Διήγημα των 20′ – (σκουπίδια δρόμου/ονομασίες μαγαζιών)

sweet_pea «Δυο βαρκούλες πράσινες και ένας κόκκος ρύζι»

Πέρασε έξω από το ψητοπωλείο «Το Λιβάδι». Οι μυρωδιές του ψητού κρέατος για τους θαμώνες του σαββατιάτικου απόβραδου του ξελίγωσαν το στομάχι. Ψαχούλεψε τη μια τσέπη του. Λεφτά δεν υπήρχαν, μόνο ένα χαρτάκι από τα στριφτά, που κάποτε είχε την πολυτέλεια ν’ αγοράσει, δέσποζαν στις τσέπες του. Το πόδι του σκόνταψε σ’ ένα καλαμάκι μαύρο και άραχνο, σαν το μέσα του. Θα προτιμούσε να ήταν καλαμάκι από σουβλάκι που μόλις είχε φάει.

Το χέρι του βουτά στην άλλη τσέπη. Τίποτα. Μια γόπα πιπιλισμένη με αγωνία, μια σταγόνα τελευταία νικοτίνης στο νευρικό του σύστημα. Την είχε πετάξει και ύστερα περιμαζέψει με τρυφερότητα. Ήταν το τελευταίο του τσιγάρο. Το ήξερε.

Συνέχισε το περπάτημα. Βιαστικά. Να διώξει τις έννοιες του. Μαγαζί με κλωστές, καλσόν, φερμουάρ.Στη γωνιά του ο μεταλλικός λαιμός μιας σπασμένης κρεμάστρας, ίδιο μεταλλικό ερωτηματικό. Τον κορόιδευε, ή τον ρώταγε και κείνο. «Πως βρέθηκες εδώ;» «Τι κάνεις στη ζωή σου;» Το παπούτσι του κόλλησε σε ένα παρδαλό χαρτάκι που τίναξε περπατώντας βιαστικά και απογείωσε στον αέρα. Προσγειώθηκε αλεξιπτωτικά στο πάτωμα και τον κορόιδευε με τη σειρά του: Έγραφε Kinder, και έπαιζε και τούτο με τον πόνο του. Εκείνη και τα παιδιά τους είχαν φύγει για τη Γερμανία πρόσφατα σε συγγενείς, η κρίση είχε ρημάξει την οικονομική και συναισθηματική του ζωή. Άνεργος, χωρίς παιδιά, με μόνη συντροφιά ένα χαρτάκι Kinder αντί για τα πραγματικά του, ένα ερωτηματικό κρεμάστρας και ένα καλαμάκι.

Ξαφνικά, τα αντικείμενα στο πεζοδρόμιο που έβλεπε, ένιωσε πως ήταν οι μόνοι του σύντροφοι, κι άρχισε να παρατηρεί γύρω του. Ένα περιστέρι βρώμικο πήρε από λάθος ένα τσόφλι φιστικιού για φαγητό και προσπάθησε να το τσιμπήσει. Πιο κάτω δυο παιδιά έπαιζαν μπάλα μ’ένα πατημένο πλαστικό μπουκάλι από νερό κ το ένα πετούσε κάτω το θαλασσί κουταλάκι από το παγωτό που μόλις τελείωσε. Το άλλο πρέπει να είχε πετάξει εκείνο το βρώμικο ξυλάκι, σκέφτηκε. Κάπου στη Γερμανία τα παιδιά του θα τρώγαν το δικό τους παγωτό.

Περνούσε τώρα μπροστά από τη «Νάνσυ», τη βιοτεχνία με τα γυναικεία εσώρουχα. «Ποτέ δεν θα ξαναθαυμάσω τη σιλουέτα της», αναλογίστηκε, ενώ κλωτσούσε με μίσος ένα τακούνι, βρώμικο απομεινάρι γυναικείου παπουτσιού που βρέθηκε μπροστά του. Η «μπάλα»των παιδιών έπεσε στις παρακείμενες νερατζιές και έλουσε με πράσινο για μια ακόμη φορά το βρώμικο δρόμο με τα φύλλα τους. Βαρκούλες πράσινες, που στροφάριζαν στα απόνερα του διπλανού φρεατίου ομβρίων.

