Η πόρτα και το μισό κομμάτι τ’ουρανού

mother

Είναι κάτι φορές που εκεί που νιώθεις κουρασμένος, απηυδισμένος από τον εαυτό σου και την κατάσταση γύρω σου, που η εξάντληση και η αυτολύπηση, οι ενοχές και η μοναξιά σου χτυπάνε την πόρτα συνειδητοποιείς πόσο ευγνώμων πρέπει να είσαι.

Που τουλάχιστον εσύ είσαι από ΤΟΥΤΗ την πλευρά της πόρτας.

Κι ας έχει αλλάξει η ζωή σου. Και ας αισθάνεσαι για μια ακόμη φορά ότι τούτο ή εκείνο δεν το έκανες καλά. Κι ας εξακολουθεί να σε εκνευρίζει η διπλανή οικοδομή που εδώ και ένα χρόνο τώρα τροφοδοτεί με κιλά χώμα και βρώμα το δωμάτιο του παιδιού σου γιατί η αρχιτεκτόνισσα ιδιοκτήτρια της νεοαγορασμένης παλιάς μονοκατοικίας αποφάσισε παράνομα(;) να κάνει το υπόγειο ισόγειο και να σπάσει τον βράχο του οικοπέδου ανεβάζοντας ένα επίπεδο ολόκληρη κατασκευή.

Χτες το βράδυ τηλεφώνησε εκτάκτως η παιδίατρος μας. Γνωρίζαμε μετά από αιματολογικές εξετάσεις που είχαμε κάνει στο μωρό, πως είχε μεγάλη έλλειψη σιδήρου αλλά και βιταμίνης D. Ο θηλασμός έχει και τα μεινονεκτήματά του, υστερεί στα παραπάνω συστατικά σε σχέση με τη σκόνη, όπως βεβαίως έχει και τις συνέπειές της έχει και κάθε απόφαση που παίρνεις ως γονιός: Δεν ακολούθησα τους πρώτους μήνες την συμβουλή της παιδιάτρου για τούτα τα συμπληρώματα: Έλεγα βιταμίνη θα της δώσει ο ήλιος και ο σίδηρος εκτός του ότι της έφερνε παλινδρόμηση (από την οποία υπέφερε σε μεγάλο βαθμό το παιδί) ήταν συντηρημένος στο μπουκάλι από τα ωραιότατα Methyl-parabens και Ethyl-parabens και βεβαίως δεν ήθελα τους πρώτους μήνες της ζωή του να πάρει τέτοια συντηρητικά το μωρό.

Και ερχόμαστε στο σήμερα: Η παιδίατρος μας συμβουλεύτηκε ενδοκρινολόγο, αφού η τιμή της βιταμίνης του παιδιού ήταν η μισή από το κατώτατο όριο!Πήρε λοιπόν να ενημερώσει να διπλασιάσουμε τη δόση που δίνουμε. Τύψεις τύψεις τύψεις:

Που δεν έδωσα τις βιταμίνες αρχικά. Που στερούσα το παιδί από βόλτες επειδή δεν είχα βοήθεια από πουθενά (τώρα ευτυχώς έχω) για να προλάβω τις δουλειές. Που έκλεινα συνέχεια στο δωμάτιο ακόμα και μέρα τα παντζούρια γιατί ο βοριάς και οι διπλανές μπουλντόζες εφερνα το κοκκινόχωμα και το σπάσιμο από το βράχο με το τουλούμι.

