Σκέψεις περί πλεονεξίας…

συνύπαρξη

 

 

“One is one with the other, alone one is none”
Antonio Porchia

 

 

 

 

 

Η μπαλκονόπορτα του σαλονιού μου είναι πραγματικά μεγάλη. Χωρίζεται σε τρια μεγάλα φύλλα, συνόλου αρκετών μέτρων. Ωστόσο, επειδή το πραγματικό φως είναι στο πίσω μέρος του διαμερίσματος και όχι στο σαλόνι και πολλές φορές θέλοντας να θαυμάζω τους κόπους μου εκεί έξω-μια ζαρντινιέρα ζηλευτή και γλαστρούλες με πολύχρωμα άνθη- τραβώ τις λευκές κουρτίνες μου στα άκρα.

Τέρμα δεξιά – τέρμα αριστέρα.

Συνήθως όταν τραβιέται κάτι στα άκρα, κάποιος άλλος την πληρώνει.

Τα πουλιά είναι κάτι ελεύθερο. Δεν γνωρίζουν από όρια, δεν φοράνε ψεύτικες μάσκες και καλούπια (εντάξει, ο κούκος μπορεί), τα προστατευτικά τους είναι ευδιάκριτα και ξάστερα: Χυλός χώματος και φύλλα, όχι τζάμια ύπουλα και κατασκοπευτικά…

Η μητέρα μου με έχει προειδοποιήσει: ‘Αφηνε ανά κάποια εκατοστά και μια κουρτίνα να φαίνεται. Τι φταίνε και αυτά τα κακόμοιρα. Αθώα και μικρά, σκάνε με το ράμφος τους στο ύπουλο γυαλί που προστατεύει τους μέσα και μας επιτρέπει τόσο α-σφαλεμένα (;) να παρατηρούμε τον έξω κόσμο.

Θέλησα άπλετο φως για τον πρωινό καφέ μου το Σάββατο. Έτσι όπως εισέβαλλαν όμορφα τα χρώματα της αυγής και πρόσφεραν το τέλειο σκηνικό στην προσωπική μου απόλαυση. Τράβηξα τέρμα τις κουρτίνες, φόρο τιμής στην πολύχρωμη παράσταση της μπαλκονένιας μας αυλαίας. Κάτι πήγε να μου αναφέρει και ο σύντροφος – «θέλω την αυλαία ολόκληρη», του δήλωσα. Λίγο αργότερα, ένα γδούπο μετά και μερικές κόκκινες σταγόνες στο τζάμι, μικρός πρωταγωνιστής έπεφτε σοκαρισμένος και ημιθανής στα πλακάκια μου. Οι μαύρες χαντρούλες του ακόμα ανοιχτές σαν τις λευκές μου τις κουρτίνες.

Το βράδυ ξεκινήσαμε να βάλουμε μια ταινία στο dvd. Αγαπημένη συνήθεια πριν κοιμηθούμε. Αν έχεις και σύντροφο σινεφίλ επιβάλλεται. Τελικά η ΝΕΡΙΤ είχε την εξαιρετική ταινία » Σπίτι από άμμο και ομίχλη»- ταινία που είχαμε απολαύσει στα πρώτα εκείνα μας ραντεβού-αποφασίσαμε εναλλακτικά να τη δούμε δεύτερη φορά. Το σπίτι του φιλμ, μήλον της έριδας ανάμεσα στη πραγματική του κληρονόμο, μια ασταθή ψυχολογικά νεαρή Αμερικανίδα, που το χάνει από τα χέρια της λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος και ενός μεγάλου γραφειοκρατικού λάθους, καθώς και του νυν ιδιοκτήτη του, ενός κυνηγημένου από το νυν καθεστώς της χώρας του Ιρανού συνταγματάρχη, ενώ θα μπορούσε να προσφέρει στον καθένα ξεχωριστά τη θάλασσα, που ο καθένας ονειρεύεται, τους βυθίζει τελικά στην ίδια την ομίχλη. Ο πλεονεκτικός τρόπος που χειρίζονται και οι δύο τα πράγματα, η τοποθέτηση λάθος αξιών στη ζωή τους και βέβαια το μεγάλο χάσμα ανάμεσα στις κουλτούρες τους τούς οδηγεί σε συνέπειες απρόβλεπτες στη συνέχεια, μέσα από μια αριστοτεχνικά στημένη και αρχαίας τραγωδίας όμοια εξελισσόμενη πλοκή. Αυτοί που πληγώνονται περισσότερο σε κάθε σκέλος είναι φυσικά οι λιγότερο υπαίτιοι, καθώς άκρα τραβιούνται και από δω και από κει, άλλες χαντρούλες απομακρύνονται για να ξεχάσουν, άλλες χαντρούλες σφαλίζονται για πάντα.

