Αλλαγές…

Ο χειμώνας και το καλοκαίρι που προηγήθηκαν έφεραν αρκετές αλλαγές.

Πρώτη φορά πέρασα Χριστούγεννα μακρυά από την οικογένεια μου και τη μητέρα μου που γιορτάζει. Ήταν όμορφα, στην Πράγα. Μοναδική, παραμυθένια πόλη, όμορφα κτίρια, και σαν χιονίζει χάνεσαι μέσα σε μια μαγεία, που λες δεν θέλω να τελειώσει ποτέ.

Έπειτα από ένα μήνα η Ελλάδα ψήφισε Π.Φ.Α.

Φέτος το καλοκαίρι πάλι, δεν πήγα στο σπίτι στο Ξυλόκαστρο ούτε μια φορά. Με πήρε ο αέρας και με σήκωσε σε Σέριφο και Σχοινούσα. Κάλα τα σίγμα και κει, μα σαν το Σπίτι της Σοφίας μου, πουθενά. Συνειδητοποίησα ότι είναι μάταιο να ψάχνεις στα ξένα τον παράδεισό σου, όταν εκείνος σε έχει δέσει, με αγάπη, χρόνια τώρα. Λίγα υδραυλικά, υπομονή και σοβάτισμα χρειάζεται, όπως όλες οι σχέσεις.

Ένα σίγμα έρχεται να με προβληματίσει ακόμα. Αυτό της Συρίας.

‘Επειτα, βρίσκομαι να χτυπιέμαι ξαφνικά έξω από τη Βουλή, εποχή Δημοψηφίσματος. Ναι, αυτού καλέ, που άρχισε να μας κάνει unfriend, dislike και delete, έτσι στα ξαφνικά, επειδή ακριβώς όλα τα υπόλοιπα προβλήματά μας, τα είχαμε  λύσει. Και να μου έρχονται ξανά τα λόγια της μητέρας μου για τον παππού μου στο μυαλό. Που τον είχαν στήσει μια οι κομμουνιστές και μια οι βασιλικοί στον τοίχο, και τις γλύτωσε και τις δυο φορές. Άλλοι, δεν ήταν τόσο τυχεροί.

Ευτυχώς δεν ανήκω στον φατσοκατάλογο, ούτε και πουθενά φανατικά, για να επηρεαστώ τόσο πολύ. Στην Συγκέντρωση που πίστευα πάντως, πήγα. Κι ας έγινα μουσκίδι, πιο μουσκίδι δεν γινόταν. Ομπρέλες που χόρευαν και φώναζαν για τα πιστεύω τους. Όμορφα ήταν.

Και λίγο μετά αυτή, η αψίδα των δέντρων μας, η Λεωφόρος των Πεύκων Κάτω Από το Σπίτι μας, έπαψε να υπάρχει. Η αρχή έγινε με ένα από τα πεύκα, που οι οι ρίζες του είχαν διαβρωθεί από τις βροχές και έπεσε τη νύχτα μετά τη βροχή της Συγκέντρωσης και μισοκατέστρεψε το αυτοκίνητο του άντρα μου. «Τι διαδηλώνεις», ήθελε να μας πει. Δεν με έπεισε. Ούτε ο δήμος κατάφερε να μην πληρώσει, έστω κι αν ήταν δυστυχώς η μισή αποζημίωση από αυτήν που δικαιούμασταν. (Ευτυχώς πήραμε είδηση την πτώση γιατί έγώ είμαι light sleeper και προλάβαμε να βγάλουμε φωτογραφίες από το συνεργείο που έκοβε το πεύκο στις 5 τα χαράματα.)

Στον απόηχο αυτού και γυρίζοντας από Σχοινούσα, βλέπω ότι όλα τα δέντρα στη Λεωφόρο έχουν κλαδευτεί και κάποια κοπεί, για λόγους  ασφαλείας. Η ρομαντική Λεωφόρος δεν είναι πια η ίδια. Μοιάζει τώρα περισσότερο με τις άλλες, συμβατικές λεωφόρους, αφού τα δέντρα δεν ενώνουν συνωμοτικά τα βελόνινα κλαδιά τους πάνω από το κορμί της. Κάποια από τα φυτά στη ζαρντινιέρα μου πάνω, στο δεύτερο, ξεραίνονται καθώς είναι φυτά της Σκιάς. Ο Ήλιος βλέπετε, τα βρήκε απότομα.