Η περιοριστική ταινία της Αστυνομίας έκλεισε το δρόμο του, σαν θέλησε να στρίψει τη γωνία. Περιπολικά κι ασθενοφόρο σφύριζαν από μακρυά, ενώ βρέθηκε να κοιτά με απορία μια γυναίκα έξω από την χαρτοπαικτική λέσχη «Το 1», που έκλαιγε γοερά…

Ο δρόμος του είχε εμπόδιο για μια ακόμη φορά…Έτσι πήρε τη Σικίνου προς τα πίσω. Στόχος το σούπερμαρκετ «Βερόπουλος». Όλο και κάτι θα είχαν πετάξει στα κιβώτια σκουπιδιών, να ξεγελάσει την πείνα του. Σαν έφτασε εκεί, το μόνο πεταμένο στο έδαφος, ένα φασολάκι πράσινο, δεύτερη πράσινη βαρκούλα στα πεινασμένα του όνειρα. Σκέφτηκε την παραβολή με της σούπας με την πέτρα: «Έχω ένα φασολάκι, βάλε ένα καρότο, ξέρεις τι ωραία είναι η σούπα από φασολάκι;» Θα ήθελε ουσιαστικά να πει…:»Έχω τη μοναξιά μου, θέλεις να βάλεις κ συ κάτι να τη νοστιμίσουμε λίγο;»

Κατευθύνθηκε όλο ελπίδα προς το μίνι μάρκετ που ήταν κοντά στο «Βερόπουλο». Το Μίνι Μάρκετ Των Θεών –  «The Gods», ονομαζόταν. Έψαξε στα σκουπίδια του, κάτι να φάει δεν βρήκε. Κάτι γυάλιζε στο δρόμο, ένα κέρμα! Σκέφτηκε πως πρώτη φορά μέσα στη μέρα άνοιξε η τύχη του. Έκανε να το πάρει. Καπάκι μπύρας «Μύθος» ήταν. Τελικά. Εκεί, among the greek Gods, προσπαθούσε να live his myth in Greece. Τζίφος.

Πιο κάτω δυο σχιστομάτηδες στο μαγαζί «World Store» τσακώνονταν μεταξύ τους, ενώ έτρωγαν με ξυλάκια ρύζι από μπολάκια πλαστικά. «Παγκόσμια Οικονομία», σκέφτηκε. «Θα ζητήσω και γω σαν τον Πρωθυπουργό την κινεζική βοήθεια»- και η βαρκούλα του ξαφνικά σαν να γίνηκε άσπρη, ένας κόκκος ρύζι.

Ή ήταν οι κόρες των ματιών του, ίδιες βαρκούλες ασπρες, σε μια θάλασσα δακρύων;

5530598616_eb4d10bb27_b

ΥΓ1: Τα αντικείμενα/σκουπίδια που αναφέρονται στο κείμενο (ξυλάκι, παπούτσι, φασολάκι κλπ) ήταν πραγματικά. Τα βρήκε κάνοντας μια βόλτα στο δρόμο έξω από το εργαστήρι κατόπιν εντολής του Δασκάλου και τα έφερε στο μάθημα ένας από τους συμμαθητές μας. Το ίδιο αληθινά είναι και τα ονόματα μαγαζιών που μας δόθηκαν και είναι από τη γύρω περιοχή.
ΥΓ2: Την εποχή που γράφτηκε το κείμενο, ο Σαμαράς έκανε συζητήσεις με τους Κινέζους. Φαίνεται ότι δεν έχουν αλλάξει πολλά πράγματα από τότε και έτσι, κ δεδομένων των ημερών ήταν το πρώτο διήγημα που διάλεξα να αναρτήσω στο ιστολόγιο, από τα διάφορα διηγήματα που έγραψα…
ΥΓ3: Δύσκολο κάποια διηγήματα να μην τελειώσουν απότομα, σαν άκουγες την εντολή: «Τα μολύβια κάτω!» 🙂
Advertisements

23 thoughts on “Διήγημα των 20′ – (σκουπίδια δρόμου/ονομασίες μαγαζιών)

  1. Τέλειο!!! Αυτό δηλαδή ήταν άσκηση δημιουργικής γραφής; Σας έδωσαν συγκεκριμένες λέξεις (ξυλάκι, παπούτσι, φασολάκι και ονόματα μαγαζιών) και σας ζήτησαν να γράψετε ένα διήγημα σε 20′;;; Πω, πω,… με αγχώνουν κάτι τέτοια, δεν ξέρω αν θα κατάφερνα να σκεφτώ και να γράψω κάτι μέσα σε τόσο λίγο χρόνο!

    Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Δεν ξέρω αν πριν τη συγκεκριμένη ανάρτηση διάβασες στην καινούργια καρτέλα που δημιούργησα https://dreamsofafairytale.wordpress.com/τα-διηγήματα-των-15-20-λεπτών/ (δίπλα στο about) σχετικά με την ιστορία των διηγημάτων αυτών (ίσως αντί για καρτέλα έπρεπε να την κάνω ανάρτηση, δεν ξέρω αν ειδοποιεί η WordPress για τις καινούργιες καρτέλες, τελος πάντων.). Εκει λοιπον Μαριαννα μου ελεγα ότι στην απίθανη εβδομάδα που κράτησε η θητεία κοντά στον Βασίλη Αλεξάκη κληθήκαμε εντός τέταρτου ή 20 λεπτών να γράφουμε καθε φορα κ ένα κανονικότατο διήγημα με βάση κάποιο έναυσμα. (Περισσότερες λεπτομερείς θα βρεις εκει). Για το συγκεκριμένο διήγημα λοιπον έπρεπε να εμπνευστούμε κ να γράψουμε μέσα απο σειρά ονομάτων που σημειώσαμε καθως τα διάβαζε ο συμμαθητής μας – που τον ειχε στείλει ο δάσκαλος έξω στη…γύρα απο το κτίριο να τα δει πρώτα- καθως κ απο τα σκουπίδια που βρήκε (μπλιαχ!) κάτω στο δρόμο κ τον αγκαρεψε επιπλεον να φέρει!! Φαντάσου την έκπληξη μας λοιπον οταν πανω στην «έδρα» της τάξης έστεκε ένα παλιό τακούνι, μισή κρεμάστρα, ένα πατημένο μπουκάλι νερού, ένα φασολάκι, ένα φύλλο νερατζιάς, μια γόπα, ένα χαρτάκι απο σοκολάτα kinder κ πάει λέγοντας! 😳😳
    Ειναι σοκ δεν λέω, αλλα στη συνέχεια συνηθίζεις κ το μυαλό σου μπαίνει σε τρομερή εγρήγορση! Εντάξει, δεν θα γράψεις κείμενα ποιότητας αντίστοιχης με αυτής που θα έγραφες αν είχες το χρόνο και την δυνατότητα για «χτενίσματα» , αλλα βλέπεις ότι κ ετσι μπορείς να λειτουργήσεις! Γνωρίζοντας τις δυνατότητες γραφής σου, σου λέω ότι θα τα πήγαινες περίφημα κ δεν θα έπρεπε να αγχώνεσαι! Ίσα ίσα που θα το διασκεδάζεις πολυ, πιστέψει με!😁😁

    Αρέσει σε 2 άτομα

  3. Κατ΄αρχάς θα σε μαλώσω πολύ πολύ πολύ! 😛
    Να έχεις τέτοιο υλικό και να μας κρατάς τόσο μακριά απ΄ τις ιστορίες σου τόσο καιρό, όπως και από την άλλη σου «καρτέλα»… ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ! χαχαχα! 😀
    Πολύ την ευχαριστήθηκα της ιστορία σου!!!

    Τώρα έχω ένα προβληματάκι που έχει σχέση με την ιντερνετική μου, ασχετοσύνη, δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω για να μου έρχεται ειδοποίηση για τις αναρτήσεις σου… για δώσε οδηγίες! (είμαι και η ίδια στην wordpress! 😉
    Τώρα πάω να διαβάσω και την άλλη πλευρά!

