Η σιωπή του ποταμού

Τη Μαρία Χίου τη γνώρισα για λίγες μόλις ώρες, ως βραβευθείσα διπλανή μου στην αίθουσα Αντώνης Τρίτσης του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων, στον 30 ο διαγωνισμό της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών.

Οι συντελεστές είχαν παρακαλέσει αυτούς που θα βραβεύονταν να καθήσουν χωριστά από τους συγγενείς τους, στις πρώτες πρώτες θέσεις για να…παραλαμβάνουν τα βραβεία τους ευκολότερα! Έτσι, οι πιο ερασιτέχνες ανάμεσά μας, καθόμασταν με αμηχανία και συγκινησιακή προσμονή για την αναγγελία του ονόματός μας…

Στα λίγα λεπτά που μου συστήθηκε, γνώρισα μια κοπέλα όμορφη, γλυκιά και μάλλον χαμηλών τόνων. Είχε έρθει μαζί με τα δυο της παιδιά και τον άντρα της στην εκδήλωση λόγω ενός μυθιστορήματος που είχε γράψει και το οποίο πήρε από την ΠΕΛ το β’ βραβείο. Σύντομα, όπως μου είπε, θα εκδίδετο και από τον Μίνωα…

Δεν ξέρω αν με εντυπωσίασε η ισορροπία και η γαλήνη στην αύρα που απέπνεε, όσο αυτό που μου είπε όταν τη ρώτησα τι πραγματεύεται το βιβλίο της. «Είναι  βιβλίο που θα ήθελα να διαβάσουν τα παιδιά μου»,παραδέχτηκε. «Μιλά για το πως τα λάθη των γονιών μπορούν να επηρεάσουν τις επόμενες γενιές…»

Τη στιγμή εκείνη, ήξερα πως ήθελα να το διαβάσω. Έτσι,το περίμενα ένα χρόνο τώρα…

Βλέπετε, ήταν Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου του 2012 τότε. Μια όμορφη Κυριακή , γεμάτη ήλιο και φως. Ή τουλάχιστον έτσι ξεκίνησε. Θυμάμαι τα λουλούδια, τα χαμόγελα τόσο των συντελεστών, όσο και εκείνων που βραβεύονταν, τα άτομα που είχαν κάνει ταξίδι από το εξωτερικό για να παραλάβουν μοναχά ένα βραβείο, άτομα της διπλανής πόρτας, ανάμεσά μας, που παρά την οικονομική κρίση, συνέχιζαν να γράφουν, να ονειρεύονται και να αποτυπώνουν τους προβληματισμούς και τα όνειρά τους σε ποιήματα, διηγήματα και παραμύθια. Ζούσαμε για λίγο σε έναν άλλο κόσμο, μια Κυριακή όμορφη σαν Κυριακάτικο τραπέζι με μια μεγάλη οικογένεια…

Λίγες ώρες αργότερα, βράδιαζε απότομα. Δεν έφταιγε η μικρή νύχτα του Φλεβάρη. Ήταν οι καπνοί από την Eurobank, τον κινηματογράφο Αττικόν και τα Starbucks που καρβούνιαζαν λίγο παραπέρα. Η ψήφιση του Β’ Μνημονίου ήταν γεγονός και η καρδιά του κόσμου μάυρη σαν τις στάχτες που άρχισαν να πετάγονται δεξιά κι αριστερά…

Ας είναι…Εύχομαι σε όλους τους γράφοντες να επιμένουν στα δύσκολα με έμπνευση από το κάθε τι  και με την κατά δύναμη μεγαλύτερη αισιοδοξία …

Μαρία μου, το βιβλίο σου είναι ήδη στο κομοδίνο μου, ανυπομονώ να γνωρίσω καλύτερα τη Φιλιώ σου. Είναι μια εποχή που έχουμε ανάγκη να φιλιώσουμε με τόσα πράγματα έξω και μέσα μας άλλωστε…Είθε η σιωπή του ποταμού να μας κάνει να σιωπούμε όταν αυτό είναι χρυσός, και να κραυγάζουμε με όλο μας το είναι όταν πραγματικά πρέπει.

Εύχομαι καλοτάξιδο το πρώτο σου βιβλίο και θα επανέλθω με λεπτομέρειες για την κριτική του…

Ως τότε καλά ταξίδια με το γράψιμό σου και ας προσπαθούμε όλοι να ταίζουμε λιγότερο τις αλεπούδες που κατατρώνε τη ζωή μας…

Advertisements

2 thoughts on “Η σιωπή του ποταμού

  1. Εύχομαι κι εγώ με τη σειρά μου, αυτό το αξιόλογο βιβλίο ν’ αγγίξει καρδιές και να λυτρώσει επίσης όσους βασανίζονται από ενδοοικογενειακές διαμάχες!
    Θα είναι σίγουρα στα επόμενα που θα αναζητήσω!

    ΑΦιλάκια και ευχαριστούμε για την ανάρτηση! 🙂

    Μου αρέσει!

  2. Το εύχομαι και γω μαγισσούλα μου! Όπως έχουμε ξαναπεί, ο πλούτος ξεκινά από μέσα μας, και για να είμαστε καλά πρέπει να πατάμε γερά και να προσπαθούμε να λυτρωνόμαστε απ’ ο,τι μπορεί να μας βασανίζει, ιδιαίτερα σε ότι αφορά τις ρίζες μας…

    ΑΑφιλάκια (αληθινά και ανοιξιάτικα) παρ’όλη τη συννεφιά εκεί έξω…
    😉

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s