Το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Σκεφτόμουν πόσο άτυχο στάθηκε το παιδί μου με την οικοδομή, την έλλειψη βοήθειας κτλ. Έτσι έπεσα σε ένα μεταμεσονύκτιο ντοκιμαντέρ σε κρατικό κανάλι. «Το άλλο μισό του ουρανού». Το ντοκιμαντέρ ακολουθεί τα χνάρια ενός βιβλίου που έχουν συγγράψει οι βραβευμένοι με Πούλιτζερ Nicholas Kristof και Sheryl WuDunn. Παρακολουθεί με την βοήθεια και πάλι των ίδιων και προσκεκλημένων Αμερικανών τηλεαστέρων  – «ακτιβιστών» (;) τις ιστορίες γυναικών σε διάφορα μέρη του κόσμου που έχουν δεχτεί σωματική βία, έχουν πουληθεί σε κυκλώματα πορνείας ακόμα και από τις ίδιες τους τις οικογένειες, είναι κάτω από τα όρια της φτώχειας κτλ. Ο πλήρης τίτλος του είναι «Το άλλο μισό του ουρανού, μετατρέποντας την Καταπίεση σε Ευκαρία, (παίζοντας στα αγγλικά με τις δυο αυτές λέξεις αφού έχουν κοινή ρίζα) (Turning Oppression to Opportunity). Tαυτόχρονα εξετάζει τι ευκαιρίες μπορούν να τους δοθούν από υποδομές και τον ρόλο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας στη χώρα τους και καταλήγει πως αν υπάρχει Θέληση (και από τις δυο πλευρές – φορείς/ιδιώτες και θύμα) υπάρχει Ελπίδα.

Και εκεί Ξύπνησα. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη – αυτή τη φορά το γυαλί της τηλεόρασής μου – και ντράπηκα για τα προβλήματά μου. Την εξάντληση από την υπερέμεση της εγκυμοσύνης, τη στερητική δίαιτα των παλινδρομήσεων, την σωματική και ψυχολογική αποδόμηση της 7 μηνης αυπνίας, τις τύψεις. Γιατί όλα ήταν ΘΕΜΑ ΕΠΙΛΟΓΗΣ μου. Η πόρτα ήταν εκεί. Και γώ ήμουν από τη «σωστή» πλευρά.

Δεν μπορεί εγώ να μιλώ για αυτολύπηση και κούραση, όταν ένα κοριτσάκι 8, 9 10, 12 χρονών εξωθείται στην πορνεία απλά επειδή γεννήθηκε στην Ινδία. Σε ένα δωμάτιο σαν τρελοκομείου 1Χ1 με κλειδωνιά στην πόρτα και κάγκελα στα παράθυρα. Που βλέπει 80 πελάτες την ημέρα. Που αν θέλουν μπορούν να το σκοτώσουν οποιαδήποτε στιγμή κάτω από το μάτι του νόμου. Όταν υπάρχουν υποκάστες στην Ινδία που η μοίρα της γυναίκας είναι ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ να γίνει πόρνη, μιλάμε δηλαδή για ΔΙΑΓΕΝΕΑΚΗ ΠΟΡΝΕΙΑ. Από μάνα σε κόρη. Και εκεί ΔΕΝ ΤΙΘΕΤΑΙ ΘΕΜΑ ΕΠΙΛΟΓΗΣ.

Όταν σε χώρες τις Αφρικής παιδιά γεννιούνται και ζουν σε χωριά που θυμίζουν σκουπιδότοπο στα Λιόσια, όταν πωλούνται οι νοικιάζονται σε πορνεία από τις οικογένειές τους!

Πραγματικά αισθάνομαι ΤΥΧΕΡΗ. Και ναι, Ευρωπαία.Μπορεί να μην έχω ευρωπαικές υποδομές σε νοσοκομεία, σχολεία, ίσως και αίθουσες δικαιοσύνης, αλλά τουλάχιστον δεν ανήκω σε εκείνον τον κόσμο. Ή στον κόσμο του Ερντογάν, του ISIS, του εξτρεμιστικού μουσουλμανισμού σε ανατολικές χώρες, στα φτωχά κομμάτια της Κίνας κλπ.

Σοφία, είμαστε από τις τυχερές, ακούς;

Και αν είναι να διαβείς αυτήν την Πόρτα που σου δόθηκε, μην ξεχάσεις ποτέ να βοηθήσεις τον Απέναντι.

