Περπατώ εις το δάσος…

Walter_Crane23Η Κοκκινοσκουφίτσα ήταν για μένα πάντα ένα από τα αγαπημένα παραμύθια. Ίσως γιατί η ιστορία είχε να κάνει με χαρούμενο τέλος (βασικό), με μια γιαγιά και μια εγγονή (η γιαγιά μου ήταν πρότυπο και σημείο αναφοράς για μένα για 33 χρόνια) και κακοί λύκοι δεν υπήρχαν στον ορίζοντα (μόνο νυφίτσες υπήρχαν στα παιδικά μου καλοκαίρια στο Ξυλόκαστρο) οπότε και ο λύκος αποτελούσε μια αόρατη απειλή.

Ίσως πάλι να είχε να κάνει ότι ντύθηκα Κοκκινοσκουφίτσα στο προνήπιο, απο μια στολή που μου είχαν φτιάξει από κοινού προγιαγιά, θεία και γιαγιάδες, βλέπετε η προγιαγιά μου ήταν από τις καλύτερες μοδίστρες του Βόλου στην εποχή της με μαγαζί που είχε στήσει μετά από πολύ κόπο και στο τέλος είχε τέσσερα άτομα προσωπικό, οι δε γιαγιάδες μου και οι δυο (όπως και η θεία), επαρχιώτισσες και κείνες φερμένες όμως αργότερα στην Αθήνα, ήταν από αυτές τις μαστόρισσες του πλεξίματος, ραψίματος και κεντήματος που καμια αλυσσίδα ρουχάδικων δεν μπορεί να συναγωνιστεί. Είμαι κατά του να κρατάς τα άχρηστα πράγματα του παρελθόντος, ωστόσο πολλά πουλοβεράκια, μπλουζάκια και φορεματάκια της παιδικής μου ηλικίας, με χιλια δυο χρώματα και σχέδια, και το απαραίτητο πολλές φορές πάνω τους δαντελένιο γιακαδάκι μοσχοβολούν όχι μόνο τρυφερές αναμνήσεις, αλλά και όνειρα για αυτούς που θα τα φορέσουν (αφού τα έχουμε διαφυλάξει με αγάπη) στο μέλλον…

Έτσι λοιπόν και με την περιβόητη αποκριάτικη στολή του προνηπίου. Δεν θα ξεχάσω ακόμη πόσο χαιρόμουν την παραμονή που η μητέρα μου μου σιδέρωνε την λαχταριστή κόκκινη κάπα της…Από αυτές τις στολές που με τίποτα δεν συγκρίνονται με τα εύκολα και συνθετικά κοστούμια των παιδικών αλυσσίδων (και στα οποία, δεν κάνω την έξυπνη, ενδώσαμε και μεις οικογενειακά αργότερα, αρχής γενομένης μέσω αγορών από το ιστορικό…Μινιόν!)

θυμάμαι λοιπόν το παραμύθι αυτό με ξεχωριστή αγάπη…Όπως και τα αντίστοιχα της παιδικής ηλικίας, καθώς και τις όμορφες εικόνες τους με φυσιολογικές φιγούρες και λιγότερες γυναικείες μορφές αναλογιών… 90-60-90, με μπλε μάτια και ξανθά μαλλιά  και άντρες με τετράγωνες πλάτες!Το κάθε παραμύθι είχε τη σημασία του και η έννοια πριγκίπισσα, όσο απίστευτο και να μοιάζει, δεν στάθηκε ποτέ για μένα το απόλυτο όνειρο, την εικόνα συνιφασμένη με την ευτυχία – κάτι τέτοιο θαγινόταν πολύύ αργότερα με τους γάμους στις ελληνικές ταινίες, το απαραίτητο happy end του τραυματισμένου μεταπολεμικού ελληνικού ονείρου, που για κάποιο διάστημα είχε συμπαρασύρει και εμένα. 😉

Και κάπως έτσι, ερχόμαστε στο σήμερα…Όπου κάθε φορά που ανακαλύπτω ένα παραμύθι που μου δίνει χαρά, νόημα και αφορμή να σκεφτώ, ανατρέχω με νοσταλγία πίσω στα συναισθήματα κείνης της τόσο τρυφερής ηλικίας. Όταν δε τα παραμύθια που με μπλέκουν στα δίχτυα τους είναι παραμύθια που απευθύνονται σε «μεγαλόμικρους ενήλικες» ή είναι για «μικρομέγαλα παιδιά», τότε ο ενθουσιασμός μου γίνεται ακόμα μεγαλύτερος!

