Archive | Φεβρουαρίου 2013

Αντίδοτο στην κρίση 2: Εαρινή συμφωνία

gyzis earini symfoniajpg

Mένουν δυο μερούλες ακόμη και μπαίνει επισήμως η άνοιξη.

Βέβαια, Μάρτης γδάρτης και παλουκοκάφτης λέει η παροιμία, οπότε επιφυλάσσομαι για το τι καιρός και τι κρύο μπορεί να ακολουθήσει.

Μετά τις τελευταίες νεροποντές ωστόσο, που ζόρισαν σε καιρό κρίσης ακόμα περισσότερο τα οικονομικά μας άγχη,  κάπου εκεί ο καιρός σαν να το μετάνιωσε. Που μας δοκίμασε. Που στεναχώρησε πιότερο το ταλαιπωρημένο θυμικό μας. Είπε έτσι, να μας κλείσει φιλικά το μάτι.  Κι  αφήσε να κρυφοκοιτάξουμε  κάτω από χειμωνιάτικο σεντόνι μια τέλεια εικόνα εαρινή.

Χαζεύω εξω απ’το παράθυρό. Το θεόρατο δέντρο του γειτονικού κήπου χαιδεύει το διαμέρισμα  όπου μετακόμισα πρόσφατα. Δεν είχα ποτέ δέντρο τόσο κοντά μου στη πόλη. Αληθινό δέντρο, όχι σε γλάστρα. Ανυπομονώ να θωρήσω πάνω του το πέρασμα του χρόνου και των εποχών. Γυμνό και γεμάτο υγρασία μέχρι σήμερα, άρχιζει να φορά δειλά τα πρώτα του μπουμπούκια φύλλων.

Κοιτώ έξω απ΄την κουζίνα. Σαν πρώτη φορά να με ενόχλησε η αντηλιά της απέναντι πολυκατοικίας. Πρέπει να βάλω στόρια και τέντες. Τόσο κοντά το μπετόν της στο δικό μας, δυο ανάσες αέρα… Και κουρτίνες δεν έχω ακόμα κρεμάσει. Ίσως επειδή αυτόν τον καιρό ανοίγω συνέχεια κουτιά να θέλω όλα να είναι έξω. Είναι βέβαια πολύ κουραστικό. Αλλά πάλι, όταν όλα είναι στη φόρα ξέρεις και τι να περιμένεις. Ανοίγουν τα κουτιά, βλέπεις κομμάτια του εαυτού σου, ξανανοίγεσαι για λίγο δειλά και συ, σε ξανανακαλύπτεις. Είναι ωραία που ξαναβγαίνω για λίγο εκτός κουτιού. Που δεν θέλω  να κρεμάσω κουρτίνες ούτε στο διαμέρισμα ούτε στην καρδιά μου, παρά τα όσα βλέπω καθημερινά και ακούω. Χωρίς συναισθήματα και πράγματα συμμαζεμένα σε κουτιά, καθημερινότητα πίσω από στόρια και κουρτίνες, ξεγελώ τις κλειστές μου. Θαρρώ πως είμαι συνέχεια έξω.

ΕΞΩ οι στεναχώριες γίνονται λιγότερο βαριές.

ΕΞΩ καρδιά γίνονται οι άνθρωποι μακρυά από τα κουτιά που τους ορίζουν.

ΕΞΩ κύριε!Να φύγετε, να πάτε άλλού!  (να μετακομίσετε τις μαύρες προβλέψεις και την απαισιοδοξία των ειδήσεών σας). Και αν δεν φύγετε εσείς, την κάνω εγώ. Παίρνω το καπελάκι μου και φεύγω. Καπελάκι

ΕΞΩ τικό… ψάθινο και γεμάτο  λογής  λογής ψεύτικα φρούτα και μια κορδέλα κόκκινη. Και σύντροφο το νέο, αλήθινό δέντρο μου που μου μιλά…Δένω την κατακόκκινη κορδέλα στο λαιμό κι βγαίνω. Να προλάβω εγκαίρως θέση, να ανοίξω τα μάτια μου και να στήσω αυτί με ανυπομονησία σε όλα αυτά που πρόκειται να ξεκινήσουν…

Χρώματα θα μας κατακλύσουν από παντού. Κροκάνθια θα ξεπετιούνται λαίμαργα από τη χιονισμένη γη. Θα ναι μωβ, λευκά και κίτρινα με μίσχους χρυσαφένιους και πέταλα τουλίπας μικρής…

