Τρεις χαρταετοί και ένα μουσικό «αεράκι»

kite girl

Εκεί γύρω στα 20-22 είσαι γεμάτος ενέργεια. Θαρρείς πως γνωρίζεις ποιος είσαι και που ανήκεις -τα στοιχεία του χαρακτήρα που σε διακρίνουν, τις δεξιότητες, τα προτερήματά σου (το ότι σε μαθαίνεις μέρα με τη μέρα θα το ανακαλύψεις αργότερα). Θαρρείς επίσης πως ξέρεις τι θέλεις να κάνεις στη ζωή και με ποιον τρόπο. Κρατάς έτσι σφιχτά τα όνειρα και τις ελπίδες σου στο χέρι, ίδιους χαρταετούς, που πετούν ψηλά στο ύψος που εσύ θα δώσεις, και που εσύ ελέγχεις, ζυγιάζοντας την καλούμπα τους. Πότε τους παρέχεις προσεκτικά και δειλά ένα χαμηλό ύψος, για να δώσεις άλλες φορές περισσότερο λάσκα στο νήμα της ζωής και του ονείρου σου. Πάντα όμως με μια καλούμπα που διαφεντέψεις ολοκληρωτικά εσύ. Τουλάχιστον έτσι πιστεύεις, ή σε κάνουν να πιστεύεις στις τρυφερές ηλικίες που έχουν προηγηθεί. Και ίσως να είναι αλήθεια αυτό για την καλούμπα, αλλά βλέπεις, δεν φτάνει.

‘Εχει ο χαρταετός εκτός από νήμα και ιστίο, ζύγια, πανί ή χαρτί και είναι εξαιρετικά ευαίσθητος στις καιρικές συνθήκες. Έτσι, κάποιοι χαρταετοί μουσκεύουν από τη βροχή. ‘Αλλοι πάλι είναι αδιάβροχοι, ωστόσο παρασέρνονται από τον άνεμο – σκίζονται ή γεμίζουν τρύπες, άσε που κάποιοι πιο άτυχοι κατακεραυνώνονται και παίρνουν φωτιά όλο χάρη…

Είναι και κάποιοι τελευταίοι που σκαλώνουν στα βράχια της ακροθαλασσιάς ή στα δέντρα. Σαν δεν προσέξεις, όχι μόνο δεν θα βρουν το δρόμο τους για τα ψηλά, αλλά θα τυλιχτούν με φόβο μέσα σε γυμνά κλαδιά, ή θα κρύψουν το πρόσωπό τους ταραγμένοι, πίσω από πυκνά φυλλώματα. Μπορεί να έχουν τραυματίσει και τα ζύγια τους. Στην τελευταία περίπτωση θέλει φροντίδα και υπομονή…

Χρόνο με το χρόνο μεγαλώνεις, αλλάζεις έτσι και τους χαρταετούς που κρατάς στο χέρι-κάποιους τους έχεις χάσει, σε άλλους αλλάζεις υλικά, άλλους τους σχεδιάζεις ακόμα με μολύβι και χαρτί. Και τα χρόνια περνούν…

Και κάπου εκεί και ενώ δεν το περιμένεις αλλά το υποψιάζεσαι ή μάλλον το ελπίζεις, υπάρχουν και κάποια χαρταετοί που τους θεωρούσες χαμένους για πάντα, ήταν ωστόσο απλά κρυμμένοι για καιρό ή εύλυτα μπλεγμένοι  σε ξένες αγκαλιές. Και τσουπ, ένα αεράκι γλυκό μόνο φτάνει να τους ξεμπλέξει, να τους κάνει να φανερωθούν δειλά, άρτιοι και λίγο σκονισμένοι απλά. Μα…αυτή τη φορά στηρίζονται πραγματικά κυρίως σε σένα , να κρατήσεις την καλούμπα τους, να μην τους ξαναπετάξεις σε κείνο το φοβιστικό δάσος ή τα απόκρημνα βράχια, να μην τους πας κόντρα στον καιρό, να μην τρυπήσεις ξανά την γλυκιά τους υπόσταση με λάθος ζυγιάσματα.

