Αντίδοτο στη κρίση 3: Οριζόντιο ύψος. Η θέα είναι εξίσου όμορφη ακόμα και αν είσαι αγριάδα

kyparissi & agriadaΤσοχατζόπουλος, Αφοί Ψωμιάδη, Παπαγεωργόπουλος κλπ.

Τον τελευταίο καιρό πολλά ονόματα  από το χώρο της πολιτικής, με πολιτική αλλά όχι όραμα, αυτή την πολιτική του εύκολου κέρδους, της απάτης και της εκμετάλλευσης, απασχολούν τη δικαιοσύνη και την κοινή γνώμη.  Ορισμένοι μάλιστα, πρότυπα της γενιάς του Πολυτεχνείου κατά το παρελθόν, αφήνουν στο στόμα της συγκεκριμένης γενιάς, που λιθοβολείται συνεχώς για  τη σύμπραξή της στην άθλια οικονομία και την πολιτική εικόνα του σήμερα, μια εξτρά πικρή γεύση, ως είδωλα ψεύτικα, που τόσο εύκολα γκρεμίζονται,όσο εύκολα και ελπιδοφόρα είχε πιστέψει ο κόσμος κάποτε σε αυτά.

Για να γκρεμιστείς όμως, πρέπει να έχεις χτιστεί πολύ γρήγορα. Η’ να έχεις χρησιμοποιήσει σαθρά υλικά. Η’ να μην έχεις γερές βάσεις. Η να μην έχεις υπολογίσει τις συνθήκες ή τους ανθρώπους γύρω σου. Η’ κι όλα αυτά μαζί.

Κάθε σωστό οικοδόμημα προϋποθέτει ξάστερο οικόπεδο ψυχής. Δοκαρια σιδερένιας θέλησης. Τούβλα που βαδίζουν πλάι πλάι και τα ενώνει μπετονένια θέληση και αλληλοϋποστήριξη.Τούβλα που το καθένα μπαίνει στη θέση του και σιγά σιγά…Και που στη συνέχεια, όλα μαζί συγκρατούν το οικοδόμημα…

Όταν ανεβαίνεις απότομα, χάνεις γρήγορα οξυγόνο. Δεν προλαβαίνει ο οργανισμός σου να συνειδητοποιήσει τι γίνεται. Πετάς στα σύννεφα και το μυαλό σου μεθά από την περίσσεια στο διοξείδιο του άνθρακα. Νιώθεις για λίγο Θεός εκεί ψηλά. Δε σε νοιάζει τι γίνεται γύρω σου. Αρκεί που είσαι εσύ εκεί πάνω, μόνος σου. Είσαι Θεός. Αλλά δεν είσαι. Γιατί ξαφνικά πέφτει ο κεραυνός και συ πέφτεις από το βάθρο σου, μαζί με τα σαθρά σου υλικά σου που στάχτη γίνονται, καθώς καίγεσαι.

Και πρέπει τότε να ξαναθυμηθείς. Αυτό που λέμε συνείδηση. Αλληλεγγύη. Ενότητα. Να ξαναπροσπαθήσεις  να χτίσεις, αλλά με συναίσθηση του περιβάλλοντος σου. Να αγκαλιάσεις τους γύρω σου, και να γίνετε έτσι μια μικρή, χαμηλή αγκαλιά που λαχταρά να πάει μακρυά, και να δει ότι κρυφοκοίταξε κανείς γρήγορα και μόνος του από ψηλά…Γιατί εκείνη, δεν θα έχει καταβροχθίσει ύψος, δεν θα έχει στερήσει το οξυγόνο κάποιου άλλου, αλλά θα έχει γυμνάσει τα πόδια της με χιλιόμετρα εμπειρίας, αφοσίωσης, ελπίδας, ανθρωπισμού.Έτσι ώστε να τους σηκώσει ΟΛΟΥΣ, αυτή τη μεγάλη αγκαλιά, κάποια στιγμή, λίγο ψηλότερα πάνω στα γυμνασμένα της πόδια…

Το παραμύθι που ακολουθεί, είναι του Αργύρη Χιόνη από το ομότιτλο βιβλίο του «Το οριζόντιο ύψος» (εκδόσεις Κίχλη). Η φύση, δια στόματος Χιόνη,  μιλά με τον καλύτερο τρόπο  για τη φύση του ανθρώπου και θα ήθελα με την ευκαιρία αυτή να μοιραστώ το συγκεκριμένο παραμύθι μαζί σας…Δυστυχώς πάνω που γνώρισα τον υπέροχο αυτό ποιητή και παραμυθά, η ζωή επέλεξε να μας τον στερήσει. Σκοπεύω όμως σύντομα ένα ταξιδάκι στο Θροφαρί, όπου είχε αποσυρθεί τα τελευταία χρόνια, μια και είναι τόσο κοντά στην ιδιαίτερη πατρίδα μου…

