τους. Τα άνθη που ξυπνούν με την ανατολή του ηλίου και κλείνουν την ημέρα που πέρασε στα κλειστά τη νύχτα μπουμπούκια τους…

Ένας μικρόκοσμος είναι και αυτά, που έχει την ανάγκη μου και το φως του ήλιου…

Κλείνοντας την παραπάνω ανάρτηση, και ενθυμούμενη  μια από τις τελευταίες αναρτήσεις της μαγισσούλας για τον Επίκτητο συνειδητοποιώ ότι έχουμε πολλά, μικρά, απλά πραγματάκια γύρω μας να μας τροφοδοτούν με κουράγιο, όρεξη αλλά και ενέργεια και που τελικά μας κάνουν να αισθανόμαστε ευγνώμονες και ευτυχισμένοι, παρ’ολη την ρουτίνα της καθημερινότητάς μας…

Τελικά, τι πιο σημαντικό και καθημερινά γενναιόδωρο για τους εαυτούς μας από αυτό;;;

grateful

Αλλαγές…

Ο χειμώνας και το καλοκαίρι που προηγήθηκαν έφεραν αρκετές αλλαγές.

Πρώτη φορά πέρασα Χριστούγεννα μακρυά από την οικογένεια μου και τη μητέρα μου που γιορτάζει. Ήταν όμορφα, στην Πράγα. Μοναδική, παραμυθένια πόλη, όμορφα κτίρια, και σαν χιονίζει χάνεσαι μέσα σε μια μαγεία, που λες δεν θέλω να τελειώσει ποτέ.

Έπειτα από ένα μήνα η Ελλάδα ψήφισε Π.Φ.Α.

Φέτος το καλοκαίρι πάλι, δεν πήγα στο σπίτι στο Ξυλόκαστρο ούτε μια φορά. Με πήρε ο αέρας και με σήκωσε σε Σέριφο και Σχοινούσα. Κάλα τα σίγμα και κει, μα σαν το Σπίτι της Σοφίας μου, πουθενά. Συνειδητοποίησα ότι είναι μάταιο να ψάχνεις στα ξένα τον παράδεισό σου, όταν εκείνος σε έχει δέσει, με αγάπη, χρόνια τώρα. Λίγα υδραυλικά, υπομονή και σοβάτισμα χρειάζεται, όπως όλες οι σχέσεις.

Ένα σίγμα έρχεται να με προβληματίσει ακόμα. Αυτό της Συρίας.

‘Επειτα, βρίσκομαι να χτυπιέμαι ξαφνικά έξω από τη Βουλή, εποχή Δημοψηφίσματος. Ναι, αυτού καλέ, που άρχισε να μας κάνει unfriend, dislike και delete, έτσι στα ξαφνικά, επειδή ακριβώς όλα τα υπόλοιπα προβλήματά μας, τα είχαμε  λύσει. Και να μου έρχονται ξανά τα λόγια της μητέρας μου για τον παππού μου στο μυαλό. Που τον είχαν στήσει μια οι κομμουνιστές και μια οι βασιλικοί στον τοίχο, και τις γλύτωσε και τις δυο φορές. Άλλοι, δεν ήταν τόσο τυχεροί.

Ευτυχώς δεν ανήκω στον φατσοκατάλογο, ούτε και πουθενά φανατικά, για να επηρεαστώ τόσο πολύ. Στην Συγκέντρωση που πίστευα πάντως, πήγα. Κι ας έγινα μουσκίδι, πιο μουσκίδι δεν γινόταν. Ομπρέλες που χόρευαν και φώναζαν για τα πιστεύω τους. Όμορφα ήταν.