Με οποιοδήποτε τρόπο.

img19616_7e01b192f4cbbcd1a010230db5b4a730

 

περισσότερα για το ντοκιμαντέρ εδώ.

***

Advertisements

Πορτοκάλι

4247838-orange.jpg

Να θυμηθώ:

Να ζω!

Να ζω τη ζωή μου καθημερινά σαν μια φέτα πορτοκάλι.

Γλυκιά και τρυφερή σε μεγάλες ποσότητες.

Μισοφέγγαρο χαμόγελο κόντρα σε κάθε πικραμένο!

Ξυνή όσο χρειάζεται – πάντα χρειάζεται –  σε δόσεις μικρές…

Γεμάτη ενέργεια για αυτούς που αγαπώ. Και κάθε τι ξένο που χρήζει τη βοήθειά μου.

Γεμάτη ευγνωμοσύνη για τον καρπό που μου δόθηκε. – Υπάρχει αλήθεια, νοστιμότερη ζάχαρη από τούτη; 

Γεμάτη χυμούς απόλαυσης για την Ομορφιά αυτού του κόσμου.

Με λαχτάρα το κουκούτσι μου να κάνει κι άλλα δέντρα να ανθίσουν…

 

Όνειρα μητρικής νυκτός…

 

baby2

Kαι όταν λέμε νυκτός, το εννοούμε. Δεν ήξερα που πήγαινα, όταν ξεκινούσα εκείνο το ταξίδι πέρυσι, από τότε που η περσινή χρονιά και ο Άγιος είχαν σταθεί μαζί μου πραγματικά γενναιόδωροι..

Θαρρούσα πως η μητρότητα ξεκινάει στην εγκυμοσύνη. Στο άγχος των πρώτων και μεταγενέστερων εξετάσεων, ιδιαίτερα στη μεγαλούτσικη ηλικία πια που είμαι (να θυμηθώ να αλλάξω το about μου, πριν δυο μήνες σαράντάρισα, ααα). Νόμιζα πως ο φόρος για να γίνω μάνα περιορίστηκε στην υπερ-έμεση κύησης που μου έχασε σε 2 μόλις μήνες 14 ολόκληρα κιλά, ή στις 10 ώρες αγωνίας του φυσικού τοκετού… Χιχιχιχι, το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;;

Όσοι από εσάς είστε μανούλες ή και πατεράδες, θα ξέρετε ήδη πως η μητρότητα ξεκινάει ουσιαστικά μετά την εγκυμοσύνη. Αυτό το μεγαλείο της αγάπης, συνυφασμένο με την απίστευτη κούραση, αυτή η η αδιαπραγμάτευτη διάθεση για αυτοθυσία, με την ακλόνητη (;) προσπάθεια να διατηρήσεις αυτό που ήσουν ως προσωπικότητα, ήσασταν ως ζευγάρι, είχες, ήθελες, νόμιζες πως ήθελες…Που τελικά βέβαια κλονίζεται, όπως φυσικά και τα νεύρα σου.

Παλινδρομήσεις στο φαγητό του παιδιού, ξενύχτια αγωνίας, ξανά αλλαγή στις διατροφικές σου συνήθειες, όχι πια λόγω εμετών δικών σου αλλά του μωρού σου. Να θηλάζεις και να απαγορεύεται να πιεις γάλα, να καταναλώσεις τα παράγωγα αυτού, να φας αυγά, ξηρούς καρπούς, ψάρι και τόσα άλλα. Να θηλάζεις 18 ώρες και να σου γυρνάει το μάτι από τη νύστα και την πείνα. Και να αντέχεις. Να αποστρέφεις το βλέμμα σου από την φυσική σου εικόνα στον καθρέφτη, δίνοντας ταυτόχρονα συγχαρητήρια στο μέσα σου που στέκεται ακόμα εκεί. Ενώ νυστάζει. Και ΠΕΙΝΑΕΙ. Και ονειρεύεται ότι κοιμάται. Και ονειρεύεται ότι καταβροχθίζει γλυκά και παγωτά και…

Ναι. Ονειρεύεται!