    ΑΦιλάκια πολλά πολλά με χίλια μπράβο! ❤

    Αρέσει σε 1 άτομο

  4. Μαγισσούλι μου χίλια ευχαριστώ για την υποστήριξη, παίρνω έτσι θάρρος για να βάλω και κανένα ακόμη διήγημα του τετάρτου, χιχι! Για να ειδοποιείσαι για τις αναρτήσεις (ποστ), αρκεί απλά να με έχεις κάνει follow… (το οποίο από ότι θυμάμαι το έχεις κάνει ήδη) Και τότε- όποτε γράφω μια καινούργια ανάρτηση η wordpress σου στέλνει αντίστοιχο μήνυμα με τον τίτλο της ανάρτησή μου και το όνομά μου στο email που έχεις δηλώσει! Δυστυχώς δεν ισχύει το ίδιο και για τις καινούργιες καρτέλες που ανοίγεις (τα new pages δηλαδή, όπως με ενημέρωσε η Μαριάννα…οπότε όποιος δει την καινούργια «καρτέλα δίπλα στο about, την είδε…) 🙂
    Αφιλακια καρδιάαααςςς!!! ❤

    Μου αρέσει!

      • Λοιπόν, επειδή το πάθαινα κι εγώ παλιότερα και εκνευριζόμουν που δεν λάμβανα ειδοποιήσεις στα περισσότερα από τα blogs που παρακολουθούσα, άκου τί έκανα: Πας στο https://wordpress.com/following/edit/ κι εκεί σου εμφανίζει τη λίστα με όλα τα blogs που παρακολουθείς. Βρίσκεις το dreamsofafairytale.wordpress.com και πατάς «επεξεργασία» κι ύστερα εκεί που λέει «Αποστολή νέων δημοσιεύσεων μέσω email» πατάς το «Άμεσα» (κι αν θες πατάς και το «on» στο «Αποστολή νέων σχόλιων μέσω email» που έχει ακριβώς από δίπλα).
        Αν τα έχεις κάνει όλα σωστά, τότε κάτω από το όνομα του blog θα σου εμφανίζει (με αχνά γράμματα): «You get instant post emails and comment emails for this blog» 🙂
        Ελπίζω να βοήθησα!

        Αρέσει σε 2 άτομα

      • @oneiraparamythiou Κατερίνα, εννοείται ότι είμαστε μια ομάδα και μάλιστα η καλύτερη! χαχα Είναι το χειρότερο μου κάθε φορά να ψάχνω πώς λειτουργεί τί, γι’ αυτό και κάθε φορά σπεύδω να βοηθήσω όπου μπορώ. Να δεις τί μπέρδεμα με περιμένει τώρα πάλι που έκανα λογαριασμό και στο Bloglovin – τρομάρα μου! Αχ, κάνετε κι εσείς να μην νιώθω μόνη! χαχα

        Αρέσει σε 1 άτομο

      • Μαγισσουλα μου χίλια συγγνώμη για το καθυστερημένο της απάντησης!!! Χαίρομαι που μπήκε «στη μέση» η Μαριαννα μας και στα εξήγησε, μη νομίζεις κ γω λιγο άσχετουλα είμαι…Μαριαννάκι χίλια ευχαριστουμε κορίτσι μου, οταν λέω εγω ότι αυτη η μπλογκογειτονια ειναι ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ, δεν έχω δίκιο;;; 🙂 🙂

        Αρέσει σε 1 άτομο

  5. Κατερίνα μου, δηλώνω θαυμάστρια σου! Είναι εκπληκτικό με τι μαεστρία συνέδεσες αυτά τα άσχετα φαινομενικά αντικείμενα μεταξύ τους, το πώς δημιούργησες εικόνες ξεκάθαρες μες το μυαλό μου και κυρίως ότι όλα αυτά τα κατάφερες με ένα μολύβι και με φαντασία σε μόλις 20 λεπτά!
    ΘΑΥΜΑΣΜΟΣ! Τίποτα άλλο… 😘

    Αρέσει σε 1 άτομο

  6. Ωωω σε ευχαριστω πολυ…!!! 😁😁 χαίρομαι που δημιουργήθηκαν εικονες στο μυαλό σου, βλέπεις φοβόμουν ότι ολα αυτα τα ονόματα μαγαζιών δημιουργούν ένα βαρετό διήγημα αλλα ΕΠΡΕΠΕ να ενσωματωθούν…😜 Το άγχος μου σε όλες αυτές τις ασκήσεις ηταν πρωτίστως να δημιουργώ κάτι που να εχει νόημα κ αλληλουχία κ να μου αρέσει ετσι κι αλλιως…(σαν να μην έπρεπε να «περιέχει» κάτι). το δύσκολο ηταν βεβαια οταν άκουγες «τελος χρόνου» κ είτε που έπρεπε να αφήσεις την ιστορία σου κουτσή, η να βάλεις ενα τελος γρήγορα γρήγορα…😁
    Φιλάκια πολλα! ❤️