Και λίγο μετά αυτή, η αψίδα των δέντρων μας, η Λεωφόρος των Πεύκων Κάτω Από το Σπίτι μας, έπαψε να υπάρχει. Η αρχή έγινε με ένα από τα πεύκα, που οι οι ρίζες του είχαν διαβρωθεί από τις βροχές και έπεσε τη νύχτα μετά τη βροχή της Συγκέντρωσης και μισοκατέστρεψε το αυτοκίνητο του άντρα μου. «Τι διαδηλώνεις», ήθελε να μας πει. Δεν με έπεισε. Ούτε ο δήμος κατάφερε να μην πληρώσει, έστω κι αν ήταν δυστυχώς η μισή αποζημίωση από αυτήν που δικαιούμασταν. (Ευτυχώς πήραμε είδηση την πτώση γιατί έγώ είμαι light sleeper και προλάβαμε να βγάλουμε φωτογραφίες από το συνεργείο που έκοβε το πεύκο στις 5 τα χαράματα.)

Στον απόηχο αυτού και γυρίζοντας από Σχοινούσα, βλέπω ότι όλα τα δέντρα στη Λεωφόρο έχουν κλαδευτεί και κάποια κοπεί, για λόγους  ασφαλείας. Η ρομαντική Λεωφόρος δεν είναι πια η ίδια. Μοιάζει τώρα περισσότερο με τις άλλες, συμβατικές λεωφόρους, αφού τα δέντρα δεν ενώνουν συνωμοτικά τα βελόνινα κλαδιά τους πάνω από το κορμί της. Κάποια από τα φυτά στη ζαρντινιέρα μου πάνω, στο δεύτερο, ξεραίνονται καθώς είναι φυτά της Σκιάς. Ο Ήλιος βλέπετε, τα βρήκε απότομα.

Το Πράσινο χάθηκε από το σαλόνι μου. Βλέπω περισσότερο την άσφαλτο και τις πολυκατοικίες απέναντι.

Μετά από χρόνια, τίποτα δεν είναι το ίδιο. Χάθηκαν τα κλαδιά, τα φύλλα. Αλλά, τώρα, έχω περισσότερο Φως. Περισσότερο Οξυγόνο, αφού ο Βοριάς βρίσκει περισσότερα περάσματα. Περισσότερο Καυσαέριο, αφού δεν το ρουφάνε πια τα δέντρα το βράδυ. Χμ, τώρα που το σκέφτομαι είναι όλα fifty fifty, σημειώσατε δηλάδή 1-1.

Μαζί με το Φως ωστόσο, βλέπω περισσότερες Ψυχές. Το απέναντι διατηρητέο νοικιάστηκε, το σχολικό μετακινεί ένα χαρούμενο κοριτσάκι προς και από το σχολείο. Ο κήπος του έχει πανέμορφα φώτα. Η απέναντι πολυκατοικία έχει πλουμιστά παρτέρια. Δυστυχώς, τα αυτοκίνητα είναι πλέον πιο Ορατά στη Λεωφόρο χωρίς τα ψηλά δέντρα. Ευτυχώς, τα αυτοκίνητα είναι πλέον πιο Αθόρυβα στη Λεωφόρο χωρίς τα ψηλά δέντρα. Ο ήχος του μαρσαρίσματος τους δεν παγιδεύεται και δεν αντηχεί τώρα κάτω από τα πυκνά φυλλώματα.

Τούτο το καλοκαίρι, νοικιάστηκε και η χρόνια εγκαταλειμμένη διπλα μας μονοκατοικία. Το Δέντρο μου, το δικό τους δηλαδή, έγλειφε το παράθυρο του γραφείου μου δυόμιση χρόνια τώρα, και καθώς σας έγραφα, χάζευα τα φύλλα του την άνοιξη  τα γυμνά κλαδιά του το χειμώνα, μετρούσα γενικά τις εποχές πάνω του. Και ξαφνικά, την εποχή ανάμεσα στο Δημοψήφισμα και τα Capital Controls κάποιοι πήραν ηλεκτρικά πριόνια και άρχισαν να κόβουν. Κλαδιά μεγάλα, που θα είχαν χρειαστεί και δέκα χρόνια να θεριέψουν. ‘Εκλεινα παντζούρια και τηλεοράσεις ταυτόχρονα, να μην τρελαθώ. Και μια Ελιά στον κήπο τους ξεριζώθηκε, γιατί δεν εξυπηρετούσε την διακόσμηση. Ξεριζώθηκε η καρδιά μου.