Πως θα είναι τα πρώτα της γενέθλια, η πρώτη της λέξη, το πρώτο της βήμα.Τα βλέπεις καθημερινά να συμβαίνουν τόσο μα τόσο γρήγορα, τόσο εξουθενωτικά για σένα, τόσο συναρπαστικά και καινούργια για εκείνη. Και συνειδητοποιείς πως:

Δεν ονειρεύεσαι: Συμβαίνουν πραγματικά μπροστά σου και είσαι τυχερός που ο Θεός, η Φύση δεν έχει σημασία ποιος, σου χάρισε τούτο το Δώρο. Και συνειδητοποιείς… πως δεν  χάθηκες όπως νόμιζες. Ίσα ίσα, διπλός έγινες, μεγαλύτερος, ομορφότερος, σοφότερος σίγουρα και ταυτόχρονα πιο ταπεινός. Πιο δοτικός, πιο τρυφερός, πιο παιδί. Το παιδί που ήσουν κάποτε και που τώρα το βλέπεις στα μάτια της. Και πως όσα δάκρυα και αν έχεις χύσει στην πορεία του μητρικού αυτού ονείρου, είναι καραμελένια. Και πως όταν έχεις μια τόσο γλυκιά ζωή, ότι δάκρυ και να χύσεις, θα είναι δάκρυ χαράς.

 

Πως όσο και να κουράζεσαι, αρκεί να βλέπεις τα χεράκια της να χτυπούν ρυθμικά για ένα ελεφαντάκι που τρώει 7 κασόνια μακαρόνια,

 

για χαρίσεις τον ύπνο σου σε όλους αυτούς που ακόμα κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου, απλά για να συνεχίσεις εσύ, να κάνεις (και ας θηλάζεις ολονυκτίς μετά από 13 μήνες ακόμα) τα δικά σου όνειρα μητρικής νυκτός…

mitrotita2

Άγιε, ήσουν γενναιόδωρος…

Τα περσινά Χριστούγεννα ζήτησα από τον Άγιο Βασίλη τα επόμενα, αυτά του 2016 να είναι λευκά (να χιονίσει μέσα στις γιορτές…)

«Απαλά πέφτει το χιόνι,

η λίμνη σιωπηλή και ήσυχη,

Χριστουγεννιάτικα το δάσος λάμπει

Τι χαρά, σύντομα έρχεται ο Χριστούλης!

Ζεστές οι καρδιές,

Αθόρυβα σιωπαίνει η λύπη και η θλίψη,

οι ανησυχίες της ζωής εξαφανίζονται,

Τι χαρά, σύντομα έρχεται ο Χριστούλης!

Θεϊκό, φτωχό παιδί,

ζεσταίνει τόσο τις καρδιές

λάμψε αστεράκι πάνω από το δάσος,

Τι χαρά, σύντομα έρχεται ο Χριστούλης!»

 και να βρεθώ με ένα βρεφικό προσωπάκι αγκαλιά…
Και εκείνος ήταν τελικά εξαιρετικά γενναιόδωρος…

Καλή Χρονιά σε όλους σας !!! 🙂 🙂

Το φύλλο που δεν ήθελε να πέσει…

%cf%86%cf%85%ce%bb%ce%bb%ce%bf

 

Ένα εξάμηνο πέρασε από την τελευταία μου ανάρτηση. Είχα να γράψω από την άνοιξη που μόλις ξημέρωνε και τώρα πια τελειώνει κάπου ο Σεπτέμβρης…

Όσα μεσολάβησαν πολλά. Χαρές, άγχη, θέματα υγείας που με φόβισαν, τέλος καλό όλα καλά -και σε λίγο ακόμα καλύτερα- πρώτα ο Θεός.