Το Πράσινο χάθηκε από το σαλόνι μου. Βλέπω περισσότερο την άσφαλτο και τις πολυκατοικίες απέναντι.

Μετά από χρόνια, τίποτα δεν είναι το ίδιο. Χάθηκαν τα κλαδιά, τα φύλλα. Αλλά, τώρα, έχω περισσότερο Φως. Περισσότερο Οξυγόνο, αφού ο Βοριάς βρίσκει περισσότερα περάσματα. Περισσότερο Καυσαέριο, αφού δεν το ρουφάνε πια τα δέντρα το βράδυ. Χμ, τώρα που το σκέφτομαι είναι όλα fifty fifty, σημειώσατε δηλάδή 1-1.

Μαζί με το Φως ωστόσο, βλέπω περισσότερες Ψυχές. Το απέναντι διατηρητέο νοικιάστηκε, το σχολικό μετακινεί ένα χαρούμενο κοριτσάκι προς και από το σχολείο. Ο κήπος του έχει πανέμορφα φώτα. Η απέναντι πολυκατοικία έχει πλουμιστά παρτέρια. Δυστυχώς, τα αυτοκίνητα είναι πλέον πιο Ορατά στη Λεωφόρο χωρίς τα ψηλά δέντρα. Ευτυχώς, τα αυτοκίνητα είναι πλέον πιο Αθόρυβα στη Λεωφόρο χωρίς τα ψηλά δέντρα. Ο ήχος του μαρσαρίσματος τους δεν παγιδεύεται και δεν αντηχεί τώρα κάτω από τα πυκνά φυλλώματα.

Τούτο το καλοκαίρι, νοικιάστηκε και η χρόνια εγκαταλειμμένη διπλα μας μονοκατοικία. Το Δέντρο μου, το δικό τους δηλαδή, έγλειφε το παράθυρο του γραφείου μου δυόμιση χρόνια τώρα, και καθώς σας έγραφα, χάζευα τα φύλλα του την άνοιξη  τα γυμνά κλαδιά του το χειμώνα, μετρούσα γενικά τις εποχές πάνω του. Και ξαφνικά, την εποχή ανάμεσα στο Δημοψήφισμα και τα Capital Controls κάποιοι πήραν ηλεκτρικά πριόνια και άρχισαν να κόβουν. Κλαδιά μεγάλα, που θα είχαν χρειαστεί και δέκα χρόνια να θεριέψουν. ‘Εκλεινα παντζούρια και τηλεοράσεις ταυτόχρονα, να μην τρελαθώ. Και μια Ελιά στον κήπο τους ξεριζώθηκε, γιατί δεν εξυπηρετούσε την διακόσμηση. Ξεριζώθηκε η καρδιά μου.

***

Ο Σεπτέμβρης με βρήκε να συνηθίζω τις αλλαγές. Τη Λεωφόρο που δεν έχει πλέον αψίδες αλλά φως. Το Δέντρο μου που μείωσε τα προικιά του, αλλά μου αποκάλυψε πως στον μέχρι τώρα εγκατελειμμένο κήπο του θα παίζουν δυο μικρά παιδιά, οι φωνούλες των οποίων και προστέθηκαν στο χάζι του παραθύρου μου, σαν γράφω τέτοιου τύπου γραμμές. Η ΠΦΑ έγινε πριν λίγο καιρό ΔΦΑ. Και γω σκέφτομαι ότι όλα γύρω μου αλλάζουν και γω η ίδια μένω, από τότε που βίαια άλλαξαν οι συνθήκες της δουλειάς μου, και αυτό με ενοχλεί πολύ.

