Μονόλογος στο φεγγάρι

panselinos

 

Μόνος και απόψε… Μια δύναμη με τραβάει, σαν να θέλει να ανοίξω τις κουρτίνες και να κοιτάξω έξω από το παράθυρο.

Πηγαίνω.

Τις άνοιγω, έχει πανσέληνο…Ποτέ δεν κοιτούσα το φεγγάρι μέχρι απόψε.
Tότε λοιπόν γιατί σήμερα, γιατί τώρα;

Πέφτει πάνω στις στέγες των σπιτιων, στις ταράτσες από τις απέναντι πολυκατοικίες.

Για δες πόσο τις ομορφαίνει!…

Αυτά τα πλακόστρωτα περιφραγμένα καρυδότσουφλα, με τις κεραίες των τηλεοράσεων για κατάρτια…

Πόσο θα θελα…

 

Nα γίνει κάτι μαγικό απόψε.

Να φύγουμε όλοι μαζί, για πολιτείες μακρυνές!
Να ανεβεί καθείς ένοικος στη ταράτσα.

Και μόλις δηλώσουν όλοι το παρον, αυτό λέει να αποκολληθεί από το υπόλοιπο κουτί και να φύγουμε…
Με πλοηγό μας τα άστρα.
Σαν τους παλιούς καπεταναίους…

Και θα εκπέμπουν τα άστρα φως.
Θα στέλνουν σήματα μορς.
Στη τηλεορασένια κεραία μας.

Και έτσι εμείς θα ακολουθούμε τη σωστή πορεία…
Και όρτσα πανί θα φωνάζουμε στα σεντόνια που έχει κρεμάσει η γειτόνισσα…

Θα φουσκώνουν στο βραδινο αεράκι και θα τα λούζει και το δικό σου φως, πλανητένιο κεφάλι από τυρί,που θυμίζεις το στομάχι του Ηλιόπουλου…

Φίλε μου Ντίνο, εγώ έχω ένα πρόβλημα διαφορετικό.
Το στομάχι μου είναι κάθε μέρα γεμάτο αλλά η ψυχή άδεια.

Είναι αυτή που είναι γεμάτη μόνο μια φορά το μήνα…

Και πολύ λέω..
Και συνήθως οι ταράτσες δεν μου θυμίζουν πλοία, λουσμένα στο φεγγαρόφως.
Μου θυμίζουν τάφους.
Και όσες οι κεραίες στις ταράτσες, τόσοι και οι σταυροί.
Κυριολεκτικοί και μεταφορικοί, όλων των χριστιανών που μένουμε απο κάτω…

Θέλω ένα ακόμα τσιγάρο.
Ψάξε και τον αναπτήρα, που είναι τα πράγματά μου;
Περίεργος εκνευρισμός…Περίεργες σκέψεις…

Είμαι μόνος…Δεν είναι η μόνη νύχτα σήμερα!
Αλλά είναι μοναχική…

2 ρουφιξιές και θα έχω έρθει στα ίσια μου…
φουυουυυ…

Αλλά…

Ξανά, σαν μαγνήτης με τραβάς έξω…
Και να σαι πάλι που σε κοιτάζω.

Ενα ρημαδοτόπι είσαι, με βράχους και ηφαίστεια.
Κοινότοπο σαν όλους τους άλλους πλανήτες.

Δεν ξεχωρίζεις σε τίποτα και απο κανέναν.
Δανείζεσαι το φως ενός άλλου, καλύτερου και φωτεινότερου απο σένα…

Έπεσε πάνω μου η κάφτρα του τσιγάρου.
Κάηκα!

Γιατί αφερέθηκα.
ΑΦΑΙΡΕΘΗΚΑ απ’όλα αυτά που με ενοχλούν αυτή τη νύχτα…
Δίνω πρώτη φορά το δικαίωμα στον εαυτό μου να γίνω αφηρημένος.
Και ΑΦΑΙΡΕΜΕΝΟΣ..
Από την ολότητα που έχω συνηθήσει. Από το καθημερινό. Από το συνηθισμένο…

Πίκρισε και το στόμα μου -ποιό τσιγάρο της ημέρας σιγοκαίει την ψυχή μου;
Ηρεμία δεν βρίσκω… γιατί με κοιτάς.
Με κοιτάς.

Τι με έχεις καρφώσει έτσι ρε ετερόφωτε κύκλε;

Θα μπορούσες να σαι ένα φωτεινό και καλοσυνάτο πρόσωπο, γεμάτο αλήθειες.
Να με συμβουλέψεις.
Να με παρηγορήσεις.
Να με οδηγήσεις στη δική μου αλήθεια.

Να αναμοσβήσεις σαν φάρος φωτεινός. Στα ναι και στα όχι μου, στα πρέπει και στα θέλω μου.

Γιατί έχω μπερδευτεί και δεν ξέρω τι κάνω.
Ποιός είμαι τελικά;
Δεν ξέρω τι θέλω, που πάω, ζαλίστηκα…μα θαρρώ δεν είναι το ποτό ή τα άπειρα τσιγάρα που έχω καπνίσει…

Αλλά…Τι στο ζητάω;;;;;

Ένας ετερόφωτος κύκλος είσαι ρε, που παριστάνει στη συνείδηση και στα μάτια των άλλων ότι είναι αυτόφωτος.