Και να που πριν λίγο ανοίγοντας τη σχετική σελίδα του Google και βλέποντας το όμορφο σκετσάκι με τους βράχους και τα πουλάκια για την Επίσημη Πρώτη Ημέρα του Φθινοπώρου, μου ήρθε στο μυαλό το θέμα με το οποίο θα έκανα πάλι επιστροφή στο ηλεκτρονικό Σπιτικό μου. Αυτή, που θα έσπαγε τη σιωπή που είχα και έχω τόσο καιρό μέσα μου, τους παλιότερους μήνες επιβεβλημένη κυρίως λόγω σωματικής κούρασης και θεμάτων υγείας, στη παρούσα φάση ως μεταβατική περίοδος σκέψεων, προβληματισμού, ανασυγκρότησης.

 

 

Τι λοιπόν καλύτερο, από το να γυρίσω ξανά σε μια μπλογκοσελίδα με τον τίτλο «Όνειρα Παραμυθιού» με ένα παιδικό παραμύθι! (Μην κρυβόμαστε, πάντα εκεί ανατρέχω πρώτα στα βιβλιοπωλεία, και μετά στα υπόλοιπα βιβλία.)

Και όμως, το συγκεκριμένο βιβλίο το ανακάλυψε ο καλός μου. Μοναδικό αντίτυπο, σκονισμένο, σε ένα ράφι της αυγουστιάτικης έκθεσης βιβλίου του Ξυλοκάστρου, την ώρα που εγώ έριχνα ματιές σε πιο «δημοφιλή» παιδικά βιβλία…Το εξώφυλλό του με μάγεψε! Αν και μέσα Αυγούστου, όταν το πρωτοκράτησα στα χέρια μου, τα φθινοπωρινά του χρώματα με γοήτευσαν αμέσως. Ο δε τίτλος, που μιλούσε για έναν ήρωα – ένα απλο φύλλο- που ήθελε να πάει κόντρα στο κατεστημένο, μου κίνησε αμέσως την περιέργεια.

Το παραμύθι αγοράστηκε ευθύς, καθώς ανατρέχοντας στις σελίδες του ανακάλυψα ότι είναι από αυτά τα περίεργα, σαν και αυτό που έχω γράψει εγώ, που απευθύνονται τόσο σε μικρούς όσο και σε μεγάλους, ή καλύτερα, θα επαναλάβω για μια φορά τον αγαπημένο μου Χιόνη, σε «μικρομέγαλους μικρούς και μεγαλόμικρους μεγάλους», και ειλικρινά ευχαριστώ για την ανάλυψη το έτερον ήμισυ, που τον τελευταίο καιρό μου φέρνει ή ανακαλύπτει θησαυρούς. (ο τελευταίος, από το σουπερμάρκετ ήταν το βιβλίο «Όλο το φως που δεν μπορούμε να δούμε» του Άντονι Ντορ, χωρίς εγώ να του έχω πει κάτι για αυτό – δεν το έχω πιάσει βέβαια ακόμα, καθώς αυτή τη στιγμή διαβάζω το «Μικρό παριζιάνικο Βιβλιοπωλείο» της Νίνα Γκεόρκε.)

Για να ξαναγυρίσω στο φθινοπωρινό μου παραμύθι, ο συγγραφέας του είναι ο Γιάννης Πλαχούρης, για τον οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ, εκδότης του η Άγκυρα, ενώ εικονογράφος η παραστατικότατη Ειρήνη Καραλέκα.

Η υπόθεση της ιστορίας του απλή, ή μήπως όχι; Έχει μπει για τα καλά το φθινόπωρο, πλησιάζει ο χειμώνας, τα φύλλα των δέντρων κιτρινίζουν και πέφτουν, όμως,σε μια λεύκα ενός κήπου ένα φυλλαράκι αρνείται πεισματικά να κάνει αυτό που του υποδεικνύουν οι άλλοι ότι ΠΡΕΠΕΙ να κάνει, δηλαδή να πέσει…Εκείνο είναι τόσο δεμένο, σφιχταγγαλιασμένο με την ίδια τη Ζωή που αρνείται να την αποχωριστεί. Στην μελλοντική του απόφαση καταλυτικό ρόλο θα παίξει η Αγάπη, που θα έχει προέλθει μέσα από την παρατηρητικότητα του ίδιου του κόσμου γύρω μας, της αλληλοσύνδεσης που υπάρχει στις σχέσεις ανάμεσα σε όλα τα πλάσματα τούτου του κόσμου, τελικά της Ενσυνείδησης. Η ιστορία αυτή θυμίζει τελειώνοντας κάτι από τα παραμύθια του Όσκαρ Γουάιλντ…