Είναι κάποιες μέρες τώρα που ανακάλυψα τρεις για καμιά δεκαπενταριά χρόνια κρυμμένους χαρταετούς. Και…κάθε φορά που ματώνω με τις φυλλωσιές που καθαρίζω για να τους αντικρίσω και δυσανασχετώ, έρχεται τσουυυπ ένα αεράκι και φυσά  και αυτό τα φύλλα, και μου χαιδέυει τα μαλλιά, θυμίζοντάς μου ότι μαζί του θα μπορέσουν να ξαναπετάξουν, βοηθώντας με να δω καθαρότερα, να απομακρύνω τη σκόνη της λησμονιάς, πάνω τους και μέσα μου.

Τούτο το…μαγικό αεράκι πνοής δεν είναι άλλο από το παρακάτω τραγούδι της Μαριέττας, το οποίο και έχω λιώσει στα views στο youtube, κάθε φορά που είμαι στον υπολογιστή. Βρίσκω αυτήν την καλλιτέχνιδα εξαιρετική για την ψυχή της, την μουσική παιδεία της, την ακομπλεξάριστη φύση της και κυρίως την παραμυθένια νοσταλγικότητα που μεταφέρουν τα τραγούδια της. Το συγκεκριμένο που είναι από τον πρώτο της δίσκο δεν το ήξερα ομολογώ!!!

Την ερωτεύτηκα λοιπόν τούτη τη μελωδία και σκέφτηκα μεμιάς που θα θελα να τη χαρίσω. Σαν στη συνέχεια διάβασα και τους στίχους του τραγουδιού, συλλογίστηκα πως πρέπει να τους απομνημονεύσω -να μπορώ να τους τραγουδώ και σωστά, σαν χρειαστεί, κάθε μέρα που περνάει…

Αφιερώνω τούτο το τραγούδι στους πραγματικούς χαρταετούς της δικής σας ψυχής και εύχομαι η καλούμπα τους να έχει χιλιόμετρα μήκος και σύντροφο τον χαμογελαστό ήλιο μαζί με το σωστό – και όσο χρειάζεται κάθε φορά- αεράκι…Και πετώ τους τρεις δικούς μου νεοανακαλυφθέντες ψηλά, να γραπώσουν τα πολύτιμα αστεράκια-ευχές που αναφέρει η Μαριέττα στους στίχους της….

Hum

The night is dark, I won’t leave you
Ι’ll bring the stars, to be with you
And if it’s cold, I will fly high
The moon is so close, I can carry it

Mmmmmmm…

Just look at the sky, it is dreaming
It’s wishes are stars that are falling
Just hear the wind, it is singing
The song is like a voice, that is breaking

I won’t leave you. I won’t let you down. Mmmmm…
Please don’t cry…
I can fly! I can touch the sky… Mmmmm…

Please don’t cry… Mmmmm…

 

images

 

 

Οι λαγοί, οι χελώνες και κάπου ενδιάμεσα τα όνειρά μας…

Advertisements

14 thoughts on “Τρεις χαρταετοί και ένα μουσικό «αεράκι»

  1. Σε ευχαριστώ γλυκό μου κορίτσι! Η αλήθεια είναι ότι ο συναισθηματισμός της Μαριέττας κάθε φορά που τον συναντώ ξεκλειδώνει και απενοχοποιει και τον δικό μου υπέρμετρο (πολλές φορές) συναισθηματισμό…

    Μου αρέσει!

  2. Τι χαρά να βρίσκω εδώ την Μαριέττα! 🙂
    Την Μαριέττα την έχω γνωρίσει από κοντά, έχουμε συνεργαστεί και επίσης είναι καλή φίλη του μικρού μου γιου, Κωνσταντίνου (cpil.info) του σκηνοθέτη! 😉
    Έχει ντύσει μουσικά και έχει τραγουδήσει σε πολλά από τα 26 νέα επεισόδια του Παραμυθά-συντρόφου μου, (paramithas.gr)!
    Η φωνή και τα τραγούδια της έχουν μια παιδικότητα, με την καλή έννοια και μια απίστευτη φρεσκάδα!
    Το τραγούδι που διάλεξες, ταιριάζει υπέροχα με τους χαρταετούς σου και με το τόσο παραστατικό σου κείμενο!
    Το «πέταγμα», του χαρταετού, ακόμα και μεταφορικά σε ανεβάζει σε άλλες σφαίρες, μακριά απ’ την ανθρώπινη μιζέρια!
    Δεν είχα ξανακούσει το τραγούδι και είναι μαγικό! 🙂
    Προσωπικά Κατερίνα μου, από χαρακτήρα, αφού «πετάξω» τον χαρταετό μου, δεν τον κατεβάζω, δεν τον φυλάω, τον αφήνω να φύγει… πολλοί έφυγαν έτσι, μερικοί υπήρξαν καλοτάξιδοι, άλλοι όχι τόσο, το σημαντικό τους όμως είναι ότι μου έμαθαν πολλά για μένα και μου άφησαν πολλά χαμόγελα!