Ίσως φταίει ότι δεν είμαι Νάρκισσος αρκετά, όπως διαβάζω σε κυριακάτικο φύλλο. Μελέτη του Χάρβαρντ αποκαλύπτει ότι ο υγιής ναρκισσισμός, αυτός που βρίσκει την έκφρασή του στο να νοιώθει κανείς λίγο ανώτερος (;;;) και  ξεχωριστός σε σχέση με τους άλλους, να έχει αυτοπεποίθηση και να μην το βάζει κάτω, οδηγεί σε ανώτερο επίπεδο ζωής και στην επιτυχία (για ευτυχία δεν ξέρω). Δύσκολα τα όρια μεταξύ υγιούς (;) και κακού Ναρκισσισμού, σκέφτομαι, διαβάζοντας παρακάτω για τον θάνατο 12 ατόμων μέσα στο 2015, στη προσπάθειά τους να βγάλουν την ιδανική selfie. (‘Ενας έπεσε από το Ταζ Μαχάλ, ένας τσαλαπατήθηκε από ταύρους, κτλ). Σε έτερη σελίδα, σε εντελώς διαφορετικό άρθρο, διαβάζω για φαρμακοβιομηχανίες που αγοράζουν διακαιώματα φαρμάκων, τα μετονομάζουν και τα πωλούν με μια αύξηση τιμής πάνω από 500 %. (!).

Προκλητικός, ένας σχεδόν συνομήλικός μου διευθυντής μικρής φαρμακοβιομηχανίας, αναφέρει πως η εξασφάλιση και το εκ νέου λανσάρισμα συγκεκριμένου φαρμάκου απαραίτητου για  ασθενείς του AIDS με νέα, αυξημένη κατά…5.500% (!!) τιμή είναι ο μόνος τρόπος για την επιβίωση και ανάπτυξη της εταιρίας του, ώστε να μπορέσει να επενδύσει σε νεότερης γενιάς, φάρμακα. Στο κάτω κάτω, επενδύει στην Έρευνα και έχει δωρίσει και 5 εκ. σε φιλανθρωπικούς οργανισμούς.

Υγιής Ναρκισσιμός. Επενδυτικό…Πνεύμα. Or not?

Η ντομάτα μου, αν και βιολογική, έχει αλλάξει εδώ και χρόνια, παρατηρώ καθώς μαγειρεύω το βραδινό φαγητό. Σε διάφορες εκδοχές – χοντρή,- πιο χοντρή ακόμα- φλούδα, με -σποράκια στη μια μεριά του ζαρζαβατικού- ή και χωρίς, σίγουρα δεν είναι η ντομάτα που έτρωγα τα καλοκαίρια από το κήπο μου στο Ξυλόκαστρο.

Μεταλλασσόμαστε. Στο όνομα μιας διεθνούς προόδου. Μήπως ήταν τελικά λάθος μου που βράχηκα το καλοκαίρι, παρά τις οικονομικές σπουδές μου, που μου έδιναν το πρόσταγμα της Λογικής;;

Οι Νεομετανάστες μου θυμίζουν ότι ο Έλληνας, εξελιγμένος, καλομαθημένος, δεν γυρνάει στις τράτες και τα χωράφια. Πόσοι συνομήλικοι μου από το φιλικό περιβάλλον δεν είναι στο εξωτερικό;Φιλανδία, Αγγλία, Ελβετία.Τα παιδιά τους ήδη μιλούν άλλη για μητρική γλώσσα, από την Ελληνική. Πρέπει να προσαρμοστώ. Οι δεινόσαυροι εξαφανίστηκαν, γιατί δεν προσαρμόστηκαν, διαβάζω κάπου αλλού.

Η στασιμότητα και η μερική απασχόληση που έχω έδώ και ενάμισυ χρόνο με έχουν κουράσει. Το ίδιο και η Π.Φ.Α που πλέον την νιώθω σαν Α.Π.Φ. – Άλλη. Πλέον. Φρίκη. (Μετά την χρόνια φρίκη του…»Παλιού»). Δεν μπορώ να φύγω στο εξωτερικό αυτή τη στιγμή. ‘Ετσι, το βλέπω, στήνω το Τείχος σιγά σιγά γύρω μου. Βάζω τα τούβλα. Γίνομαι τούβλο. Δεν είναι πιο εύκολο έτσι; Για σένα, για εκείνον, για μένα.

Και μετά κοιτώ πάλι το Δέντρο μου. Διαφορετικό, αλλά όχι χειρότερο. Τη Λεωφόρο. Πιο γκρί, αλλά και πιο φωτεινή. Μου κλείνουν το μάτι.