***

Ο Σεπτέμβρης με βρήκε να συνηθίζω τις αλλαγές. Τη Λεωφόρο που δεν έχει πλέον αψίδες αλλά φως. Το Δέντρο μου που μείωσε τα προικιά του, αλλά μου αποκάλυψε πως στον μέχρι τώρα εγκατελειμμένο κήπο του θα παίζουν δυο μικρά παιδιά, οι φωνούλες των οποίων και προστέθηκαν στο χάζι του παραθύρου μου, σαν γράφω τέτοιου τύπου γραμμές. Η ΠΦΑ έγινε πριν λίγο καιρό ΔΦΑ. Και γω σκέφτομαι ότι όλα γύρω μου αλλάζουν και γω η ίδια μένω, από τότε που βίαια άλλαξαν οι συνθήκες της δουλειάς μου, και αυτό με ενοχλεί πολύ.

Ίσως φταίει ότι δεν είμαι Νάρκισσος αρκετά, όπως διαβάζω σε κυριακάτικο φύλλο. Μελέτη του Χάρβαρντ αποκαλύπτει ότι ο υγιής ναρκισσισμός, αυτός που βρίσκει την έκφρασή του στο να νοιώθει κανείς λίγο ανώτερος (;;;) και  ξεχωριστός σε σχέση με τους άλλους, να έχει αυτοπεποίθηση και να μην το βάζει κάτω, οδηγεί σε ανώτερο επίπεδο ζωής και στην επιτυχία (για ευτυχία δεν ξέρω). Δύσκολα τα όρια μεταξύ υγιούς (;) και κακού Ναρκισσισμού, σκέφτομαι, διαβάζοντας παρακάτω για τον θάνατο 12 ατόμων μέσα στο 2015, στη προσπάθειά τους να βγάλουν την ιδανική selfie. (‘Ενας έπεσε από το Ταζ Μαχάλ, ένας τσαλαπατήθηκε από ταύρους, κτλ). Σε έτερη σελίδα, σε εντελώς διαφορετικό άρθρο, διαβάζω για φαρμακοβιομηχανίες που αγοράζουν διακαιώματα φαρμάκων, τα μετονομάζουν και τα πωλούν με μια αύξηση τιμής πάνω από 500 %. (!).

Προκλητικός, ένας σχεδόν συνομήλικός μου διευθυντής μικρής φαρμακοβιομηχανίας, αναφέρει πως η εξασφάλιση και το εκ νέου λανσάρισμα συγκεκριμένου φαρμάκου απαραίτητου για  ασθενείς του AIDS με νέα, αυξημένη κατά…5.500% (!!) τιμή είναι ο μόνος τρόπος για την επιβίωση και ανάπτυξη της εταιρίας του, ώστε να μπορέσει να επενδύσει σε νεότερης γενιάς, φάρμακα. Στο κάτω κάτω, επενδύει στην Έρευνα και έχει δωρίσει και 5 εκ. σε φιλανθρωπικούς οργανισμούς.

Υγιής Ναρκισσιμός. Επενδυτικό…Πνεύμα. Or not?

Η ντομάτα μου, αν και βιολογική, έχει αλλάξει εδώ και χρόνια, παρατηρώ καθώς μαγειρεύω το βραδινό φαγητό. Σε διάφορες εκδοχές – χοντρή,- πιο χοντρή ακόμα- φλούδα, με -σποράκια στη μια μεριά του ζαρζαβατικού- ή και χωρίς, σίγουρα δεν είναι η ντομάτα που έτρωγα τα καλοκαίρια από το κήπο μου στο Ξυλόκαστρο.