    ΑΦιλάκια τρυφερά και καλό μας μήνα! 🙂

    Μου αρέσει!

    • Το θυμομουν μαγισσούλα μου ότι την γνωρίζεις κ πιο προσωπικά τη Μαριέττα, δεν ήξερα ότι είναι και καλή φίλη του Κωσταντίνου! Σε σχέση με σας μου έχει μείνει το τραγουδάκι (στίχοι και μουσική) απο το τελευταίο συγκινητικό επεισόδιο του Παραμυθά μας…

      το συγκεκριμένο της τραγούδι που αναφέρω εδω δεν πρέπει να είναι πολύ γνωστο, ωστόσο σε «λιώνει» με το συναισθημά του. Μου αρέσει που έχει κ πολύ πιάνο και είναι πιο ήρεμο σε σχέση νε άλλα της.μου θύμισε μάλιστα μελωδίες που συνέθετα εγώ κάποτε (έχω κάνει 7 χρονια πιάνο) γράφοντας παράλληλα κ στιχους κ τραγουδώντας -με ένα καθηγητή μου μάλιστα (της πολιτικής οικονομιας! Άσχετο, χιχι) που εγραφε κ εκείνος στιχους είχαμε λάβει συμμετοχή σε μουσικό διαγωνισμό!!Τουτο βέβαια τον χαρταετό τον παράτησα για τις πιο «σοβαρές» Πανελλήνιες εκείνη την εποχη… 😉

      Φιλάκια πολλα,εύχομαι η άνοιξη που μοσχοβόλησε να δώσει πνοή σε όλους τους χαρταετούς της καρδιας μας, ξεχασμένους, μπλεγμένους η μη…(πάντως οι βολβοί-κροκάνθια που φύτεψα πρόσφατα, είναι αστείο πως γυρνούν καθημερινα τα «κεφαλάκια» τους προς τον ήλιο -σίγουρα κάτι ξέρουν!) 😉

      Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Χαρταετοί σου μου έμοιαζαν με τους ανθρώπους..
    Αλλοι αδιαβροχοι, άλλοι χειροποίητοι με πολυ μεράκι, άλλοι με φτηνά υλικά, άλλοι ανθεκτικοί κι άλλοι ευαίσθητοι, άλλους τους κρατάμε στην αποθήκη μέχρι να τους ξαναχρειαστούμε κι άλλους στους φωτογραφίζουμε για να θυμόμαστε το τότε..όπως ακριβως και με τους ανθρώπους.. Μεγάλη ποικιλία και πολλές επιλογές 😊

    Οσο για τη Μαριέτα, μ´αρεσει πολυ και την ακουω χρονια αλλα δεν θυμάμαι πως και απο ποιον την έμαθα..
    Την είχα δει και λαιβ στο Νεστόριο πριν 2 χρονια σχεδόν 😍😍

    Αρέσει σε 1 άτομο

  4. Καλα, live είναι απίστευτη! Τα τραγούδια της ακόμα καλύτερα με τη ζωντάνια κ την γλυκήτητα που την διακατέχει επι σκηνής! Δεν είχα σχεφτεί ποτε την αντιπαραβολή των χαρταετών, όπως τους παραθέτω, με την ανθρώπινη φύση κ τους τόσο διαφορετικούς εκφραστές της…πόσο δίκιο έχεις, Αντριάννα μου!!Φιλακια! (και στον χάνζο σου βεβαίως βεβαίως …-μην ξεχνιόμαστε 😉 )

    Μου αρέσει!