Το οριζόντιο ύψος

Μια φορά κι έναν καιρό, πλάι σ’ ένα πανύψηλο, υπερήφανο κυπαρίσσι, ζούσε μια ελάχιστη, ταπεινή αγριάδα, που ζήλευε το μπόι του κυπαρισσιού κι ήθελε να το φτάσει, γι’ αυτό τεντωνότανε αδιάκοπα στις άκρες των ριζών της, πασχίζοντας να σηκωθεί πιο πάνω από το χώμα. Μάταιη προσπάθεια και αρκετά οδυνηρή, γιατί κάθε φορά που έκανε αυτήν τη γυμναστική, για μέρες μετά, την πόναγε ανυπόφορα η μέση της. Το κυπαρίσσι που παρακολουθούσε αφ’ υψηλού τον αγώνα της αγριάδας, σειόταν και λυγιόταν καμαρωτό και της έλεγε υπεροπτικά, με προφορά σχεδόν εγγλέζικη, της Οξφόρδης:
«Δεν γνωρίζετε τι χάνετε, αγαπητή μου αγριάδα, εκεί στην επιφάνεια του εδάφους όπου βρίσκεσθε. Δίχως να θέλω διόλου να υπερηφανευθώ, σας πληροφορώ ότι από την κορυφή μου έχω απεριόριστη θέα του κόσμου και αν θα ήταν ακόμη πιο απεριόριστη, θα έβλεπα ως τη Γουατεμάλα, αν κάποια αναιδή βουνά, γύρω τριγύρω, δεν την περιόριζαν.


Ωστόσο ευελπιστώ ή μάλλον, έχω τη βεβαιότητα ότι η
βροχή θα λιώσει, σιγά σιγά, αυτά τα αναιδή βουνά και τότε θα δω και τη Γουατεμάλα. Το σχέδιο αυτό είναι βεβαίως μακροπρόθεσμο, αλλά μπορώ να περιμένω, αφού ως γνωστόν, ζω επτακόσια χρόνια».


Η αγριάδα, αν και δεν ήξερε ούτε πού βρίσκεται αυτή η Γουατεμάλα ούτε αν τα βουνά λιώνουν απ’ τη βροχή ούτε, ακόμη, αν είναι πολλά τα επτακόσια χρόνια, ακούγοντας αυτά τ’ ανήκουστα λόγια, ένιωθε την καρδιά της να μαραζώνει και, τις νύχτες που κοιμόταν, έβλεπε πάντα το ίδιο όνειρο. Ψήλωνε, λέει, ψήλωνε τόσο, που ξεπερνούσε κατά πολύ στο μπόι το κυπαρίσσι, ξεπερνούσε ακόμη και τα πιο ψηλά βουνά κι έβλεπε όχι μόνο τη Γουατεμάλα αλλά και την Ακαλαλούμπα, χώρα ακόμη πιο μακρινή, ακόμη πιο ωραία, όπου οι άνθρωποι χόρευαν ένα γρήγορο χορό που τόνε λέγαν ρούμπα. Βέβαια, όταν ξύπναγε, το πρώτο πράγμα που έβλεπε μπροστά της ήταν ένα σαλιγκάρι τόσο αργοκίνητο, που έμενε στο οπτικό της πεδίο όλη τη μέρα, προκαλώντας της κατάθλιψη και κάνοντάς την να μη βλέπει την ώρα πότε θα ξανανυχτώσει, για να κοιμηθεί και να ονειρευτεί το μακρινό Ακαλαλούμπα και τον γρήγορο χορό που τόνε λέγαν ρούμπα.