Μεταλλασσόμαστε. Στο όνομα μιας διεθνούς προόδου. Μήπως ήταν τελικά λάθος μου που βράχηκα το καλοκαίρι, παρά τις οικονομικές σπουδές μου, που μου έδιναν το πρόσταγμα της Λογικής;;

Οι Νεομετανάστες μου θυμίζουν ότι ο Έλληνας, εξελιγμένος, καλομαθημένος, δεν γυρνάει στις τράτες και τα χωράφια. Πόσοι συνομήλικοι μου από το φιλικό περιβάλλον δεν είναι στο εξωτερικό;Φιλανδία, Αγγλία, Ελβετία.Τα παιδιά τους ήδη μιλούν άλλη για μητρική γλώσσα, από την Ελληνική. Πρέπει να προσαρμοστώ. Οι δεινόσαυροι εξαφανίστηκαν, γιατί δεν προσαρμόστηκαν, διαβάζω κάπου αλλού.

Η στασιμότητα και η μερική απασχόληση που έχω έδώ και ενάμισυ χρόνο με έχουν κουράσει. Το ίδιο και η Π.Φ.Α που πλέον την νιώθω σαν Α.Π.Φ. – Άλλη. Πλέον. Φρίκη. (Μετά την χρόνια φρίκη του…»Παλιού»). Δεν μπορώ να φύγω στο εξωτερικό αυτή τη στιγμή. ‘Ετσι, το βλέπω, στήνω το Τείχος σιγά σιγά γύρω μου. Βάζω τα τούβλα. Γίνομαι τούβλο. Δεν είναι πιο εύκολο έτσι; Για σένα, για εκείνον, για μένα.

Και μετά κοιτώ πάλι το Δέντρο μου. Διαφορετικό, αλλά όχι χειρότερο. Τη Λεωφόρο. Πιο γκρί, αλλά και πιο φωτεινή. Μου κλείνουν το μάτι.

Σηκώνω το τηλέφωνο και τηλεφωνώ. Η μερική απασχόληση να γίνει πλήρης, η μισή να είναι διαφορετική, κάπου που θα με χρειάζονται κι εκείνοι, όσο και γω. Εθελοντική. Ελπίζω.

Ελπίζω το Τείχος να ραγίσει.Μπορεί να είναι Γκρι, αλλά να είναι Φωτεινό. Αν κλείσει η καρδιά μου, και δεν έχω Φως, τι να το κάνω το Πράσινο;

Ε;;;

I won’t let the worms eat my brain anymore…

Hey you,

Don’t help them bury the light

Don’t give in, without a fight…

Hey you,

Will you help me carry the stone?

Open your heart, I ‘m coming home…

Άνθρωποι σαν και μας…

Αναζητώντας τυχαία πράγματα στο διαδίκτυο, «έπεσα» σε ένα άρθρο του http://www.dinfo.gr και το παρακάτω cartoon video, το οποίο και εξηγεί πως προέκυψε το συριακό μεταναστευτικό πρόβλημα σε 6 μόλις λεπτά.

Αξιζει την προσοχή μας!

 

 

ΥΓ: Δεν μπορώ να μην προσθέσω και αντιπαραβάλλω την φωτογραφία του μικρού πρόσφυγα στο συμβάν

image

 

 

 

 

 

 

 

και  μετά την πρόσληψη του προπονητή πατέρα του από ισπανική αθλητική οργάνωση.

 

image

 

 

 

 

 

 

Γιατί παρ’όλες τις τρικλοποδιές στο δρόμο σου, παντού να το θυμάσαι, υπάρχουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ…

Άνθρωποι σαν και μας…

Διήγημα των 20′ (υποχρεωτική χρήση εικόνων, αντικειμένων, των τιμών τους ή και της λεζάντας τους από τον κατάλογο του… ΙΚΕΑ (!)