  5. Καλησπέρα!!!
    Βρίσκομαι στην ηλικία που αναφέρεις πως ξέρουμε τι θέλουμε και πώς θα το καταφέρουμε αλλά δυστυχώς η δική μας γενιά αλλού πατεί κι αλλού βρίσκεται, μεταβάλλει τα σχέδιά της μέρα με τη μέρα. Ξέρει τι θέλει αλλά δε βρίσκει τον τρόπο να το κατακτήσει κι αυτό είναι ακόμη πιο οδυνηρό!

    Όμορφη μελωδία 🙂

    Μου αρέσει!

  6. Σας έχουν πέσει και πολλα βρε παιδί μου! Μεταρρυθμίσεις, οικονομικές κρίσεις…Έχετε και την υπερβολική πληροφόρηση, οπότε χάνετε το μπούσουλα για το τι είναι το καλύτερο δυνατό για σας κάθε φορα! Μην το βάζετε κάτω, σε σας στηριζόμαστε εμείς οι μεγαλύτεροι (αν και γω «νιώθω» φοιτήτρια ακόμα στη ψυχη μου), στα άσβεστα θέλω και τα ´ονειρά σας για ένα καλυτερο αύριο. Φιλάκια θετικής ενέργειας! 🙂

    Μου αρέσει!

  7. Βρε »Ονειρένια» Κατερίνα μουυ 😀 ,
    Είμαι πολύ νέα με βάση τους αριθμούς και ειλικρινά… δεν ξέρω τι μου γίνεται! Τον τελευταίο καιρό έχω μία »αναθεωρητική» σκέψη-ματιά για το καθετί. Όχι μόνο για τον εαυτό μου, που βαθμιαία με το πέρασμα των χρόνων όλο και αλλάζει, αλλά και για όλα αυτά που αγαπώ και με αφορούν άμεσα και που αυτά άλλαξαν κι αλλάζουν επίσης. Έχω ήδη δώσει ύψος σε κάποιους από τους χαρταετούς μου, προς το παρόν πετάνε όμορφα, άλλοι έχουν ήδη μπλεχτεί και γκρεμοτσακιστεί, άλλους τους κρατώ προσεχτικά πιο χαμηλά περιμένοντας την σωστή στιγμή, αν αυτή υπάρχει… 🙂 Δεν πιστεύω πολύ στις »καιρικές» συνθήκες. Εμείς κρατάμε την καλούμπα, οι χειρισμοί-επιλογές μας έχουν νόημα και όχι αυτά που είναι εξω από εμάς και αναπόφευκτα, καθώς δεν τα επιλέγουμε εμείς, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γιαυτά, άρα η σκέψη μας είναι κριμα να χαραμίζεται διοχετευόμενη σε αυτά…. 🙂

    Δεν ξέρω αν η συλλογιστική μου πορεία ξεφεύγει ή γίνεται ασαφής, η αλήθεια πάντως είναι πως το κείμενό σου είναι πολύ γλυκό και τρυφερό κι αισιόδοξο 🙂 Και η καλή μας Μαριέττα είναι μία νότα χαράς! Την πρωτοάκουσα όταν άρχιζε να παίζει για πρώτη φορά στα ραδιόφωνα το περίφημο »kookoobadi» 🙂 κι έκτοτε πιο πολύ κι από εμένα την λατρεύει ο ..μπαμπάς! 😀

    ❤ Το κείμενό σου ήταν και λίγο βάλσαμο για μεε απόψε 🙂 και πολύ χαίρομαι που το διάβασα τώραα! Εύχομαι να χαίρεσαι τους τρεις χαρταετούς σου, και από εδώ και πέρα να πετάτε μαζί όλο και πιο ψηλά με παρέα τον Ήλιο και την Άνοιξη 🙂

    Καλό βραδάκκιι!! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Αλεξάνδρα μου γλυκεια, χαίρομαι που τούτη η ανάρτηση αποτέλεσε για σένα βάλσαμο, αυτός είναι άλλωστε ο ρόλος της παρούσας όμορφης μπλογκο-συντροφιας! 🙂