Η Ιρανή σύζυγος, η πραγματικά τραγική φιγούρα της ιστορίας, μιλά κάποια στιγμή για τα πουλιά και τη συμβολική σημασία τους στην Ιρανική παράδοση: Ένα πουλί που επισκέπτεται το σπίτι σου μπορεί να είναι ένας άγγελος από τον ουρανό, ή ένας καλός οιωνός. Μια ευλογία…Τι σύμπτωση σκέφτομαι, με αυτό που μου συνέβη το πρωί. Το μυαλό μου αρχίζει να τρέχει σε συλλογισμούς….

Το έργο βρύθει συμβολισμών και αλληγορισμού και το ίδιο: Τα θεμέλια του διεκδικούμενου από δυο πλευρές σπιτιού βρίσκονται στην άμμο, τα όνειρα και επιθυμίες των διεκδικούντων είναι μπερδεμένα και πνιγμένα στην ομίχλη, δέντρα που χρειάστηκαν μια ζωή για να ψηλώσουν κόβονται χάριν μιας ανεμπόδιστης θέας κτλ.

Προς το τέλος της ταινίας, κάποια πουλιά πετούν ελεύθερα στον ουρανό, ενώ άλλα χτυπημένα τα παρασέρνουν τα κύματα. Συλλογίζομαι και πάλι τον πρωταγωνιστή στη βεράντα μου. Είμαι και γω ευλογημένη με ένα όμορφο σπιτικό, ένα σύντροφο, ένα πιάτο φαγητό στο τραπέζι. Γιατί θέλησα τη θέα μου ανεμπόδιστη;

Αναζητώ το σταχτί κορμάκι του στη βεράντα, με την ελπίδα πως θα έχει ξυπνήσει από το σοκ και θα πετάξει μακρυά, όπως έχει γίνει άλλες φορές…
Το βρίσκω πεθαμένο. Μια σφίγγα κεντάει αδηφάγα τη μαύρη χαντρούλα του. Γεμίζω φρίκη και ενημερώνω το έτερον ήμιση, ο οποίος το έχει ήδη δει αλλά δεν θέλησε να με στεναχωρήσει. Στη συνέχεια εκείνος το διπλώνει προσεκτικά σε δυο εφημερίδες και το πετά στον κήπο, τροφή τουλάχιστον στις γάτες και όχι στη σήψη, με την σφίγγα ενοχλημένη που χάνει το ενέλπιστο κελεπούρι να αρχίζει να τον κυνηγά…!

Η ταινία είναι σκηνοθετημένη σχεδόν τέλεια για πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη, όπως είναι ο ρωσοεβραίος Βαντιμ Πελερμαν. Ένας δημιουργός, που διαβάζοντας  το ομότιτλο βιβλίο και έχοντας βιώσει την απόλυτη φτώχεια στα εφηβικά του χρόνια λόγω μετανάστευσης, τα κενά στη συνεννόηση, όπως και την ελλειψη σεβασμού που γεννά ο ρατσισμός ανάμεσα σε κουλτούρες διαφορετικές, ταυτίζεται σε μεγάλο βαθμό με τα ερωτήματα του  και το επιλέγει ως σεναριακή βάση για την πρώτη του ταινία στην Αμερική.
Ένα έργο στο τέλος του βουτηγμένο στο αίμα.