<…> «Το φύλλο σταμάτησε να καβγαδίζει.Όταν το προκαλούσαν με βρισιές, απέφευγε να απαντά. Έτσι του έμενε περισσότερος χρόνος-που πρώτα τον σπαταλούσε με άσκοπες φωνές και περιττές κινήσεις-να παρατηρήσει γύρω του. Υπήρχαν εκεί πολλά, που ποτέ δεν είχε προσέξει πριν.

Κοίταξε τα παγκάκια, τα άλλα φυτά, τη μικρή πέτρινη βρύση με το κεφάλι του λιονταριού,τις τραμπάλες και τις τσουλήθρες, τα γελαστά παιδιά και τις πάντα βιαστικές μανάδες, προσπαθώντας να τα δει σαν κάτι καινούργιο, για πρώτη φορά. Ο νους του άνοιξε. Τα λόγια του σπουργίτη ξαφνικά έγιναν τόσο , μα τόσο ασήμαντα. Είδε πως κάτι πιο μεγάλο τα τύλιγε όλα, τα έκανε Ένα. Άκουσε τη σιωπή που υπάρχει πάντα, ακίνητη, πίσω από τη φασαρία. Ένιωσε το κλαρί και τον μίσχο που το ένωνε. Σταλαγματιά σταλαγματιά περνούσε από εκεί ο χυμός που έφερνε τη ζωή.» <…>

<…> «Πρόσεξε θαύματα, σκέφτηκε το φύλλο. Τώρα νιώθω καλύτερα, ζεστό, δυνατό. Ο αέρας έχει μέσα του ζωή, όπως και το φως. Τροφή δεν είναι μόνο ο χυμός της λεύκας, αλλά το φως, ο αέρας, οι εικόνες που βρίσκονται δίπλα μας. Τι πρέπει εγώ να κάνω;Απλώς να κοιτάζω, να μην τα αφήνω να χάνονται. Πόσα μυστικά μαθαίνεις, όταν παρατηρείς τον κόσμο γύρω μας, σκέφτηκε.»

Σας αφήνω κάπου εδώ, μια Πέμπτη συννεφιασμένη -μετά από μια Τετάρτη όλο καταιγίδες- και σας χαρίζω μια ματιά από το παράθυρο του γραφείου και το Δέντρο μου, για το οποίο έχω μιλήσει και σε άλλα ποστς, που τις τελευταίες μέρες οργιάζει και αυτό από πεταρίσματα πουλιών, που και αυτό είναι φυλλοβόλο και σε λίγο και χάσει τον υπέροχο πράσινο μανδύα του. Αλήθεια, ξέρει κανείς να μου πει τι είδους δέντρο είναι;

20160922_124622

 

Κλείνω με τη σκέψη πως… τα δώρα εκεί έξω είναι πάρα πολλά, αρκεί να έχουμε τα μάτια μας κάθε φορά ανοιχτά για να τα δούμε. Και πως δεν πρέπει να λειτουργούμε με τα πρέπει των άλλων, της κοινωνίας ή της συνήθειας, παρά μόνο με το ένστικτό μας και να πράττουμε σαν είμαστε σίγουροι πως το επόμενό μας βήμα έχει πραγματικό Νόημα, παρατηρώντας καθημερινά τον κόσμο γύρω μας…

 

20160922_124901

 

 

 

 

 

 

 