Σε τούτη την τελευταία κατηγορία ανήκει και η ταινία μιούσικαλ που παρακολούθησα πρόσφατα, με τίτλο «Into the Woods»(«Μέσα στο Δάσος»), ένα θεατρικό έργο του οποίου την κινηματογραφική μεταφορά θεωρώ σχεδόν εξαιρετική. Νομίζω ότι την ταινία παρακολούθησε λιγότερος κόσμος από ότι θα μπορούσε δυνητικά, και αυτό γιατί στάθηκε εξαιρετικά άδικη η κριτική – μαρκετίστικη προβολή του μέσω του Αθηνοράματος από τον Χρήστο Μήτση. Όχι, η ταινία δεν είναι για μικρά παιδιά, είναι για παιδιά μάλλον μεγαλύτερα της ηλικίας των 10, μη σου πω και των 12. Άντε να εξηγήσεις στο μικρό αγοράκι που καθόταν πίσω μου, γιατί ο κακός λύκος Τζόνι Ντεπ φορούσε θεατρικό κοστούμι λύκου, και δεν υπήρχε κανονικός λύκος στο έργο.

wolf

Όχι, η ταινία δεν είναι για όλη την οικογένεια. Και σίγουρα όχι για εφήβους που βράζει το αίμα τους και στο μυαλό τους οι κινηματογραφικές μεταφορές παραμυθιών είναι συνυφασμένες με πόλεμο, βία, ψιλοθρίλερ καταστάσεις. (παραδείγματα: Η Κοκκινοσκουφίτσα, Χένσελ και Γκρετελ κλπ). Φυσικό είναι να υπάρχει ένα τεράστιο κατεβατό από αρνητικές κριτικές, από άτομα αυτής της ηλικίας, τα οποία πήγαν να δουν μια ταινία δράσης με ένα κάποιο λαβ στάρι μεταξύ εφήβων, και έπεσαν σε ένα ουσιαστικά «σκηνικό» κινηματογραφικό μιούσικαλ, εμπνευσμένο από το αντίστοιχο θεατρικό, όπου εκ προθέσεως (και όχι λόγω φτωχού προϋπολογισμού όπως σχολιάστηκε) έχουμε  θεατρικά σκηνικά και ρόλους (το πραγματικό σκηνικό είναι συνυφασμένο με το αντίστοιχο θεατρικό του, όπως στις σκηνές του δάσους, όπως εκεί όπου ο λύκος τρώει την Κοκκινοσκουφίτσα και τη γιαγιά κτλ).

Προσωπικά ευχαριστήθηκα πάρα πολύ τούτη την ταινία. Ίσως γιατί απέχω αρκετά πια από την τρυφερή αλλά γεμάτη καθημερινές μετουσιώσεις δράσης και σκέψης εφηβική ηλικία, ίσως πάλι γιατί αισθάνθηκα σαν να παρακολούθησα ένα σοβαρό θεατρικό έργο εξωτερικού, με μια ωστόσο απαραίτητη παιδική χροιά και οπτική. Τα σχόλια επαναλάμβαναν πόσο βαρετοί είναι οι συνεχείς μουσικοί διάλογοι, που εμένα, με την χαρακτηριστική ομοιοκαταληξία των παραμυθιών, με συνεπήραν. Ανέφεραν επίσης πως το έργο τελειώνει πριν τα τελευταία 45 λεπτά του, που είναι άχρηστα, ενώ τα τελευταία αυτά 45 λεπτά είναι και τα πιο χρήσιμα του του έργου, και λυπάμαι αληθινά για εκείνους τους μικρούς ηλικιακά θεατές, που δεν αντιλήφθηκαν το βάθος τους.