house of sand and fog

 

 

Βουτηγμένα στο αίμα. Έτσι παρακολουθώ προστατεμένη πίσω από ένα ακόμη γυαλί στις ειδήσεις τα θύματα της τελευταίας Εβραιοπαλαιστινιακής διαμάχης. Όπως και ένα ακόμα πιο αποθρασεμένο Ισραήλ (Νόμπελ Ειρήνης;;;;) που δεν στέκεται βέβαια στις δυνάμεις του, αλλά κρύβεται εδώ και αρκετά χρόνια πίσω από την αμερικανική ανοχή, στρατιωτική αρωγή καθώς και την πολιτική των βέτο της στην καταδίκαση τόσο των εγκλημάτων πολέμου όσο και την υπέρβαση των επιτρεπτών ορίων που εκείνο έχει διαπράξει. (Ορίων κυριολεκτικών και μεταφορικών)…

Αποφεύγω έτσι να βλέπω ειδήσεις. Να βλέπω καφέ χαντρούλες να σβήνουν. Το ομιχλώδες τοπίο στα κεφάλια των ιθυνόντων και την άμμο από στάχτη στα διαμερίσματα και τις αυλές των ανθρώπων που βομβαρδίζονται. Ιδιαίτερα μετά την έκρηξη στο καταφύγιο του ΟΗΕ.
Θέλω να πιάσω κάθε Εβραίο αυτού του κόσμου, Έλληνα, Πολωνό, Γερμανό. Αμερικάνο, Ισραηλινό και να του φωνάξω: ΠΩΣ ΚΑΘΕΣΑΙ ΑΜΕΤΟΧΟΣ ΣΕ ΟΛΟ ΑΥΤΟ; Που μπορούν να φτάσουν τα όρια της πλεονεξίας σε κάτι που ΔΕΝ σου ανήκει, μιλώντας όχι μόνο για εδάφη αλλά και το δικαιωμα να το παίζεις  Θεός, να πατάςτη σκανδάλη, ή «απλά» το κουμπί ενός πυραύλου, σκορπώντας έτσι το θάνατο, κρατώντας στα χέρια σου την τύχη του διπλανού σου;;

Και τελικά παραδίνομαι. Σε μια λανθασμένη (;) καθότι ρατσιστική (;) σκέψη για τα καθέκαστα των ημερών:
Το μεγαλύτερο κακό που έκανε ο Χίτλερ στους Εβραίους δεν είναι η γενοκτονία, τα πειράματα και τα βασανιστήρια, οι θάλαμοι αερίων και οι φούρνοι σαπουνιού. Είναι προφανώς η ίδια η σαπωνοποίηση του εγκεφάλου τους, εννοώντας φυσικά την αναισθησία και την ανοχή τους απέναντι σε αντίστοιχα βασανιστήρια και τα εγκλήματα πολέμου. Είναι επίσης το ότι τους έδωσε τη βάση για την απόλυτη αντιγραφή στην κατάλυση της αξιοπρέπειας και της προσωπικής ελευθερίας απέναντι στον λιγότερο ισχυρό Παλαιστίνιο (ο οποίος έχει και τα δίκια με το μέρος του, από όσο είμαι σε θέση να καταλάβω, διαβάζοντας ιστορικά γεγονότα και υπογεγραμμένες συνθήκες), απέναντι δηλαδή στην αντίθετη πλευρά.
Αυτό ίσως που δεν έχει σκεφτεί ο εβραϊκός λαός είναι πως… αν ξαφνικά αλλάξουν διαθέσεις οι αγγλόφωνοι αρωγοί του πάνω στις καφετιές χαντρούλες που σφαλίζουν όλοι καθημερινά και τα εδάφη που εξα-σφαλίζουν καθημερινά, είναι η πιθανότητα να διεκδικήσουν κάποια στιγμή οι ίδιοι οι αρωγοί τη βρώση αυτών όπως η σφίγγα που ανέφερα πιο πάνω…Σαν προσπαθήσουν τότε οι Ισραηλινοί να απομακρύνουν και κείνους, βλέπω τη σφίγγα να τους κυνηγά αδυσώπητα, όπως εκείνη παραπάνω το έτερον ήμισυ…