Σηκώνω το τηλέφωνο και τηλεφωνώ. Η μερική απασχόληση να γίνει πλήρης, η μισή να είναι διαφορετική, κάπου που θα με χρειάζονται κι εκείνοι, όσο και γω. Εθελοντική. Ελπίζω.

Ελπίζω το Τείχος να ραγίσει.Μπορεί να είναι Γκρι, αλλά να είναι Φωτεινό. Αν κλείσει η καρδιά μου, και δεν έχω Φως, τι να το κάνω το Πράσινο;

Ε;;;

I won’t let the worms eat my brain anymore…

Hey you,

Don’t help them bury the light

Don’t give in, without a fight…

Hey you,

Will you help me carry the stone?

Open your heart, I ‘m coming home…

Advertisements

20 thoughts on “Αλλαγές…

    • Το «κρατούσα» το κείμενο σου και δεν το διάβασα χθες, γιατί ήθελα να το απολαύσω με την ησυχία μου σήμερα Κυριακή… 😉
      Όλα γύρω μας αλλάζουν, ευτυχώς! Σε πολλούς δεν αρέσουν οι αλλαγές, χαράζουμε ένα αυλάκι και μέσα σ’ αυτό ζούμε, μάλλον από ανασφάλεια και αναρωτιέμαι γιατί δεν βλέπουμε τη Φύση; Ότι και να συμβαίνει στον άνθρωπο «αυτή» (η Φύση) εξακολουθεί αιώνες τώρα την πορεία της κι ας λιώνουν οι πάγοι… Και αναρωτιέμαι (πάλι) μήπως όλο αυτό (πχ το λιώσιμο) γίνεται για να ξυπνήσει ο άνθρωπος και ν’ αναλάβει, (θέλει δεν θέλει) τις ευθύνες του;
      Διάβαζα και την παλιά σου ανάρτηση-link με το δέντρο και «είδα» πως τ’ άτομα που δεν έχουν ξεφύγει απ’ την Φύση και ας ζουν ανάμεσα σε πολυκατοικίες, έχουν κρατήσει μες τη καρδιά τους μια αγνότητα… έτσι, νομίζω, πως αυτό που μετράει, είναι να μην αλλοιωθούμε απ΄ τα έξω και να ζούμε έχοντας επίγνωση της ροής των γεγονότων… να κυλάμε μαζί με το ποτάμι!
      Το τραγούδι αγαπημένο και δένει άψογα με το κείμενο σου!
      Μια γερή καρδιά ποτέ δεν ραγίζει, έτσι δεν είναι; 😉

