Το κορίτσι που πενθούσε

‘Ολοι λίγο πολύ έχουμε χάσει κάποιον δικό μας άνθρωπο στη ζωή, η απώλεια του οποίου κι άφησε μέσα μας ένα ανυπολόγιστο κενό…

Πριν λίγο καιρό και ενώ τα τραύματα από το χαμό ενός πολύ δικού μου προσώπου ήταν ακόμα νωπά, με βοήθησε πολύ η ανάγνωση του παραμυθιού της Λιλής Λαμπρέλλη «Το κορίτσι που πενθούσε» που έπεσε στα χέρια μου μέσα από το το μαγιάτικο τεύχος της εφημερίδας Taλκ και για αυτό θέλησα παρακάτω να το μοιραστώ μαζί σας:

«Ηταν μια φορά μια γυναίκα που ζούσε με τη μοναχοκόρη της σ’ένα μικρό σπιτάκι στην άκρη ενός χωριού.Μια μέρα, το κορίτσι είχε μείνει στο σπίτι να παλεύει με τη λάτρα, ενώ η μάνα δούλευε έξω στα χωράφια. Έξαφνα, έπιασε καλοκαιρινή καταιγίδα και αυτή έτρεξε κάτω από ένα δέντρο να προφυλαχτεί, κι εκεί σαν πύρινο τσεκούρι τη χτύπησε κεραυνός. Έπεσε σαν κούτσουρο και δεν σηκώθηκε ποτέ.

Το κορίτσι ήταν απαρηγόρητο.Έκλαιγε όλη μέρα κι όλη νύχτα και παρακαλούσε τον ουρανό για ένα μόνο πράγμα: Να ξαναδεί τη μάνα της, ας ήταν και στ’όνειρό της. Δε πήγαινε στο πηγάδι να φέρει νερό, δεν ζύμωνε, δεν σκούπιζε. Ζούσε από τη συμπόνια των χωριανών που της έφερναν πού και πού μια στάμνα νερό, ένα πιάτο φαϊ και το χαμηλό σπιτάκι της σκεπαζόταν μέρα με τη μέρα με μια σκόνη πηχτή και πικρή. Και πέρναγε ο καιρός μέσα σε θρήνους και δάκρυα και σιωπή…

Ώσπου, μια νύχτα παράξενη, χωρίς  φεγγάρι και χωρίς αστέρια, χωρίς ήχους και χωρίς σκιές, το κορίτσι είδε ένα όνειρο. Ονειρεύτηκε πως βρέθηκε σ’ ένα άγνωστο χωριό. Ήταν ένας τόπος ήσυχος, με μικρά χαμηλά σπιτάκια ασπρισμένα με ασβέστη και στις αυλές τους είχε γλάστρες με βασιλικούς, ματζουράνες, χρυσάνθεμα, γεράνια…Και παντού άνθρωποι ήσυχοι, με ήμερη ματιά. Γυναίκες λιάζονταν στον ήλιο, πίνοντας δροσερούς χυμούς, ή κεντούσαν στη σκιά παράξενα τοπία πάνω σε λινά τραπεζομάντηλα και μεταξωτά στρωσίδια. Άντρες παίζανε τάβλι στο καφενείο ή πίνανε ρακί, τρώγοντας μαλακά σταρένια παξιμάδια, αλειμμένα με λάδι, αλάτι και θυμάρι. Παιδιά παίζανε κρυφτό ή κουτσό, μασουλώντας ζεστό ψωμί αλειμμένο κατσικίσιο βούτυρο και πασπαλισμένο ζάχαρη. Κι άξαφνα, είδε από μακριά να έρχεται η μάνα της. Ήταν διπλωμένη στα δύο, σκυμμένη από το βάρος δύο τεράστιων πιθαριών που κουβαλούσε στην πλάτη. Το κορίτσι έτρεξε προς το μέρος της φωνάζοντας:

-Μανούλα, στάσου, άσε με να σε βοηθήσω!

Η γυναίκα στάθηκε και χωρίς ν’αφήσει καταγής τα πιθάρια της, αποκρίθηκε με σκοτεινή ματιά.

-Κόρη μου, κακή μου κόρη, γίνε καλή σαν πρώτα. Λυπήσου με. Αν θέλεις να με βοηθήσεις, σταμάτα να κλαις και ζήσε! Δεν βλέπεις πως κουβαλάω ολημερίς και ολονυχτίς τα δικά σου δάκρυα;

Το κορίτσι ξύπνησε αλαφιασμένο και μ’ανοιχτά τα βλέφαρα περίμενε την αυγή. Με το ξημέρωμα, πήγε στο πηγάδι για νερό, ύστερα πότισε τα ξερά γεράνια στα περβάζια, έπιασε να διώχνη από παντού τη σκόνη, έπλυνε τα παράθυρα, έπλυνε το δάπεδο μέσα κι έξω από το σπίτι, πλύθηκε κι αυτή και ντύθηκε με ρούχα καθαρά. Ύστερα, άναψε το φούρνο, φυσώντας για να πάρει η φωτιά κι απέ, σιγοτραγουδώντας, έβαλε να ζυμώσει.»