Το Into The Woods, είναι ένα έργο (πρωτίστως το κοιτώ ως υπόθεση, ανεξαρτήτως της θεατρικής η κινηματογραφικής απόδοσής του) που σέβεται τον ευατό του. Από το σενάριο του παρελάυνουν συνδυασμένα μεταξύ τους τα πιο γνωστά μας παιδικά παραμύθια: Η Κοκκινοσκουφίτσα, Η Ραπούνσελ, η Σταχτομπούτα, ο Τζακ και η Φασολιά. Κάθε παραμυθι πέρα από την αφελή ιστορία του κρύβει μια πιο σοβαρή υπόθεση, και στόχο έχει να κρούσει μέσα σου το καμπανάκι για θέματα που αφορούν τη ζωή, το μέλλον μας, τις σχέσεις με τα παιδιά μας: Η ανεξέλεγκτη ελευθερία που δίνεται στην Κοκκινοσκουφίτσα την οδηγεί σε επικίνδυνα μονοπάτι και κρεβάτι ενώ στη αντιπέρα όχθη, το χρυσό κλουβί που έχουν κλείσει οι γονείς της την Ραπούνσελ της στερεί οποιαδήποτε επαφή με τον αληθινό κόσμο. Ο γοητευτικός πρίγκηπας ανακαλύπτει ότι πρέπει να έχει και μυαλό εκτός από ομορφιά-η Σταχτομπούτα πιστεύει ότι η μοίρα της είναι προδιαγεγραμμένη και καλείται να την ακολουθήσει. Είναι όμως; Η’ μπορεί να θέλει για τον εαυτό της ένα άλλο παραμυθένιο τέλος; Τέλος η ευημερεία ενός βασιλείου (του εν λόγω βασιλείου όπου κινούνται οι προαναφερθέντες ήρωες) μπορεί να ευημερεί έχοντας κλέψει τον πλούτο ενώ άλλου βασιλείου (εν προκειμενω των Γιγάντων από τον Τζάκ), χωρίς να υπάρχουν συνέπειες και που θα οδηγήσει αυτό τους ήρωες;

Το δάσος είναι η ίδια η ζωή μας, και η εισαγωγή μέσα σε αυτό η προσπάθεια να ανακαλύψουμε και να αποκτήσουμε ο καθένας αυτό για το οποίο διψάμε την συγκεκριμένη στιγμή περισσότερο. Πολλές φορές στην προσπάθειά μας αυτή θα διασταυρωθούμε με άτομα που θα γίνουν σύμμαχοι, αλλά κάποιες φορές και εχθροί μια και οι επιθυμίες και οι στόχοι μας μπορεί να συγκρούονται ή να απειλούν αυτούς των τρίτων. Πολλές φορές μάλιστα εύκολα θα μας κάνει η απλησία να παρεκλίνουμε από τον αρχικό στόχο και από τα καλά που έχουμε ήδη, οδηγώντας μας φυσικά στο αντίστοιχο τίμημα…Τέλος, κρατώ τα δυό μεγαλύτερα αποφθεγματα που αναφέρονται και στο τραγούδι του τέλους 1) να προσέχουμε τι ευχόμαστε, οι ευχές είναι μικρά παιδιά που μπορεί να ξεφύγουν από το έλεγχό μας κάποια στιγμή  2) καλά είναι τα παραμύθια και τα happy ends, αλλά μέσα από αυτά πρέπει πάντα να λέμε την αλήθεια στα παιδιά…
(μην ξεχνούμε ότι συναντάμε και το θάνατο μέσα στο έργο αυτό, ένας ακόμη λόγος που το έργο δεν συνιστάται για πολύ μικρούς τηλεθεατές).

Σας αφήνω με  τραγούδι «Children will listen» που μου έφερε δάκρυα στα μάτια, εγώ τρέχω να κατεβάσω το OST, καθώς η μουσική του με μάγεψε το ίδιο με τα αλληγορικά του νοήματα…

 

 

Περπατώ εις το δάσος, αναζητώντας κάθε φορά την αλήθεια μέσα μου…

Advertisements

9 thoughts on “Περπατώ εις το δάσος…

  1. Απλά υπέροχη ανάρτηση!!! Την ταινία δεν την έχω δει, κυρίως γι’αυτό που αναφέρεις. Των «κακών» κριτικών. Δυστυχώς…
    Μου αρέσει πάρα πολύ το πώς κάνεις τον παραλληλισμό μεταξύ παραμυθιών και ζωή.
    Τώρα ξέρω ποια θα είναι η επόμενη ταινία που θα δω! 😉

    Μου αρέσει!

  2. Χαίρομαι πολυ, Παναγιώτα μου! Αυτός ήταν άλλωστε και ο στόχος μου, καθώς είναι κρίιμα να χάνει κανείς την ευκαιρία σε κάτι που μπορει να μιλήσει στην ψυχή του -βιβλίο, ταινία, θεατρικό- λόγω κακής κριτικής η το χειρότερο κακής διαφημιστικής προβολής (το παιχνίδι της διανομής με σκοπό μάλλον το κέρδος «για όλη την οικογένεια» τους γύρισε μπούμερανγκ, αφου στεναχώρησε τα μικρά παιδάκια και εκνεύρισε όπως ηταν φυσικό τους εφήβους). Και γω δεν θα πήγαινα, ευτυχώς επέμεινε ο καλός μου γνωρίζοντας πόσο αγαπώ οτιδήποτε σχετικό με τα παραμύθια…Να την δεις, αν προλαβάινεις και σε αίθουσα ακόμα καλύτερα, αφου έτσι θα απολάυσεις περισσότερο και την μουσική και την «θεατρικότητα» του έργου. Πολλά Φιλακια, καλό υπόλοιπο Τριήμερο! 🙂

    Μου αρέσει!