      ΑΦιλάκια καρδιάς (πάντα)! ❤

      Αρέσει σε 3 άτομα

      • Μαγισσούλι μου, η Φύση εχει κάνει άπειρη υπομονη με αυτο το θεριό που λέγεται άνθρωπος. Νομίζω δε πως τωρα οι… Ανθρωποι της ΝASA όλως…»τυχαίως» βρήκαν νερό στον…Άρη για να προαναγγείλουν μεταναστεύσεις, αφου το γήινο κλίμα, καθως φαίνεται απο τους τυφώνες κ τις πλημμύρες, το ξέκαναν, κ πρεπει να ψάξουμε άλλου οικοπεδακια! 🙂
        Ανήκω στους τυχερούς, που αν κ το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου το πέρασα κ το περνώ σε διαμέρισμα (με εξαίρεση το σπιτι στο χωριό) , δεν έχω στερηθεί την καλαισθησία των πλευρών τούτης της πόλης (Αθήνα) ούτε το πράσινο. Κι αυτο γιατί πέρα απο το ρόλο που έπαιξαν τα επαγγέλματα που θα βρει κανεις στο άμεσο οικογενειακό μου περιβάλλον -περιβάλλομαι βλέπεις απο αρχιτέκτονες κ πολιτικούς μηχανικούς, βλέπε γονείς,παππού κ θείους,σύζυγο κτλ- που σαφώς κι αφησαν το άρτιο στιλγμα τους σε θέματα όπως προσανατολισμός, διάταξη δωματίων, φως, διακόσμηση όπου κι αν μεγάλωνα – στην αρχη στο κέντρο της Αθήνας κ μετα στα προαστεια- είμαι επίσης απο τις τυχερές γενιές που μπορει μεν να κοιτούσε τις πολυκατοικίες απο το παράθυρο της στου Γκύζη, αλλα σε πέντε λεπτά η γιαγιά να με κατέβαζε κ να χάζευα τις αποκριάτικες στολές των άλλων παιδιών, τα χρυσόψαρα στις λιμνούλες ή τα νούφαρα κ τους κύκνους στο Πεδίον του Άρεως…Άλλες εποχές! Στο προγραμμα επισης βόλτες στο Λυκαβυττο με τον άλλο μου παππού από τη Νεάπολη, ή στον Εθνικό Κήπο. Με τον παππού μου μάλιστα στο Λυκαβυττο, καθε που έμπαινε η άνοιξη, μαζεύαμε μαζί θυμαμαι μπουκέτα απο «μωβάκια»ή αγριοκυκλαμινα…Και βεβαια, τρεις μήνες με τη γιαγια στο κτήμα κοντά στο Ξυλοκαστρο, παρά το γεγονός οτι οι γονείς έλειπαν στη δουλεια στην Αθήνα, εγώ αλώνιζα και γέμιζα τη ψυχή μου με οτι ειχε το κτήμα να μου προσφέρει σε αισθήσεις: εικόνες, γεύσεις, μυρωδιές, παρατηρήσεις για τα έντομα ή τα πουλιά…Έτσι κοντά σε τούτους τους ανθρώπους και με τις βαλίτσες των παιδικών μου χρόνων τοσο γενναιόδωρες κ πολύχρωμες εμπειρίες, έμαθα να αγαπώ τη Φύση, μαγισσουλα μου…Κ ακομα κ σημερα, φροντίζω τις ζαρντινιέρες μου, τα φυτά κ τα λουλούδια στη βεράντα μου, γιατι παίρνω ενέργεια απο τούτα κ μεχρι κ ο σκληροπυρηνικός της οικογένειας -πατέρας μου (χμμμ)- παραδέχεται τι ομορφα τα εχουμε φτιάξει με το έτερον ήμισυ -που αγαπά τη φύση κ τα δώρα της ευτυχώς, οσο κ γω-.
        Σε φιλώ γλυκα!!!

        Αρέσει σε 1 άτομο

  1. Λοιπόν εγώ μπερδεύτηκα και μελαγχόλησα λίγο, αλλά δεν πειράζει ετσι συνηθίζεται με τις αλλαγές. Δέντρο έχω και γω ακριβώς μπροστά στο παράθυρο (βλέπει στην εσωτερική αυλή) και καμμιά φορά όταν το ανοίγω τα κλαδιά του χώνονται μέσα και μου τη δίνει. Το καλοκαίρι και ακόμα και τώρα είναι τόσο φορτωμένο που δε βλέπω απέναντι την άλλη πολυκατοικία με την οποία μοιραζόμαστε την εσωτερική αυλή. Αλλά το Χειμώνα είναι τελειώς γυμνό. Το καλύτερο μου είναι το Φθινόπωρο που γίνεται πορτοκαλί και η Άνοιξη που δειλά δειλά την καταλαβαίνουμε επειδή πετάει μικρά πράσινα βλασταράκια. Καμμιά φορά το βρίσκω και χιονισμένο και ανοίγω διαπλατα τις κουρτίνες.