20134_poang_PE369436 «Κούνια που τον κούναγε…»

Η Μαρίζα και η Λένα μπαίνουν αγκαζέ σε ένα γνωστό κατάστημα επίπλων. Η Μαρίζα φαίνεται σκασμένη, κοιτά γύρω της τα αντικείμενα και περιγράφει στη φίλη της με υπερένταση κάνοντας χειρονομίες:

Μ: Έτσι που τα λες, Λένα μου (για να δω αυτό το φωτιστικό)(κάνει την αντίστοιχη κίνηση), πουού φως στην άκρη του τούνελ, τι έμελλα να πάθω με το Θανάση δεν ήξερα, φως στη ψυχή μου τον νόμιζα, σαν τον είχα μπροστά μου θα ήθελα να του στρίψω το λαρύγγι, ααα στρίβει αυτό ε (και πιάνει τον μεταλλικό λαιμό μιας λάμπας γραφείου), να, έτσι!

Λ: Σε καταλαβαίνω, Μαρίζα μου. Δύσκολο πράγμα ο γάμος. Νομίζεις πως σαν παντρευτείς, όπως έφτιαξες το σπιτικό σου, έστρωσες το νυφικό κρεββάτι σου, έτσι στρωμένη και θα είναι η κοινή σας ζωή. Σαν βελούδινος τριθέσιος καναπές με τις κοινές σας εμπειρίες μαλακά, διακοσμητικά μαξιλάρια που θα στήριζαν τη μέση σας στα δύσκολα.

Μ: Μμμμ, τώρα που το λες για τα μαξιλάρια, έπρεπε να τον είχα υποψιαστεί!!Έφευγα το πρωί κι ενώ είχα ταχτοποιήσει το σπίτι, σαν γυρνούσα, τις περισσότερες φορές το έβρισκα ψιλοανακατωμένο.Τα χαρτιά πάνω στο ξύλινο τραπεζάκι του σαλονιού, όπου έβλεπα περίεργους λεκέδες από ποτήρια. Στο μπάνιο όπου την τραβούσα για να στεγνώσει τη λουλουδένια κουρτίνα και την έβρισκα ΠΑΝΤΑ υγρή, έβρισκα πετσέτες πεταγμένες  στο πάτωμα!Μάλιστα ανακάλυπτα και κάποιες που δεν ήταν δικές μας! Πάντα άκουγα τις δικαιολογίες του και τις έχαφτα…»Αγάπη μου«, μου έλεγε, «η αγορά μιας ακόμα πετσέτας δεν είναι υπερβολή. Μπορεί να κάνει τη διαφορά στο τέλος μιας κουραστικής ημέρας! Έκανε μόνο 14,99 Ε το τεμάχιο, ήταν ωραία, μοσχοβόλαγε, ήταν απαλή και χνουδωτή ε, τη λιμπίστηκα!»

– ΠΟΥ να καταλάβω οτι δεν αναφερόταν μόνο στη πετσέτα!

Λ: Ώστε την έβαλε στο σπίτι σας μέσα, ε;

Μ: Μόνο αυτή; Και τα ρούχα της! Μια μέρα, γύρισα νωρίτερα το μεσημέρι και βρήκα να κρέμεται πάνω από τη μπανιέρα ένα κόκκινο νεγλιζέ με δαντέλα στο μπούστο. Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι και θέλησα απ’ τα νεύρα μου να σπάσω τον καθρέπτη του μπάνιου. Το μετάνιωσα όμως, αναλογίστηκα ότι τον είχαμε πληρώσει 49 Ε. Περιορίστηκα να του πετώ τα βαμβάκια που υπήρχαν στο γυάλινο μπολάκι πάνω στο νιπτήρα (μη σπάσω και τίποτα) και τα λούτρινα παιχνίδια της μικρής(φτηνά ήταν, μόνο 7,99 Ε άσε που δεν κάνουν ζημιές στο πάτωμα). «Ομολόγα», του ζήτησα! «Αγάπη μου, δεν είναι αυτό που νομίζεις», μου είπε, «δώρο για τη γιορτή σου που είναι σε λίγες μέρες, το πήρα!»