  3. Σήμερα που επιτέλους βρήκα χρόνο να σ’ επισκεφτώ, βρήκα και νέα ανάρτηση, γι αυτό θα προσπαθήσω να είμαι σύντομη για να προλάβω να σχολιάσω και τη καινούργια! 😉
    Κατ΄αρχάς δεν πηγαίνω πια σινεμά, ενώ πριν κάτι χρόνια δεν έχανα καμιά ταινία, έτσι θα σου γράψω τι πιστεύω γενικά για τα κλασσικά παραμύθια… αυτά που μας διάβαζαν όταν είμασταν παιδιά!
    Επειδή τα τελευταία χρόνια ο εγγονός μου (7 χρονών) υπήρξε μεγάλος φαν των παραμυθιών, ανακάλυψα διαβάζοντας τα, πως τον τρόμαζαν… ειδικά ο λύκος, που τον συναντάμε στα περισσότερα… και ειλικρινά έκανα πολύ δουλειά για να τον απομυθοποιήσω! Πχ. του ζωγράφιζα ένα λύκο γελοίο, τρομαγμένο κλπ.
    Τώρα επειδή ο Παραμυθάς- σύντροφος μου, έχει κυκλοφορήσει 6 παραμύθια για παιδιά, έχω καταλήξει, πως τα παραμύθια δεν πρέπει να έχουν ίχνος βίας ή φόβου, να έχουν ένα τρυφερό μήνυμα και φυσικά να μην τρομάζουν!

    ΑΦ! πάντα τρυφερά! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Συμφωνώ μαζί σου μαγισσούλι μου όσον αφορά το πόσο τα παραμύθια μπορούν να ταράξουν την ευαίσθητη ψυχούλα των μικρών παιδιών… Ακόμα θυμάμαι παραμύθια των Αντερσεν που με είχαν στεναχωρήσει μικρή, καθώς κ ένα άσχετο, διδακτικό παραμύθι για ένα χριστουγεννιατικο δέντρο που το είχαν πετάξει σαν τελείωσαν οι γιορτες κ απο κει που ένιωθε περήφανο με τα στολίδια του, μετα ηταν ετοιμοθάνατο στο σκουπιδότοπο!Ακομα κ τώρα σαν βλέπω πεταμένα χριστουγεννιάτικα δέντρα μετά το τέλος των γιορτών το σκέφτομαι, 30 χρόνια μετα!!! Ίσως κ να μην είναι τυχαίο λοιπόν ότι εδω κ πολλαααα χρόνια στολίζουμε με τον καλό μου ψεύτικο δέντρο σε αντίθεση με μαμά κ πεθερά… 😉

      Σε πολλα επίσης παραμύθια εκτός απο του χαρακτήρες με τρόμαζαν κ οι ζωγραφιές, ακόμα κ για τα πιο «ήρεμα» πράγματα -για τον λόγο αυτό πιστεύω οτι η εικονογράφιση ενός παιδικού βιβλίου είναι πολυ σοβαρο εγχείρημα!

      Τέλος, ο απόλυτα λογικός φόβος του εγγονό σου, μου έφερε στο νου το παραμύθι που είχα διαβάσει σε ένα ιστολόγιο πρόσφατα, αφού μιλούσε ακριβώς για αυτό το θέμα, κ ο blogger κ συγγραφέας του παραμυθιου γράφοντάς το θέλησε να ημερέψει τον φόβο για τον κακό λύκο στον δικό του γιο. Λέγεται ¨ ο μικρος Γρηγόρης κ ο καλό κακός λύκος» . Για ρίξε μια ματια! http://islandofman.me/
      Μπορει να βοηθήσει κ το εγγονάκι σου!

      Αφιλακια ανοιξιάτικα καληνύχτας εύχομαι, χωρίς κακούς λυκους! ❤

      Μου αρέσει!