    Αρέσει σε 2 άτομα

    • Μάλλον μοιάζουν τα δέντρα μας, Κατινάκι μου, κάπως έτσι «λειτουργεί» και το δικό μου. (Οκ, τα κλαδιά του δεν μπαίναν ποτέ μέσα στο παράθυρό μου, το ίδιο έμπαινε απλά στη ψυχή μου, ακόμα αν και ψαλιδισμένο, ευτυχώς, το κάνει). Λυπάμαι αν σας μελαγχόλησα, είμαι κάπως τούτη την περίοδο, αλλά παραμένω αισιόδοξη. Βλέπεις, ο χρόνος, είναι συνώνυμος των αλλαγών, και ίσως καθώς μεγαλώνω, ή απλά επειδή κάποτε έτρεχαν οι ρυθμοί μου και τώρα σε κάποιους τομείς έχουν χαμηλώσει ταχύτητα, μου φαίνεται ότι τα πάντα…ρη (υπογεγγραμένη που βρίσκω;; :)) αλλά χωρίς εμένα…Η τουλάχιστον, όχι με βάση τους δικούς μου ρυθμούς, χαχα.
      Όπως φαίνεται όμως και στο τέλος των σκέψεών μου, ακόμα…αντιστέκομαι, τι κι αν πλάθουμε πολλές φορές ένα Τείχος γύρω μας, το θέμα είναι να έχουμε τη δύναμη να το κομματιάζουμε, και αν όχι τέτοια δύναμη, έστω την ψυχή να του γραντζουνάμε πάνω του λίγες ρωγμές για να μπαίνει…φως! Χμ, τώρα το ότι σε μπέρδεψα, δεν είναι απορίας άξιο, αφού σκόπιμα κάποια τα γράφω (και εν μέρει μάλλον σκέφτομαι)…μπερδεμένα!! 🙂 😉

      Μου αρέσει!

  2. Έβαλες τόσα θέματα που μου γέμισες με σκέψεις το πρωινό! Το μόνο που θα πω αυτή τη στιγμή είναι πως η ζωή μας αποτελείται μόνο από αλλαγές, τίποτε δεν μένει ίδιο και τα πάντα, όσο είναι ζωντανά, αλλάζουν. Άλλες τις αποδεχόμαστε γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς, άλλες τις πολεμάμε, άλλες τις καλοδεχόμαστε… ακόμη και ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τις αλλαγές ο καθένας στη ζωή του αλλάζει ανάλογα με τη φάση που βρισκόμαστε.

    Σου εύχομαι ένα όμορφο ΣΚ
    Φιλιά
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com/

    Αρέσει σε 2 άτομα

    • Εσυ βιάζεσαι με τις μερες,εγω πάλι σου απαντώ με… σεντόνια ολόκληρα όπως μολις συνειδητοποίησα, στο προηγούμενο σου σχόλιο! Τέτοιο σεντόνι, ούτε για να κατέβει η Ραπουνζελ απο τον Πύργο ενα πράγμα, ειχα έμπνευση, ελπίζω να μην κουράστηκες να διαβάζεις!! 😁😁❤️

      Μου αρέσει!

  3. Τα πάντα αλλάζουν γύρω μας,κι εμείς αν και καχύποπτοι στην αρχή,κάποια στιγμή έρχεται η ώρα που θα τα συνηθίσουμε κι αυτά..που ίσως μέσα τους βρούμε πάλι μια κρυμμένη ομορφιά..
    έτσι το σκέφτομαι εγώ…όχι απο συμβιβασμό,αλλά νομίζω όλοι έχουμε ανάγκη να νιώσουμε τα πράγματα οικεία,όσο ξένα κι αν μας φαίνονται στην αρχή..
    καλό απόγευμα!

    Μου αρέσει!

    • Μετα την Ελενη μας, πόσο ακριβως σωστή ειναι κ η δική τοποθέτηση Νικολετα! Έχουμε αναγκη όχι να συμβιβαζόμαστε, αλλα να προσαρμοζόμαστε κ να αφήνουμε το δικό μας στίγμα στη συνέχεια, σε κάθε αλλαγή, ανακαλύπτοντας την κρυμμένη ομορφιά του νέου κατεστημένου. Οπως φαίνεται κ απο το κείμενο μου, κ όπως το βλέπω δηλαδη, ουδέν κακού αμιγές καλού-παντα υπαρχει κάτι καλο, ομορφο να αποκαλύψουμε. Εσυ παντως, αν κρίνω απο τα νεα δεδομένα της ζωής σου, τις αλλαγές δεν τις φοβάσαι, ιδιαίτερα τωρα μαλιστα που εχεις κοντά σου ενα αξιαγάπητο κ χιουμορίστα Τομάρυ!😊

      Αρέσει σε 1 άτομο

  4. Με μια ανάσα διαβάστηκε το κείμενο κι ένιωσα ότι με μια ανάσα το έγραψες.Πολλές αλλαγές,κάποιες καλές,κάποιες πιο δύσκολες.Μου αρέσει γιατί ακόμα και στα δύσκολα,βλέπεις την θετική πλευρά. Πολλές φορές το λέμε,αλλά λίγες το καταφέρνουμε.Σε κάποια σημεία με μελαγχολησες,σε κάποια μ’έκανες να χαμογελάσω.Έτσι όμως δεν είναι και η ίδια η ζωή; Να ξέρεις ότι πλέον πιστεύω πως όλες οι αλλαγές,μας βγάζουν κάπου καλύτερα.Μας κάνουν λίγο σοφότερους.Όμορφη Κυριακή να έχουμε!