      Όπως έχουμε συζητήσει και σε αλλα παρεμφερή μεταξύ μας θέματα για την παιδικοτητά, το πιο δύσκολο μα συνάμα και πιο όμορφο, είναι, πετώντας ή προετοιμαζόμενοι να πετάξουμε τους χαρταετούς μας, να διατηρήσουμε την καρδια μας ανοιχτή, όπως και τα ματια της συνειδητότητας…Δεν ξέρω αν έχεις υπόψιν σου το φαινόμενο του κήπου, για το οποίο έγραψα και στην τελευταία ανάρτησή της στην μαγισσούλα μας, αν θέλεις ρίξε μια ματια…

      Ομολογώ ότι με αγάπη βλέπω πως ενω εισαι πολυυυ μικρότερή μου, εισαι ένας ανθρωπος αρκετα συνειδητοποιημένος ήδη, φαίνεται απο τον λόγο σου, κι ας μην το καταλαβαίνεις απαραίτητα εσυ! 🙂 Όσο για τις αναθεωρήσεις που λες, αυτο είναι κομμάτι της καθημερινότητας σχεδόν, πρεπει να αμφισβητούμε και να αναθεωρούμε πράγματα μέσα κ απέξω μας, κ μην φοβάσαι, επειδή βρίσκεσαι σε μια μεταβατική ηλικία, αυτο που νιώθεις, είναι απόλυτα φυσιολογικο. Με τη μικρή σου εμπειρια των 18 χρόνων έχεις αρχίζει να διαμορφώνεις-κ μεσω των εμπειριών σου- τη δική σου προσωπικότητα, η οποία μπορεί πλέον να θέτει υπο κρίση κ σκέψη τα πράγματα που μέχρι σήμερα απο γονείς, σχολειό και αργότερα σπουδές έρχονται ως μασημενη τροφή..Χαιρομαι που συνειδητοποιεις επίσης, πράγμα που δειχνει την κριτική σκέψη σου, ότι δεν υπάρχει λόγος να κάνουμε αναφορά σε καιρικές συνθήκες, πετώντας τους χαρταετούς μας, αφου αυτές δεν ελέγχονται απο μας, παρα να σκεφτόμαστε μόνο τις καλούμπες που κρατάμε στα χέρια μας και να δίνουμε το βαρος εκει. Αλήθεια πόσο σωστο, τελικα, είδες κοριτσάκι με έκανες κ μένα να τα επανα-συλλογίζομαι τα πράγματα…

      Σε ευχαριστω κ πάλι για το σχολιό σου, χαίρομαι να βλέπω νέους ανθρώπους με τέτοιο τρόπο σκέψης, σου στέλνω φιλί γλυκο γλυκο! ❤

      Μου αρέσει!

  8. Καλημέρα κι από μένα,
    Πόσο με ενέπνευσες και μου μετέφερες αισιοδοξία με το κείμενό σου, την οποία, μεταξύ μας, αυτή την περίοδο την έχω πολύ ανάγκη…
    Είμαι κι εγώ από τους ανθρώπους που αφήνουν καλούμπα χωρίς μέτρο, για να δουν τον αετό τους να χορεύει ανάμεσα στα σύννεφα, να πάει όσο πιο ψηλά μπορεί, να καεί από τη θερμότητα του ήλιου. Γιατί πιστεύω αξίζει αυτό το χωρίς «κρατήματα» ταξίδι, πως οι εμπειρίες που θα σου δώσει είναι μοναδικές και πολυ περισσότερες απ’ ότι όταν πετάς μέσα στην ασφάλεια της καλούμπας.
    Όταν όμως γκρεμοτσακίζεσαι, σαν άλλο Ίκαρος, η πτώση είναι εξίσου εντυπωσιακή – και δεν σου μιλάω για έρωτες και αγάπες μόνο. Αναφέρομαι σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας, σε όλα όσα μας κάνουν ανθρώπους σε σκέψεις, όνειρα, ιδέες, πεποιθήσεις.
    Δεν αξίζει όμως; Αξίζει θα σου απαντήσω.

    Τα φιλιά μου
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com/

    Υ.Γ.1 Να πετάς ψηλά τους χαρταετούς της ζωής σου, καλοζυγισμένους και με όσο περισσότερη καλούμπα αντέχουν και να κάνουν ταξίδια μοναδικά και υπέροχα!
    Υ.Γ. 2 Φυσικά με τον Ίκαρο και τα λοιπά, μου ήρθαν στο μυαλό οι στίχοι του Κάλβου
    ……………………
    θέλει αρετήν και τόλμην
    η ελευθερία.