Ανθισμένες μυγδαλιές, κερασιές, αχλαδιές, μηλιές. Καθεμιά και μια απόχρωση ρομαντικού ροζ ή λευκού της αγνότητας, γεμάτη υποσχέσεις… Όλες νυφούλες ντυμένες και εγώ να τις μπερδεύω σαν γνήσιο παιδί της πόλης, και να μη ξεχωρίζω ποιά είναι ποιά. Και να τρέμει το φυλοκάρδι μου στις ριπές του μαρτιάκου ανέμου, μη ρίξει πολλά από τα ρομαντικά τους πέταλα και χαθεί αυτή η ομορφιά…

Αγριόχορτα και ζιζάνια μετά τη βροχή  θα πλημμυρίσουν με φυσικό γκαζόν το τσιμέντο των μεγαλουπόλεων, τα πεζοδρόμια με πρασιές και από τις πλάκες στις σχισμές  θα σκάνε αγριολούλουδα… (καλά και μαζί με αυτά θα σκάσουν μύτη – και μαζί τη δική μου –   οι αλλεργίες μου, αλλά θα κάνω ότι δεν καταλαβαίνω…) (και θα γυρίσω και την πλάτη μου στις κάμπιες. Σε όλων των τόπων και των τύπων τις κάμπιες, όπου και αν σέρνονται αυτές…)

Θα χαζέψω τον κόσμο που θα αρχίσει να πετά στην άκρη τα γκρι, καφέ και μαύρα παλτό του, τα χοντρά πουλόβερ που τον βοηθούν να κρύβεται  πίσω τους. Γιατί θα έρθει η ώρα να φορέσουμε πιο άνετα, αέρινα ρούχα, χρωματιστά με την παλέτα της αναπτερωμένης μας καρδιάς. Θα πετά και αυτή με αισιοδοξία περισσότερη, σαν τα αερικά της Ανοιξης που  κρύβονται και ψιθυρίζουν κάτω από τις φυλλωσιές,  παίζουν στα νερά της διπλανής πηγής  και πίσω από τις κεραίες  τηλεοράσεων στις ταράτσες των πόλεων, αφού κανείς δεν ανεβαίνει εκεί το βράδυ, είδηση να τα πάρει.

Θα κρυφοκοιτάξω και στη δική μου ταράτσα, σαν κλέψουν σεντόνια να τα κάνουν πέπλα. Παρηγοριάς, σκανταλιάς, χορού, θύμησης. Πως και αν αλλάζουν πολλά σε τούτη τη χωρα, κάτι μένει σταθερό. Το κλίμα, ο ουρανός, τα αγριολούλουδα, η θάλασσα της.

Θα στήσουν χορό τα αερικά με λουλουδένιες νεράιδες και θα χορεύουν μαζί τους και  άγγελοί μας στον ουρανό, όποιοι και αν είναι αυτοί, μεγάλοι μικροί. Πρόσωπα κοντά στη ψυχή μας,  και ας είναι κάπου μακρυά μας τούτη τη στιγμή. Θα ξεκλέψουν λίγο από το πρόγραμμά τους στον κήπο του ουρανού για να κατέβουν στη γη, με τους ανθρώπους να ενωθούν στο πασχαλιάτικο πέρασμα που θα ακολουθήσει, για να χαθούν αργότερα μέσα στη θάλασσα και στο φως του ελλαδίτικου καλοκαιρινού ήλιου. Θα είναι ευτυχισμένοι που κάθισαν λίγο κοντά μας, χόρεψαν στη χαρά μας, έκαναν ρυάκι τα δάκρυά μας και πότισαν με αυτά  μπουκέτα στα χρώματα της άνοιξης. Που δυνάμωσαν τα φτερά τους για να πετούν πιο συχνά κοντά μας  να μας προστατεύουν, αλλά έδωσαν δύναμη και στα δικά μας φτερά…

Ναι, κάτι όμορφο πρόκεται να ξεκινήσει οσονούπω. Κάτι που δεν μετριέται με χρήματα, ποσοστά ανεργίας, μέτρα ή προϋπολογισμούς. Μια εαρινή συμφωνία… σαν την αφίσα με τον ομότιτλο πίνακα του Γύζη, που αποφάσισα ότι θα κοσμήσει  έναν από τους κενούς τοίχους του άδειου μου  σπιτιού.