Έτσι ζούσαν κυπαρίσσι κι αγριάδα, πλάι πλάι, αλλά το καθένα στον κόσμο του, ώσπου μια μέρα φθινοπωρινή (χρόνια πολλά, πάρα πολλά πριν από τα επτακόσια), που ο ουρανός είχ’ ένα χρώμα μολυβί, μια λάμψη ξαφνική, ονόματι αστροπελέκι, χτύπησε κατακέφαλα το κυπαρίσσι και το έκαψε. Η βροχή που ακολούθησε, μπόρα τρικούβερτη, αντί να λιώσει τα βουνά που του ‘κρύβαν τη Γουατεμάλα, τη στάχτη του έλιωσε και γκρίζα λάσπη την υπερηφάνεια του έκανε. Η αγριάδα, άναυδη στην αρχή, όταν συνήλθε κάπως, μακάρισε το ελάχιστό της μπόι και θρήνησε το κυπαρίσσι που-πώς να το κάνουμε;- αν και φλύαρο και υπερφίαλο, της είχε χαρίσει το όνειρο των μεγάλων αποστάσεων, του απέραντου κόσμου.
Μέσα απ’ αυτό το θλιβερό γεγονός, σταμάτησε την έτσι κι αλλιώς ανώφελη γυμναστική της και μόνο αραιά και πού έβλεπε στον ύπνο της το εξωτικό Ακαλαλούμπα. Κανένας όμως δε χόρευε εκεί τη ρούμπα. Ήτανε, βέβαια, ακόμη νεαρά και εστερείτο πείρας, τόσο εστερείτο πείρας, που καν δεν γνώριζε τις φυσικές της ιδιότητες.
Έτσι ένα ανοιξιάτικο πρωί, παραξενεύτηκε πολύ, νιώθοντας να τη φαγουρίζουνε οι ρίζες της κι ακόμα πιο πολύ παραξενεύτηκε σαν είδε δυο μέρες αργότερα, λίγο πιο κει, μέσα απ’ το χώμα να προβάλλει ένα μικρό, χλωροπράσινο βλαστάρι αγριάδας. «Μπα, καινούργια απόχτησα γειτόνισσα!» ήταν η πρώτη σκέψη της, αλλά όταν είπε καλωσόρισες, γειτόνισσα», άκουσε, την ίδια ακριβώς στιγμή, να λέει και το βλαστάρι τα ίδια ακριβώς λόγια, να την καλωσορίζει, δηλαδή, με τη φωνή της, το ίδιο έγινε ακριβώς, άλλες δυο τρεις μέρες αργότερα, όταν καινούργιο εμφανίστηκε, πιο πέρα, βλασταράκι. Μπορεί, λοιπόν, να ήταν άπειρη αλλά κουτή δεν ήταν. Έτσι, κατάλαβε ότι στον εαυτό της μίλαγε, αφού τα νέα βλαστάρια από τις ρίζες της ξεπήδαγαν και σαρξ εκ της σαρκός της ήταν. Λόγια πολλά για να μη λέμε και χρόνο να μην κλέβουμε απ’ την αιωνιότητα, μέσα σε χρόνια ελάχιστα, πολύ πιο λίγα από επτακόσια, η αγριάδα είχε, ρίζα τη ρίζα, καταβολάδα την καταβολάδα, βλαστάρι το βλαστάρι, όλο τον κάμπο καταχτήσει κι όλα τα βουνά ως την κορφή τους και πιο πέρα. Για πιο πέρα δεν μπορώ να πω∙
Τα μάτια μου μονάχα ως τις βουνοκορφές που ακολούθησαν πιο πέρα δεν άντεξαν. Έμαθα ωστόσο, από έγκυρες πηγές, πως έφτασε στην Ακαλαλούμπα και πως στο δροσερό και καταπράσινο χαλί της χορεύουν τώρα γυμνοπόδαροι εραστές τη ρούμπα.

Επιμύθιο І:Όσο πιο κοντά στη γη βρίσκεσαι, τόσο πιο μακριά από τ’ αστροπελέκια είσαι.


Επιμύθιο ІІ: Δια του οριζοντίου ύψους, η απόστασις, έως το Ακαλαλούμπα, καλύπτεται εις χρόνον κατά πολύ συντομότερον των επτακοσίων ετών.

Advertisements

2 thoughts on “Αντίδοτο στη κρίση 3: Οριζόντιο ύψος. Η θέα είναι εξίσου όμορφη ακόμα και αν είσαι αγριάδα

  1. Μου το είχες πει ότι ο Αργύρης Χιόνης έχει γράψει παραμύθια αλλά δεν περίμενα ότι θα ήταν εκπληκτικός «παραμυθάς»! Υπέροχο !
    Την καλησπέρα μου και τα φιλιά μου.

    PS. Μου αρέσουν τα αντίδοτα στην κρίση που μας δίνεις 🙂 .

    Μου αρέσει!

  2. Καλώς τη μου!
    Πράγματι Μελιτάκι, πολύ καλός παραμυθάς, ποιητής, διαβασμένος και γλυκός άνθρωπος. Τον είχα ανακαλύψει τυχαία – ομολογώ πως δεν τον ήξερα από πριν- να διαβάζει ένα από τα παραμύθια του (από το συγκεκριμένο βιβλίο) στην εκπομπή που έχει ο Βασίλης Βασιλικός στην Ετ3 και με κέρδισε αμέσως…
    Προσπαθώ με τα αντίδοτα, αφού όλοι τα χρειαζόμαστε…Χαίρομαι που σου αρέσουν!
    Να έχεις ένα πολύ όμορφο και ξεκούραστο τριήμερο κοντά σε αυτούς που αγαπάς. Σε φιλώ!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s