  4. Χμ…εχω πολλά να πω για τα παραμύθια..
    Πρώτα απολα να διευκρινήσω οτι εγώ σαν παιδάκι δεν τα ήθελα καθοοοολου, πραγματικά καθόλου. Μου έφερνε βιβλία ο πατέρας μου κι εγώ ουτε που τα άνοιγα, εγκυκλοπαίδειες με παραμύθια η μητερα μου και ουτε σελίδα. Μόνο τη μελισσουλα, σουλα, φροσουλα, που ζητούσα μερικές φορές να μου διαβάσει η μητερα μου λιγο πριν κοιμηθώ. Έτσι..έγινα γαιδουροκοπελα, μπήκα στο προσχολικής εκπαίδευσης και ήρθε η ωρα να παρακολουθήσω μαθημα για το παραμύθι στην εκπαίδευση. Ε, ηταν η πρώτη φορα που ντράπηκα για τα παραμύθια που δεν διάβασα. Φυσικά τα κλασσικά παραμύθια τύπου αδερφών Γκριμ τα ήξερα..αλλα ελληνικές παραλλαγές και την πλειοψηφία των παραμυθιών, οχι!
    Έβλεπα τις συ φοιτήτριες μου να το διασκεδάζουν και να τους βγαινει το μαθημα αβίαστα αλλα εγώ ήμουν σαν τη μύγα μες το γάλα.. Στην εξέταση βέβαια του μαθήματος, δεν πηγα κι αυτο γιατι έτρεχα σε συναυλίες στη Θεσσαλονίκη, το Σεπτέμβριο ομως το πέρασα με 10! Κι έτσι…έμαθα τις 31 λειτουργίες του Ντροπ, έμαθα οτι η σύγχρονη θεωρία υποστηρίζει οτι η καταγωγή ενός παραμυθιού είναι απο εκει που το συναντούμε σε περισσότερες παράλογες και οτι αρκετοί υποστηρίζουν, οτι τα διαφορετικά πρόσωπα που συναντούμε σε ενα παραμύθι, είναι οι διαφορετικές πλευρές του εαυτού μου…ο καλός, ο κακός, αυτός που βοηθάει άθελα του τον εχθρό κ.α.
    Δηλαδή, οτι ο πρωταγωνιστής είναι ενας, χωρισμένος στα πρόσωπα του..
    Περιττό να αναφέρω οτι δεν είχα ιδέα οτι στο παρελθόν υπήρχαν και παραμυθάδες, οι οποίοι έκαναν αφήγηση σε αυστηρά ενήλικο κοινό..
    Θίγεις πολυ ωραία στο κείμενο σου το ζήτημα του τι καταλαβαίνουν τα νέα παιδια απο κάτι που παρακολουθούν όπως για παράδειγμα την παραπάνω ταινία..και εχω να κάνω μια (ρητορική;) ερωτηση….
    Θα έτρεχε 200 στάδια ο Φειδιππίδης για να πει αυτο που γράφει το μέσο iMessage;;;
    Και τι θελω να πω μ´αυτο..οτι πλέον όλο και λιγότερο φιλτράρουμε τα πράγματα γύρω μας. Και δεν χρησιμοποιώ τη λέξη «φιλτράρουμε» με την ενοιΑ της αφαίρεσης, την χρησιμοποιώ με την έννοια της επεξεργασίας και αφομοίωσης των δεδομένων και αποτελεσμάτων.
    😌😌😌😚

    Αρέσει σε 2 άτομα

  5. Γέλασα με την καρδιά μου με αυτο το «μελισσουλα-φροσουλα»! 😉 στην εποχή μου η μοναδική μέλισσα ηταν αυτη της Ετ1 στην τηλέοραση και μιλούσε για την μαγιά τη μέλισσα- ποπό τι θυμήθηκα τωρα! 😉 Απίστευτο που μικρή δεν διάβαζες παραμύθια! Ελπίζω η υπερανάλυση στη Σχολή να μην αποδόμησε σε υπερθετικο βαθμό και την παιδικότητα των παραμυθιών σαν τα εξηγουσατε! Με «εστειλες» με τις 31 θεωρίες του Ντροπ, δεν είχα ιδέα, γιαααα να το ψάξω!!!όσο για το θέμα με το φιλτράρισμα, αυτο είναι μια μεγάλη αλήθεια, που (πλέον) έχουμε μάθει- ή μας εκπαιδέουν επίτηδες έτσι;- να αγνούμε κ έτσι συνεχώς ‘καταναλώνουμε» αμάσητα… 😦

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s