    Μου αρέσει!

  5. Σοφάκι μου-που εχεις κ το όνομα της αγαπημένης μου γιαγιάς!-, ετσι ειναι. Όπως κ η ίδια η ζωη, ετσι κ οι πτυχές του φορέματος της, οι αλλαγές, οι εξελίξεις, άλλοτε σε κάνουν να χαίρεσαι κ άλλοτε να μελαγχολείς. Το σίγουρο ειναι οτι αποκτούμε μαζί τους γνώση, σοφία κ πως επανακαλύπτουμε τις δυνάμεις, τα θέλω μας κ τον ίδιο μας τον εαυτο…Ναι, προσπαθώ παντα να σκέφτομαι αισιόδοξα, δεν ειναι καθε φορα εύκολο, η…ψυχοθεραπεία του γραψίματος κ της παρεούλας μας ομως βοηθά πολυ! 😁😁
    Ομορφη Κυριακή κ σε σένα, κοριτσι μου!

    Μου αρέσει!

  6. Ανέφερες τόσα πολλά, τόσες αλλαγές, Κατερίνα μου, αλλά με μια ροή σαν γάργαρο νεράκι που κυλά. Με την αφήγηση σου κατάφερες να μου ξυπνήσεις τόσα αντικρουόμενα συναισθήματα. Αλλαγές… Άλλες καλές, αλλές κακές, σε όλες όμως καταφέρνουμε τελικά να προσαρμοστούμε. Ξεχωριστή ιδιότητα της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης. Και μου αρέσει και το δικό σου προσόν -που αναφέρουν και τα κορίτσια παραπάνω- κάθε μεταβασή σου γίνεται αισιόδοξα. Το ερώτημα όμως είναι, σε έναν κόσμο που συνεχώς αλλάζει, εμείς μένουμε ίδιοι; Από την πιο μικρή αλλαγή ως την πιο μεγάλη, όλες θα μας αφήσουν έστω και ανεπαίσθητα το στίγμα τους. Το θέμα είναι να μην αλλοιώσουν τον πυρήνα μας. Και το δικό σου πυρήνα δεν θα τον αλλοιώσουν ούτε οι πιο κοσμογονικές αλλαγές. Ίσα-ίσα πάντα θα γίνεται πάντα φωτεινότερος!
    Πολλά φιλάκια για το υπέροχο κείμενό σου, Κατερινάκι! Να έχεις ένα όμορφο υπόλοιπο Κυριακής! 😘

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Παναγιωτα μου, σε ευχαριστω για τα ομορφα σου λογια!
      Ναι, όπως τα συναισθήματα που δημιουργήθηκαν στους περισσότερους απο σας διαβάζοντας τις σκεψεις μου, ετσι παρατηρώ συνεχώς πως κ μενα οι αλλαγές με φέρνουν αντιμέτωπη με μεικτά και πολλές φορες αντικρουόμενα συναισθήματα… Να σου πω την αλήθεια προσπαθω να παραμένω αισιόδοξη, δεν τα καταφέρνω παντα…Αυτες τις μερες μαλιστα ξεκίνησα την εθελοντική εργασία που αναφέρω και στο κείμενο, και πάλι είμαι αντιμέτωπη με τον εαυτό μου και τα συναισθήματα μου…Βλεπεις βρίσκομαι ξαφνικά έξω απο τη βολική (;) ρομαντική σαπουνόφουσκα μου και κοντά σε ανθρώπους που περνούν άσχημα από άποψη υγείας- κ δη μικρά παιδια- και δεν ξέρω αν τελικα όλο αυτο μπορω να το αντιμετωπίσω χωρίς να «σπάσω» ή να κανω λάθη, μια και παιδαγωγός ή ψυχολόγος δεν είμαι…Ιδομεν…Ήδη απο τις πρώτες μερες νιώθω να σπάω… Και σκέφτομαι πως κάτι τέτοιο ίσως να μην για μενα…😔😔 Απο την άλλη λέω πως δεν πρεπει να λιποψυχώ και να με σπάει η πραγματικότητα των διαφορετικών ανθρώπων που είναι διπλα μας, άσε είμαι ξανα πολυ μπερδεμένη…ωστόσο, διάβαζα προσωστα κ την εξής ατάκα του Hemingway που με έβαλε σε σκέψεις:
      «We are all broken. That’s how the light gets in…»
      Πολλα, γλυκά φιλια σου στελνω, έστω και καθυστερημένα!!😘😘