Μάλιστα, έκανα και γω μια συμφωνία εαρινή. Με το καινούργιο μου Δέντρο. Πως  κι όταν ακόμα τελειώσει η μετακόμιση, αδειάσουν όλες οι κούτες και μπουν όλα τα πράγματα στη θέση τους, εγώ πάλι θα μπορώ να βγαίνω έξω.

Έξω απ’το κουτί. Μακρυά απ’τις κλειστές μου. Τη θέση μου. Να κρυφοκοιτάζω αερικά και ανοιξιάτικες εικόνες, και ας είναι μέσα στη βαρυχειμωνιά.

Και πως αν εγώ το ξεχάσω, θα μου το θυμίσει αυτό.

Το υποσχέθηκε.

Το ξεχασμένο παραμύθι της συνείδησής μας…

espressoΓιατί στην περίπτωση της «ζαρντινιέρας» ασχοληθήκαμε τόσο λίγο;

Γιατί τώρα ασχολούμαστε τόσο πολύ; Αναρωτιέμαι πως γίνεται σε αυτή τη χώρα μια ζωή να χρησιμοποιούνται τα πάντα προς δημιουργία εντυπώσεων, έτσι ώστε ο κόσμος να βλέπει το δέντρο και όχι το (χαοτικό) δάσος…

Υπάρχουν πραγματικά λόγοι για βία, είτε από την πλευρά της έννομης, είτε της άνομης «τάξης»; Ποιος πραγματικά φέρεται βίαια και με ποιόν τρόπο;

Γιατί 20άχρονα παιδιά να μπλέκουν έτσι; Πότε πρόλαβαν να διαμορφώσουν ιδεολογία; Μήπως πραγματικά τα είχαν όλα, και όταν τους πήραν κάποια αντέδρασαν σαν να μη μπορούσαν να σκεφτούν; Άραγε τα είχαν όλα;

Τα έχεις όλα όταν δεν ξέρεις ποιος είσαι;

Γιατί αντί για την οικονομία δεν σώζουμε πρώτα τη συνείδησή μας;

Να, εσύ τωρα δα που διαβάζεις τούτο το κείμενο, ξέρεις πραγματικά ποιος είσαι;

Ξέρεις πραγματικά για το τι θέλεις να παλέψεις και τι είναι αυτό που πραγματικά σου λείπει;

Αγαπάς πραγματικά αυτή τη χώρα;

Σε πονάει ναι, αλλά είναι η μόνη που έχεις, προτιμάς να την εκδικείσαι κάθε μέρα;

Γιατί να ξέρεις πως λειτουργεί το wordpress, το facebook, το twitter, τα applications του smartphone που κρατάς στα χέρια σου, αλλά όχι από που προέρχεσαι, ποιος είσαι και που θέλεις να πας;

Ειλικρινά, δε σε νοιάζει, ή κάνεις ότι δεν σε νοιάζει;

Γιατί τους δίνεις την επιλογή να είσαι ένα άλλο τηλεκατευθυνόμενο, σαν αυτά που έπαιζες μικρός, όταν πραγματικά είχες όνειρα, μέσα σε παραμύθια;

Ξαναβρές τα και άσε τις κεραίες των άλλων.

Και το σαλιγκάρι πάει αργά, και κινδυνεύει να πατηθεί, δε λέω. Αλλά  έχει τουλάχιστον τις δικές του κεραίες.

Δημιούργησε λοιπόν τη δική σου κεραία. Μες το δικό σου, ολόδικό σου παραμύθι…

Διάβασε, ξαναδιάβασε, συζήτησε, μίλα, αναζήτησε. Ψέμματα και αλήθειες. Καλούς, κακούς, θύτες και θύματα. Ιστορία, παράδοση, ακούσματα, γεύσεις. Ζωή.

Ελλάδα.

Ξαναρχίνα απ΄την αρχή και ας είναι να πηγαίνεις αργά και να κινδυνεύουν να σε διαλύσουν ο μηδενισμός κάποιων, ο πεσσιμισμός κάποιων άλλων, ο ωχαδελφισμός τρίτων και το βόλεμα των περισσότερων.

Τουλαχιστον θα χεις συντροφιά. Και ας είσαι περίγελος, με κουρέλια και μέσα στον υπόνομο.

Μια κεραία δική σου, και μόνον δική σου…