    Αυτή (και ο μύθος κρύπτει
    νουν αληθείας) επτέρωσε
    τον Ίκαρον· και αν έπεσεν
    πτερωθείς κ’ επνίγη
    θαλασσωμένος.

    Αφ’ υψηλά όμως έπεσε,
    και απέθανεν ελεύθερος.

    Μου αρέσει!

  9. Καλώς το Ελενάκι μας! Καταρχήν να απολογηθώ για το καθυστερημένο της απάντησης, μια και τις τελευταίες μέρες υπάρχει μεγάλη έλλειψη χρόνου! 😉
    Χαίρομαι πολύ να διαβάζω ότι και για σένα όπως και για την Αλεξάνδρα το κείμενο μου σου μετέφερε αισιοδοξία. Η αισιοδοξία, το ανοιχτό μυαλό και η ανοιχτή καρδιά είναι αρετές που εισπράττω και γω καθημερινά από τα μπλογκς αυτής της όμορφης συντροφιάς και είμαι τόσο ευγνώμων και χαρούμενη!

    Χαίρομαι που άνθρωποι εκεί έξω όπως και γω έχουν ανάγκη να εκφραστούν, να επικοινωνήσουν, να βγάλουν τη δική τους αλήθεια (όσο γίνεται μέσω του ψυχρού διαδικτύου και των κειμένων τους) κόντρα στις μάσκες που διδασκόμαστε να φοράμε από παντού… και ξέρεις, συνειδητοποιώ ότι είτε είμαστε 18-20, είτε στα μέσα των 30 μας, είτε fortysomething, πάνω κάτω ανάλογα με τις ευθύνες μας, τους στόχους και τα όνειρά μας, οι προβληματισμοί, οι ανησυχίες μας και αυτά που λαχταρούμε μοιάζουν, πάντα βρισκόμαστε τελικά σε μια μεταβατική περίοδο, αφού αυτή είναι κάθε φορά μια περίοδος μετά από την επίτευξη ή μη ενός στόχου…Αυτές λοιπόν οι περίοδοι, σε όποια ηλικία και αν βρισκόμαστε, διψούν για αισιοδοξία, προγραμματισμό (όχι γερμανικό, αλλά ούτε και θεσσαλονικιώτικο χαλλαρά) ανοιχτή καρδιά μικρού παιδιού και ενσυνείδηση (προλαβαίνω τη Στεφανία μας).

    Σε ευχαριστώ πολύ για το ΥΓ1. ξέρω ότι η ευχή σου είναι από καρδιάς, εύχομαι και σε σένα το ίδιο και ο,τι καλύτερο κ για τα παιδάκια σου (καλή επιτυχία και στον μικρό στις εξετάσεις!!!!)

    Όσο για το δεύτερο ΥΓ να σου πω ότι: Το όνομα Ίκαρος είναι από τα αγαπημένα μου αντρικά ονόματα, ίσως λόγω του συμβολισμού του, οι αγαπημένοι στίχοι του Κάλβου που μου θύμισες θα μπουν ευθύς δίπλα στα…μαγνητάκια του ψυγείου μου με άλλα όμορφα λόγια (Η Κατερίνα Μανέτα μου έχει κάνει… «ζημιά»! :)) , και πως το «θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία» ήταν το μοναδικό ρητό το οποίο και σκεφτόμουν να…χτυπήσω τατουάζ στο χέρι μου στην άγρια νιότη τότε που σκεφτόμουν αν θα ήθελα να κάνω τατουάζ και τι θα ήταν αυτό (και ήθελα να κάνω κάτι με αληθινή σημασία). Τελικά δεν έκανα tatoo ποτέ και χαίρομαι για αυτό! 😉

    Απόλαυσα το ζζζουμερό σχόλιό σου, είμαι όποτε μπορώ και έχω χρόνο, και γω των σεντονιών σχολίων όπως καταλαβαίνεις!

    Καλή υπόλοιπη ημέρα εύχομαι, ηλιόλουστη μέσα και απέξω μας και βέβαια καλό μήνα Ελενάκι! Φιλάκια πολλα

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s