      Αρέσει σε 1 άτομο

  7. Αχ, αυτό το δέντρο!!! (θυμάμαι εκείνο το ποστ σου που το ανέφερες και στεναχωριόμασταν όλοι!) 😦

    Για τα υπόλοιπα, τί να πω; Μέσα σε λίγες γραμμές συνόψισες όλα όσα περάσαμε μέσα σε ένα καλοκαίρι (που δεν ήταν και λίγα). Δεν νομίζω ότι είναι τόσο θέμα εξέλιξης, όσο προσαρμοστικότητας. Τα δεδομένα γύρω μας αλλάζουν ταχύτατα και εμείς υποχρεούμαστε να τα αντιλαμβανόμαστε, να τα κατανοούμε, να τα αποδεχόμαστε και να κάνουμε ότι μπορούμε για να προχωρήσουμε μπροστά. Στεναχωριέμαι πάντως που οι περισσότεροι διαλέγουν τον δρόμο της ξενιτιάς. Άραγε, εκεί στα ξένα είναι όλα τόσο όμορφα όσο ευχόμαστε να είναι; Μακάρι!!!

    Υ.Γ. Σόρρυ για το αργοπορημένο μου σχόλιο,… δεν μπορώ να καταλάβω τί πήγε λάθος και δεν έλαβα την ειδοποίηση για νέο ποστ 😦

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Κοριτσάκι, ναι το γνωστό δέντρο! Μεγάλο πράγμα η προσαρμοστικότητα στις αλλαγές, όποιος δεν την έχει υποφέρει. Όπως έχω ξαναπει, χρειάζεται χρόνος, και να προσπαθεί κανείς να φέρει τις αλλαγές στα μέτρα του, αντί οι αλλαγές να φέρνουν στα δικά τους εκείνον. Νομίζω λοιπόν με το συγκεκριμένο ποστ, τις ξόρκισα κάπως (χιχι) και πως ο δικός μου τρόπος να φέρνω τις αλλαγές στα μέτρα μου, είναι να αναγνωρίζω ότι σε κάθε αλλαγή του status quo σου συνήθως you win something και you loose something, βλέπε φως έναντι πράσινου, ησυχία έναντι πυκνών φυλλωμάτων που την εμπόδιζαν κτλ. Ή, όπως λέει και η «Πολυάννα» της μπλογκοπαρέας – βλέπε Σοφάκι – βλέπε Πότε Πότε την Κυριακή, προσπαθώ σε κάθε μέρα μου να βρίσκω και κάτι όμορφο, εγώ λέω – όοοσο μπορούμε – σε ΚΑΘΕ ΤΙ να ψάχνουμε την ομορφιά του…

      Καλέεε κυρά «δημοσιογράφε» μας μην μου ανησυχείς για τις αργοπορίες!! Δεν παρεξηγώ! Μου αρκεί να ακούω τη «φωνούλα» σας (να διαβάζω την πένα σας δηλαδή) , και ας είναι και μετά από 100 χρόνια! Φιλάκια πολλααααά!!

      Αρέσει σε 1 άτομο

      • Όντως χρειάζεται χρόνος και να προσπαθούμε να φέρουμε τις αλλαγές στα μέτρα μας αλλά όταν αυτές συμβαίνουν τόσο γρήγορα τότε είναι που μας πιάνει και το άγχος. Υπομονή και θα βρεθεί η λύση. Τί να πω;;

        Υ.Γ. Χαχα… καθιερώθηκε το παρατσούκλι μου απ’ ότι βλέπω! 😛

        Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s