Θηλαστικά

Never-wrong-to-do-the-right-thing.-edited (1)

Συνειδητοποιώ ότι 4 μήνες τώρα, δεν έχω κάνει ανάρτηση. Πολλά αυτά που με απασχολούν. Καζάνι το κεφάλι μου που βράζει και δεν ξέρω τελικά αν θα κάψω το φαγητό, ή θα καταφέρω να κεράσω τη ζωή μου μοσχομυριστές αποφάσεις και νόστιμες, ισορροπημένες μπουκιές…

Αλλά… αυτό είναι μια μεγάλη, άλλη κουβέντα…

Είμαι σπίτι και κάθομαι στον υπολογιστή κοιτώντας έξω από το παράθυρο του γραφείου (για μια ακόμη φορά) το Δέντρο μου. Πάνω του, εκτός από
τα γνωστά σπουργίτια και τους μαύρους -αυθάδικους πάντα- κότσυφες, μόλις κάνει αρχοντικό πέρασμα ένα ζευγάρι δρυοκολαπτών και γω…τους κοιτώ άφωνη. Δεν έχω ξαναδεί δρυοκολάπτες από τόσο κοντά.

Το πέταγμά τους, η άνοιξη που ετοιμάζεται σιγά σιγά να μπει επισήμως με τα χελιδόνια από τα Ανατολικά, με βάζουν σε σκέψεις:

Αλήθεια, ποιος ελέγχει τα αποδημητικά πουλιά; Την έλευση τους από θερμότερα κλίματα τώρα την άνοιξη, και το πέταγμά τους ξανά στα Ανατολικά το φθινόπωρο; Πόσο αναγκαίο είναι κάτι τέτοιο για την φυσική ισορροπία των πραγμάτων;

Μεγάλο πράγμα τα φτερά που έχουν μάθει να πετούν και δεν επιτρέπουν στο σώμα να βαλτώσει κάτω στη γη και να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης:Οικονομικής, Γεωγραφικής, Πολιτικής.

Τα θηλαστικά, αλλά και άλλα πτηνά όπως οι κότες, που δεν έχουν μάθει να πετούν, ή στερούνται τα κατάλληλα πούπουλα, ποτέ δεν θα έχουν την ίδια τύχη. Της ελεύθερης διακίνησης…

Χρόνια τώρα μαντρώνονται πίσω από φράχτες και και εξυπηρετούν συγκεκριμένες ανάγκες και σκοπιμότητες. Κανείς δεν ξέρει -και δεν θέλει να μάθει- εδώ και δεκαετίες, αν πονούν. Υποφέρουν. Αν στερούνται αξιοπρέπειας και σωστής φυσικής κατάστασης.

Σφάζονται πάντα εις το όνομα του γενικού καλού. Τα σφαγεία έχουν μεγαλώσει και τα μαχαίρια δεν είναι πια τα ίδια. Τους ανοίγουν πόρτες και τους τις ξανακλείνουν κατά βούληση, πάντα με γνώμονα την κατανάλωση, το κέρδος, τους αριθμούς.

Ποτέ άλλοτε η ανθρωπότητα δεν κατανάλωνε τόσο Κρέας. Ποτέ άλλοτε η ανθρωπότητα δεν γέμιζε μαντριά με τόσο επιμονή και άξια (;) διαχείριση…

457204

***

Πριν δυο μέρες βρέθηκα στο φαρμακείο με τη μητέρα μου. Γεμίσαμε δυο μεγάλες πράσινες σακούλες πράγματα. Την είχα ξαναζήσει τούτη την κατάσταση, πριν χρόνια, κατά εβδομάδες και μήνες, πάντα με ένα τράβηγμα βαθιά κάτω στο στομάχι. Η σακούλα προορίζονταν πάντα για έναν άνθρωπο μας που έσβηνε, μέρα με τη μέρα, αργά. Κάθε σακούλα και μια μικρή ελπίδα.