Αλλά…
είσαι στ’αλήθεια;

ΕΙΣΑΙ;

Ποιος αλήθεια είναι ο ήλιος και ποιό το φεγγάρι;
Τί δίνει φως και ποιός κλέβει φως;

Advertisements

6 thoughts on “Μονόλογος στο φεγγάρι

  1. πολυ ομορφο, πολυ τρυφερο κειμενο..
    ομως μου γεννησε ενα ερωτημα, πως να ειναι αραγε ο ανθρωπος που το εχει γραψει;
    με θλιψη; με μοναξια; με απωλεια;

    δεν μπορω να δεχτω οτι καποιος βλεπει τις οικοδομες σαν ταφους αγαπητη μου φιλη
    σπιτια ειναι που περιεχουν ζωντανους οργανισμους, ανθρωπους που ενιοτε αγαπιουνται, μαγειρευουν, κανουν ερωτα, δημιουργουν

    θα ηθελα περισσοτερες εξηγησεις 🙂

    Μου αρέσει!

  2. Καλημέρα Πατούσα μου! Τα διηγήματα πάντα γράφονται για να προκαλούν απορίες, συνήθως το πιο όμορφο είναι οταν καθένας δίνει τη δική του ερμηνεία…Οταν λες «γράφει» εννοείς εμένα ή τον ήρωα που μονολογει; Θα σου απαντησω για εκεινον αφου δεν ταυτιζομαστε στην παρουσα φαση. Ο ήρωας είναι εγκλωβισμένος σε ένα σπίτι που δεν είναι σπιτικό, για αυτο κ βλέπει σταυρούς και όχι κεραίες τηλεοράσεων, τάφους και όχι σπίτια. Ίσως θα ήθελε να ζει στην εξοχή για αυτό και ονειρευεται καταρτια και διαφυγες. Να έχει μια άλλη δουλεια. Πρωτη φορά έδωσε χρόνο στον εαυτό του να αφαιρεθεί απο το μαγκανοπηγαδο σπίτι-δουλεια-σπίτι. Λέει ότι είναι μοναχική η νύχτα, αν και δεν είναι η πρώτη που περνά μόνος του…ίσως γιατι πρωτη φορα έχει κάποιον συντροφιά, αυτη την φοβερή ενέργεια της Πανσελήνου, που δεν τον αφήνει να κρυφτεί πίσω από τις συνηθισμένες του σταθερές, τον βάζει κ τραβά τις κουρτίνες. Πάνω της αντανακλά όχι κάτι ρομαντικό, αλλά το θυμό, την μοναξιά, αλλά ισως και τον ίδιο του τον εαυτο, συνειδητοποιώντας πόσο έτερόφωτος είναι, αυτός που μέχρι τώρα μεσω των χρηματων, της δουλειάς του- (αφού το στομάχι του ειναι ΠΆΝΤΑ γεμάτο)- της επιτυχίας δηλαδή σε ένα μόνο τομέα νόμιζε ότι είναι αυτόφωτος…αν δεις και τις αναρτήσεις μου «Περί πλεονεξίας» και το «Το δέντρο της γνώσης», θα διαπιστώσεις πως έννοιες όπως συνύπαρξη και η αλληλοεπίδραση με «παιδεύουν» πολύ…χαίρομαι ομως που στα αρνητικά «αντέδρασες» έτσι! Φιλιά γλυκα και σε ευχαριστώ πολύ για το ενδιαφέρον σου πάνω στο κείμενό μου!! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Με την πανσέληνο, όλα επιτρέπονται και σ΄ αυτό δεν χωράει σχόλιο… μπορεί να είναι ένα είδος άδειασμα καρδιάς και όχι απαραίτητα της δικής μας! 😉
    Πάντως ανακουφίστηκα κατά κάποιο τρόπο, με την απάντηση στο σχόλιο της πατουσίτσας μας… μένει μόνο ένα ερώτημα, καπνίζεις;
    Εύχομαι καλύτερες μέρες σε όλους μας!

    ΑΦιλάκια πολλά πολλά και ακόμα θαλασσινά! 🙂

    Μου αρέσει!

    • Μαγισσουλα μου γλυκια,ειμαι στο ανεμοδαρμενο κ με κυματα Χαβαης -που φτασουν σχεδον ως το σπιτι !!-χωριο μου για το ΣΚ, και μονο με τον ηρωα δεν ταυτιζεται η διαθεση μου,μην ανησυχειτε λοιπον…Στα διηγηματα που γραφω,παντα θα με επηρεασει κατι που ενιωσα,διαβασα ειδα η ακουσα…Σιγουρα θα εχουν κ κατι δικο μου μεσα εκει,αλλα σε καμια περιπτωση δεν δημσινουν πληρη ταυτιση,οποτε οχι δεν καπνιζα ποτε,μαλιστα το βροχικο μου ασθμα προκληθηκε σε μια απο τις πρωτες μου δουλειες,οταν σε χωρο 10-15 τμ χωρις παραθυρα κ εξαερισμο,καπνιζαν συνεχεια 3 συναδελφοι τσιγαρα κ οι προισταμενοι πουρα…Αβανας!Γυρναγα σπιτι κ εμπαινα κ γω κ τα ρουχα στο πλυντηριο!:) Ωστοσο οπως ειπα κ στην Πατουσιτσα μας,θεματα του ποσο αυτοφωτοι ειμαστε κ σε τι βαθμο εξαρτομαστε απο τα πσντα γυρω μας κ το αντιθετο,δεν παυουν να με απασχολουν!Αφιλακια γλυκα στην ομορφη σου Σκιαθο κ την μπεμπουλοπαρεα σου!

      Μου αρέσει!

    • Χαίρομαι οταν τα διήγήματά μου κάνουν τους αναγνώστες τούτου του ιστολογίου να πετούν ψηλότερα την καρδιά τους και λίγο μακρύτερα τη σκέψη τους Έφη μου, αυτόςβείναι άλλωστε ο λόγος γραφής αλλά και δημοσιοποίησής τους…σε ευχαριστώ για τα πάντα θετικά σου σχόλια!:)

      Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s