Λιλή Λαμπρέλλη, «Δέκα συν ένα παραμύθια σοφίας για καιρούς κρίσης και άλλων δεινών», εκδόσεις Πατάκη

Advertisements

2 thoughts on “Το κορίτσι που πενθούσε

  1. Ναι,θυμαμαι ακομα το σοβαρο προσωπο της.πως οτι ειχα και δεν ειχα στην ζωη ηταν δικο της.θυμαμαι γελια και χαρες μεσα στο σπιτι.μα δε σκεφτηκα πως καποια μερα τοσο θα μου λειπει.οσα μου εμαθε ηταν αρκετα.θυμαμαι ποσο ευχαριστιοταν οταν φωναζα ΜΑΜΑ.για καθε μια φορα που την αγκαλιαζα σφιχτα.της ελεγα για να μην μαφησει σφιξε με ξανα.την κυριακατικη παρεα στον αγωνα.και την φραση της που πας μην φευγεις μεινε λιγο ακομα.περιμενα πισω απο την πορτα στα κρυφα.να την τρομαξω οταν γυρνουσε καθε μερα απο την δουλεια.θυμαμαι,θυμαμαι ολες τις ομορφες στιγμες μας.μυρωδιες,ολους τους ηχους και τις ομοιες φωνες μας.τις σκανδαλιες μας που ενοχλουσαν τον μπαμπα.και την υποσχεση πως θα την αγαπαω παντοτινα.θυμαμαι,ακομα ολες τις ασχημες στιγμες.ημουν μικρη δε καταλαβαινα πολλα εσυ δε φταις.λαθη πονανε του χθες.που το παρον τους με σκοτώνει.μητερα πριν μαφησεις δε σου ζητησα συγνωμη.δε συγχωρω τον εαυτο μου για πολλα.για καθε μερα που αισθανοσουν μες στο σπιτι μοναξια.Θεε μου αν ηταν στο χερι μου θα το ειχα αποτρεψει.ποιος να πιστεψει πως τα λογια δε μου φτανουν.πως τα ματια την εικονα σου σιγα σιγα την χανουν.τι να μου κανουν το στυλο και το χαρτι;οταν το μονο που γραφω ειναι η λεξη γιατι.γιατι αν ειχα μια ευχη και στα αληθεια δικο μου.θα ηταν να ερχοσουν ξανα με μια μηχανη του χρονου.θα προσευχομουν να σε δω για ενα λεπτο.γιατι πριν φυγεις δε προλαβα να σου πω πως ΣΑΓΑΠΩ.ξερω για ολα πως με εχεις συγχωρεσει.πως μ’ακους με νιωθεις πως σε εμενα εχεις πιστεψει.ξερω μητερα πως περηφανη σε κανω.σαγαπω μου λειπεις να προσεχεις εκει πανω.τι και αν δε φτανω να σε αγγιξω λιγο ακομα.ηρθε μαζι σου η ψυχη μου μα εμεινε εδω το σωμα.

    Αυτή την κατάθεση ψυχής έκανε σήμερα στο ΦΒ η 16χρονη ανηψιά μου (της αδελφούλας μου η κόρη)….

    Τελικά μερικά πράγματα ίσως να μην γίνονται και τόσο τυχαία…

    Καταλαβαίνεις τι θα της στείλω σα βάλσαμο στη νοσταλγία που κάποτε γίνεται οδύνη………….

    Μου αρέσει!

  2. Χαίρομαι Εφη μου αν το παραμύθι μπορει να βοηθήσει την μικρη έστω κι λίγο,αν την κάνει να αποχωριστεί όσο μπορει το κιούπι με τα βαρος απο τον πόνο της ψυχούλας της κ τα δάκρυα της…
    Οπως φαίνεται απο το κείμενό της, πρόκειται για ένα ταλαντούχο και ευαίσθητο μικρό πλασματάκι και πραγματικα του αξίζουν τα καλυτερα…Καλα κάνει και εκφράζει τα συναισθήματα του στο φ.μπ. Είναι υγεία αυτο…
    Στέλνω και στις δυο σας μια μεγάλη, ειλικρινή αγκαλια είμαι σίγουρη ότι εσυ θα στέκεσαι ήδη σαν δεύτερη μητέρα δίπλα της…Και πως θα την έχεις κάνει ήδη να καταλάβει ότι δεν χρειαζόταν να της συγχωρεθεί της μικρής τίποτα απο την μάνα της, καθώς δεν υπάρχει τίποτα πιο δυνατο,βαθύ,ειλικρινές, πλούσιο απο την μητρική αγάπη και…αγάπη means never to have to say I am sorry…:) τέλος, ειλικρινά σε ευχαριστώ που εμπιστεύτηκες στο ιστολόγιο μου μια τέτοια κατάθεση ψυχής…Γλυκα, τρυφερά ανοιξιάτικα φιλια μπολικης θετικής ενέργειας στελνω μέσα απο την καρδιά μου!!! ❤

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s