Κλείνω ανά αποστάσεις λίγο τις κουρτίνες μου. Το φως είναι λιγότερο, κάποια από τα λουλουδιασμένα χρώματα μου παίζουν κρυφτούλι και δεν μπορώ να τα διακρίνω όλα πίσω από το ημιδιαφανές ύφασμα. Μπορώ όμως να ακούσω:
Τα τιτιβίσματα από πουλιά που πετούν ανέμελα. Το καθημερινό κουτσομπολιό από τα γκρινιάρικα τζιτζίκια μου.
Όχι, δεν τους έδιωξα ακόμα. Μπορούμε όλοι να συνυπάρξουμε.
Επιστρέφω και γω ξέγνοιαστη στις δουλειές του σπιτιού…

Advertisements

4 thoughts on “Σκέψεις περί πλεονεξίας…

  1. Καλημέρα! 🙂
    Πριν διαβάσω το κείμενο σου, διάβασα το σχόλιο που άφησες στην Αναστασία, σχετικά με τον ρομαντισμό, την ονειροπόληση, τις ελπίδες και όλα όσα κατά τη γνώμη μου ταλαιπωρούν βασικά τις νέες γυναίκες στην εποχή μας, έτσι το σχόλιο μου, θα είναι ίσως πιο ολοκληρωμένο…
    Ειλικρινά χαίρομαι γιατί στα λίγα χρόνια που επικοινωνούμε μέσα από τα blogs μας, διακρίνω ωριμότητα-σοβαρότητα και ένα άνοιγμα καρδιάς που προσωπικά τα θεωρώ εφόδια ζωής…
    Και η ίδια, δίνω σημασία στα καθημερινά σημάδια… και αυτό το πουλί, σαν να ήρθε να σου δείξει στη πράξη πράγματα που ήδη γνώριζες… μη φοβάσαι, άνοιγε τις κουρτίνες διάπλατα… όλες τις κουρτίνες ειδικά της καρδιάς σου και γράφε, γράφε τις σκέψεις σου! 😉

    ΑΦιλάκια πάντα καρδιάς! 🙂

    Μου αρέσει!

  2. Μαγισσούλα μου!
    Σε ευχαριστώ ειλικρινά μια ακόμη φορά για την ψήφο εμπιστοσύνης. Σαν δεν γράφω δεν νιώθω ζωντανή και πολλές φορές δεν προλαβαίνω και αυτό με σκοτώνει μέσα μου. Υπαρχουν άλλες φορές πάλι που δεν μπορώ να πω κουβέντα και τελικά λίγο μετά όλα κατεβαίνουν σαν…χείμαρρος! 🙂
    Νομίζω ότι πολλές φορές κοιτάμε τόοοοσο τα σημαντικά, χωρίς να βλέ-που-με τα ασήμαντα και καθημερινά δίπλα μας, ενώ τελικά είναι αυτά που μπορούν να μας δώσουν τα εφόδια, την έμπνευση ή το μήνυμα για να επιτύχουμε τα…»σημαντικά». Σε φιλώ γλυκά!

    Μου αρέσει!

  3. Θα το ξαναπώ Εφουλα μου:βρε θηρίο που τα ξετρυπωνεις;για μια ΑΚΌΜΗ φορα σε ευχαριστω που εμπλουτιζεις τόσο τα σχόλια στο σπιτικό μου…<3
    Το ταλέντο και η ωριμότητα του μικρου εξαιρετικά, οι στίχοι με ανατρίχιασαν…Γλυκα φιλια, έστω κ λίγο καθυστερημένα…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s