Λ: Και το ‘φαγες;

Μ: Το χώνεψα κιόλας…Λίγες μέρες όμως μετά βρήκα πάνω στα ράφια του υπνοδωματίου κάτω από τα 380 Ε ντουλάπια μας (να ίδια με τούτα δω, τα βλέπεις) (δείχνει τα αντίστοιχα ντουλάπια), δίπλα από το μπιμπελό με τα σπιτάκια και το διακοσμητικό με τα κέρατα, ένα δαχτυλίδι!

Λ: Δίπλα από το διακοσμητικό με τα κέρατα, ε;

Μ:Ναι…και πάλι μου είπε ότι ήταν έκπληξη και το είχε ξεχάσει εκεί δα –

Λ: Ε, όχι!!

Μ: Ήταν και που στη καινούργια μου ντουλάπα με τα ωραία εσωτερικά εξαρτήματα – 320Ε την είχαμε πάρει -δίπλα στα φουλάρια και τις μπλούζες, τα κουτιά για τις ζώνες και τις κάλτσες, κάπου ανάμεσα στη ψάθινη τσάντα μου και κείνες τις δυο άσπρες – ξέρεις – (την μια την είχαμε αγοράσει μαζί στον Πόρο, θυμάσαι;) βρήκα ταχτοποιημένη και μια ΜΑΥΡΗ, που ποτέ δεν είχα!

Λ: Μη μου πεις ότι είπε πάλι τα ίδια!

Μ: Δεν του είπα τίποτα. Άρχισα να ψάχνω όλο το σπίτι: Στις συρταριέρες -κοίτα την ίδια έχουμε!- (δείχνει αντίστοιχα μέσα στο ΙΚΕΑ) δεν είναι όμορφη;-119Ε!- με τα εσώρουχα βρήκα ένα σουτιέν που δεν ήταν δικό μου, κάποια γυαλιά ηλίου που δεν είχα αγοράσει ποτέ…

Λ: Αχ, κορίτσι μου τελικά τι έκανες, έβαλες ντέτεκτιβ;;; Τη βρήκες τη σκύλα, να τη ξεσκίσεις ποια είναι;;;

Μ: Ναι, αλλά δεν ήταν…σκύλα!

Λ: Δηλαδή;

(είναι τώρα στο τμήμα επίπλων, η Μαρίζα στέκεται μπροστά από ένα έπιπλο και διαβάζει)

Μ: Poang Poang 139 Ε. Καθαρίζεται εύκολα γιατί έχει αφαιρούμενο κάλυμμα που πλένεται στο πλυντήριο.

Μ: Μόλις κατάλαβα γιατί το αγαπημένο του κάθισμα ήταν αυτή η κουνιστή πολυθρόνα!!!

rocking chair

ΥΓ: Το έχουμε ξαναπεί. Όταν έχω αναδουλειές στο γράψιμο, βγάζω και σας σερβίρω κάτι από την…κατάψυξη!🙂

ΥΓ2: Εννοείται πως με πράσινο είναι κάποιες από τις εικόνες που έβλεπα στο κατάλογο, ή οι λεζάντες τους, τα δε italics με πράσινο αποτελούν τα…διαφημιστικά…slogan του καταλόγου, όπως με τη… χνουδωτή πετσέτα που κάνει τη διαφορά στο τέλος χμ, μιας κουραστικής ημέρας!!!!

ΥΓ3: Νομίζω ότι τούτη η άσκηση με δυσκόλεψε πολύ περισσότερο και από αυτήν, με τα σχήματα λόγου και τις κοινοτοπίες. Ωστόσο ήταν εξίσου απολαυστικό το γράψιμό της, και μου θύμισε εκείνες τις «αθώες» εποχές που συμπλήρωνα σχολές Μάρκετινγκ και Οικονομικών στο μηχανογραφικό μου, με κρυφό πόθο να ενταχθώ ίσως κάποτε και σε μια διαφημιστική εταιρία, ως…κειμενογράφος…! (και μετά, βεβαίως, με ξύπνησε η Ζωή – όχι η Κωνσταντοπούλου, ευτυχώς!!)🙂