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Θα συμφωνήσω απόλυτα στο γεγονός ότι το πιο αγχωτικό είναι το να έχεις συνεχώς στο μυαλό σου ότι ο χρόνος θα τελειώσει απότομα και πρέπει όπως όπως να το «κλείσεις». Απ’ότι βλέπω και από τα δικά μου γραπτά, συνήθως το να κάνεις μια όμορφη εισαγωγή είναι εύκολο, το κυρίως κείμενο είναι κι αυτό αρκετά βατή διαδικασία (γιατί ουσιαστικά είναι όλα αυτά που σκέφτεσαι και θες να πεις), αλλά… το τέλος; Το τέλος θέλει την μεγαλύτερη μαεστρία απ’ όλες, γιατί ουσιαστικά πρόκειται για την εντύπωση που αφήνεις στον αναγνώστη και πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο τέλειο!
      Και, by the way, τα ονοματα των μαγαζιών δεν μου φάνηκαν κουραστικά κι ούτε δείχνουν να κάνουν βαρετό το κείμενο. 🙂

      Αρέσει σε 1 άτομο

      • Ευχαριστω πολυ! 😊 ναι, ετσι ειναι! Δεν ξέρω τι ειναι το bloglovin πάλι μέσω εσου το μαθαίνω…😜. (Οι νεότεροι μην με κοροϊδεύετε…) 😜 Μαριαννάκι σε σκεφτόμουν κ για ενα πρόσθετο λόγο, εχεις πάρει είδηση απο το ΕΚΠΑ το καινουργιο τους σεμινάριο δ.γ;; Με πρακτικές αυτη τη φορα ασκήσεις;αν όχι για ρίξε μια μάτια εδω: http://elearn.elke.uoa.gr/show_programs.php?catID=all&prID=471 (το βιντεο παρουσίασης ειναι 30′ κολλαει λιγο, αλλα αξίζει να το δει κανείς…) και…ενώ λεφτά δεν υπάρχουν με εχει ιντριγκάρει -αν κ όπως ξερεις παρακολούθησα το θεωρητικό τους το χειμώνα που πέρασε- αφου αυτο μάλλον θα εχει γραφή κειμένων και διορθώσεις σε επίπεδο πρακτικής. Anyway, ας δούμε που θα είμαστε Τρίτη βράδυ 😦 κ για ολα τα αλλα υπάρχει χρόνος…φιλάκια!!!

        Αρέσει σε 1 άτομο

      • Μη νομίζεις, ούτε κι εγώ έχω καταλάβει ακριβώς τί είναι. Κάτι σαν «μηχανή αναζήτησης» για blogs μάλλον. Όσο για το σεμινάριο, τί καλός που φαίνεται ο καθηγητής που μιλάει στο βίντεο! Σε εμπνέει να το παρακαλουθήσεις, αλλά όπως λες και λεφτά δεν υπάρχουν, αλλά ούτε και χρόνος – τουλάχιστον από τη μεριά μου. Θέλω να πάρω μέρος στον Διαγωνισμό των εκδόσεων Μεταίχμιο και ίσα ίσα προλαβαίνω μέχρι το τέλος της προθεσμίας! 😦

        Αρέσει σε 1 άτομο

      • Εγω λιγο χρόνο για αυτο θα μπορουςα να βρω, τα χρήματα ομως πλέον ειναι πολύτιμα. 😜.κριμα γιατι ο καθηγητής φαίνεται εξαιρετικός πράγματι!!! Αααα, για το διαγωνισμό στο Μεταίχμιο δεν ήξερα, καλα που μου το ‘πες! Καλη μας έμπνευση λοιπον… 😀😀φιλάκια πολλα!