Πριν δυο μέρες βρέθηκα σε ένα φαρμακείο με τη μητέρα μου. Οι δυο μεγάλες πράσινες σακούλες, το χρώμα της Ελπίδας, και τούτη η μεγάλη, τεράστια, μπλε που κρατούσε ο κύριος που προπορεύονταν στην σειρά στο ταμείο, στο Χρώμα του Ουρανού, δεν προορίζονταν για κάποιον πολύ δικό μας άνθρωπο.

Για αυτό και το τράβηγμα στην ψυχή ήταν διαφορετικό. Απελευθερωτικό. Φάνταζε ακόμη πιο Δίκαιο.

Ήταν το τράβηγμα της ψυχής ενός συνήθως άβουλου στα Τεκταινόμενα θηλαστικού.

Το τράβηγμα των φτερών μιας Κότας, που για δευτερόλεπτα η καρδιά και μια σακούλα φαρμακείου την έκαναν να πετάξει…

 

whats-right-is-whats-left-when-everything-is-wrong-quote-1

Η Ευχή

wish

Η Eυχή είναι ένα περίεργο πράγμα. Πόσο μάλλον όταν έχεις να διαλέξεις ανάμεσα σε τρεις. Σαν σου παρουσιάζεται το λυχνάρι του Αλλαντίν και το ίδιο το Έψιλόν της σου προτείνει τρεις διαφορετικές γραμμούλες, τρία  μονοπάτια διαφορετικά.

Για κάποιους από μας είναι μια συνήθεια, σαν σβήνουμε τα κεράκια μιας τούρτας γενεθλίων. Για κάποιους άλλους κάτι, που η πραγματοποίησή της μπορεί να αλλάξει όλο τους το είναι, να τους δώσει μια νέα κοσμοθεωρία, μια καινούργια αντίληψη ζωής. Οι άυλες έννοιες, τα συναισθήματα που είναι δύσκολο να περιγραφούν είναι και τα πιο σημαντικά…
Κι έτσι, ξαφνικά, βρίσκεσαι στην κοιλίτσα ενός μαγικού ύψιλον. Σε μια αγκαλιά που προσπαθείς να κάνεις ότι μπορείς, και κυρίως αυτά που δεν μπορείς. Τα αδύνατα. Για την Ευχή σου. Και όταν έρχεται το στρεσάρισμα και η κούραση, σκέφτεσαι ότι η κούρασή σου μπροστά σε άλλα, είναι απλά γελοία. Ότι η στενοχώρια που πέρασες πρόσφατα λόγω κάποιου προσωπικού θέματος μπροστά σε εκείνα, τραγικά αστεία. Η ζωή σου ειναι εδω, στα χέρια σου. Και είναι απλά πανέμορφη, κι ας μην εκπέμπει κάθε μέρα με φωτεινά χρώματα, δεν είναι σαχλό πρωινάδικο η Ζωή.
Και τα Χ μέσα στην Ευχή ξέρεις ότι θα τα φας συχνά. Είτε αφορούν εσένα, είτε τους άλλους. Μα…αν όλα ήταν εύκολα, πως θα γινόταν στη συνέχεια το υπερβατικό, το ακατόρθωτο, το ασυνήθιστο…το μαγικό…;;Οπότε, επιλέγεις να χρησιμοποιήσεις το Χ που βρίσκεται μπροστά σου, αλλάζοντας του ιδιότητα. Επιλέγεις να το δεις διαφορετικά:

Χ σε ότι δεν έχει σημασία πραγματική, και Χ σε ότι δεν μπορείς πραγματικά να αλλάξεις…

Και έτσι, κάνοντας τούτο, βρίσκεσαι να κοιτάς έπειτα χαρούμενος το Η που ακολουθεί, ίδια σκαλίτσα στο να γίνεις εσύ ο ίδιος λίγο καλύτερος…

Μια σκάλα που θα ανεβάσει τους άλλους, αλλά και εσένα μαζί καθημερινά, λίγο ψηλότερα…