        Αρέσει σε 1 άτομο

  7. Άσε βρε Μαριαννα…και μεταξύ άλλων με «παρηγορούσε» μεχρι σήμερα ενα δεντράκι που χάζευα απο το παράθυρο μας στο σπιτι οταν έγραφα τα κείμενα μου (τα πουλιά κ τις πεταλούδες στα κλαδιά του), ανήκε σε μια μέχρι πρότινος εγκατελειμμένη μονοκατοικία δίπλα στην πολυκατοικία μας, η οποία νοικιάστηκε (;;;) απο κάποιον κ σήμερα, την ώρα που είχαμε την τηλεόραση ανοιχτή στα συνταρακτικά νέα, κ με τον καιρό πολλα βαρύ πανω απο τα κεφάλια μας, δυο τρεις μαντραχαλαίοι είχαν σκαρφαλώσει στο δέντρο του διπλανού κήπου που έγλυφε χρόνια τωρα το παράθυρο μου κ άρχισαν να το πετσοκόβουν, μαζί με άλλα δέντρα που δεν άρεσαν στο νέο ιδιοκτήτη. Απο τις 10 το πρωί μεχρι κ πριν λιγο λοιπον έβλεπα κ άκουγα ηλεκτρικά πριόνια. Ένιωθα την ψυχή μου να πριονιζεται πανταχόθεν!!!😔😔😔😔
    (Κ ετσι το ριξα στα γλυκά που ειχε φέρει ο αντουλης μου σπιτι τις προάλλες, ενώ…κάνω δίαιτα, ουφ!) (λοιπον κλείνω τηλεόραση κ πάω βουρ για γράψιμο, αρκετά μας αγχώνουν ολοι αυτοί εκει έξω!)

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Δεν υπάρχει καμία σωτηρία τελικά, μας «επιτίθενται» από παντού, χαχα. Τους διευκρινίσατε ότι δεν σας ενοχλούσε το δέντρο; Γιατί κι εμείς πετσοκόβουμε πολλές φορές τα δέντρα που έχουμε στον κήπο, από φόβο μην και τα κλαδιά του ενοχλούν τους γείτονες. Τεσπα, κι εγώ έκλεισα τηλεοράσεις κι ούτε μπαίνω και twitter/facebook γιατί αυτοί θα μας παλαβώσουν στο τέλος! 🙂

      Αρέσει σε 1 άτομο

  8. Έκοψαν ενα τεράστιο δέντρο σχεδόν στο μισό του ύψος 😔😔😔 κ το αραίωσαν καταθλιπτικά, δεν ειχε να κάνει με την πολυκατοικία μας αλλα με το γεγονός οτι ήθελαν άπλετη «θέα» απο τα παράθυρα του δικού τους πλέον σπιτιού στα οποια εδω και 10 χρονια σκαρφάλωνε το δέντρο και δεν ενοχλούσε τον κανονικό ιδιοκτήτη (αυτοί το νοίκιασαν φτηνά απο εκείνον μάλλον λογω κρίσης). Έκοψαν επισης δέντρα μικρά η παλιά χωρίς λόγο στον ίδιο τον κήπο…Εκανε σε όλη μας την πολυκατοικία εντύπωση-ποιος ξέρει πως πήραν την άδεια του ιδιοκτήτη, η κρίση βλέπεις…τωρα απο το παράθυρο μου το βλέπω πληγιασμενο, καθως κ το άπειρο μπετόν πιο πέρα απο αυτο στα διπλανά κτίρια που πριν μου το έκρυβε…😔😔 Αν μαλιςτα το έψαχναν, η ρωτούσαν, θα μάθαιναν οτι το συγκεκριμένο δέντρο ειναι φυλλοβόλο,οποτε το χειμώνα το έλουζε το σπιτι ο ήλιος, ενώ τωρα το καλοκαίρι τους εξασφάλιζε τη μελωδία των πουλιών κ τη δροσιά…τελος πάντων, επειδη ξέφυγα απο το αρχικό θέμα του post αλλα ειναι επειδη με ενοχλει η υπέρ παρεμβατικότητα κ ο ανθρώπινος εγωιςμος,με βλέπω να γράφω ενα διήγημα που θα λέγεται… «το δέντρο μου» να βγάλω τις σκέψεις μου απο μέσα μου, χιχιχι!
    Φιλακια ηρεμίας κ θετικής σκέψης στελνω! 😘😘

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s