Αρχείο

Άγιε, ήσουν γενναιόδωρος…

Τα περσινά Χριστούγεννα ζήτησα από τον Άγιο Βασίλη τα επόμενα, αυτά του 2016 να είναι λευκά (να χιονίσει μέσα στις γιορτές…)

«Απαλά πέφτει το χιόνι,

η λίμνη σιωπηλή και ήσυχη,

Χριστουγεννιάτικα το δάσος λάμπει

Τι χαρά, σύντομα έρχεται ο Χριστούλης!

Ζεστές οι καρδιές,

Αθόρυβα σιωπαίνει η λύπη και η θλίψη,

οι ανησυχίες της ζωής εξαφανίζονται,

Τι χαρά, σύντομα έρχεται ο Χριστούλης!

Θεϊκό, φτωχό παιδί,

ζεσταίνει τόσο τις καρδιές

λάμψε αστεράκι πάνω από το δάσος,

Τι χαρά, σύντομα έρχεται ο Χριστούλης!»

 και να βρεθώ με ένα βρεφικό προσωπάκι αγκαλιά…
Και εκείνος ήταν τελικά εξαιρετικά γενναιόδωρος…

Καλή Χρονιά σε όλους σας !!! 🙂 🙂

Η Ευχή

wish

Η Eυχή είναι ένα περίεργο πράγμα. Πόσο μάλλον όταν έχεις να διαλέξεις ανάμεσα σε τρεις. Σαν σου παρουσιάζεται το λυχνάρι του Αλλαντίν και το ίδιο το Έψιλόν της σου προτείνει τρεις διαφορετικές γραμμούλες, τρία  μονοπάτια διαφορετικά.

Για κάποιους από μας είναι μια συνήθεια, σαν σβήνουμε τα κεράκια μιας τούρτας γενεθλίων. Για κάποιους άλλους κάτι, που η πραγματοποίησή της μπορεί να αλλάξει όλο τους το είναι, να τους δώσει μια νέα κοσμοθεωρία, μια καινούργια αντίληψη ζωής. Οι άυλες έννοιες, τα συναισθήματα που είναι δύσκολο να περιγραφούν είναι και τα πιο σημαντικά…
Κι έτσι, ξαφνικά, βρίσκεσαι στην κοιλίτσα ενός μαγικού ύψιλον. Σε μια αγκαλιά που προσπαθείς να κάνεις ότι μπορείς, και κυρίως αυτά που δεν μπορείς. Τα αδύνατα. Για την Ευχή σου. Και όταν έρχεται το στρεσάρισμα και η κούραση, σκέφτεσαι ότι η κούρασή σου μπροστά σε άλλα, είναι απλά γελοία. Ότι η στενοχώρια που πέρασες πρόσφατα λόγω κάποιου προσωπικού θέματος μπροστά σε εκείνα, τραγικά αστεία. Η ζωή σου ειναι εδω, στα χέρια σου. Και είναι απλά πανέμορφη, κι ας μην εκπέμπει κάθε μέρα με φωτεινά χρώματα, δεν είναι σαχλό πρωινάδικο η Ζωή.
Και τα Χ μέσα στην Ευχή ξέρεις ότι θα τα φας συχνά. Είτε αφορούν εσένα, είτε τους άλλους. Μα…αν όλα ήταν εύκολα, πως θα γινόταν στη συνέχεια το υπερβατικό, το ακατόρθωτο, το ασυνήθιστο…το μαγικό…;;Οπότε, επιλέγεις να χρησιμοποιήσεις το Χ που βρίσκεται μπροστά σου, αλλάζοντας του ιδιότητα. Επιλέγεις να το δεις διαφορετικά:

Χ σε ότι δεν έχει σημασία πραγματική, και Χ σε ότι δεν μπορείς πραγματικά να αλλάξεις…

Και έτσι, κάνοντας τούτο, βρίσκεσαι να κοιτάς έπειτα χαρούμενος το Η που ακολουθεί, ίδια σκαλίτσα στο να γίνεις εσύ ο ίδιος λίγο καλύτερος…

Μια σκάλα που θα ανεβάσει τους άλλους, αλλά και εσένα μαζί καθημερινά, λίγο ψηλότερα…

Συνήθειες που με κάνουν να χαμογελώ

images (1)

Κοντά στην προτροπή της Σοφίας να μιλήσουμε με τη σειρά μας για το τι μας κάνει χαρούμενες κάθε μία μέρα της εβδομάδας, αναζητώντας έτσι στιγμές ομορφιάς μέσα στην καθημερινότητα, και την μετεξέλιξη της ανάρτησης αυτής από τη Φωτεινή στην αναζήτηση επτά πράγμάτων που μας κάνουν ευτυχισμένουςη οποία και με έκανε και tag σε τούτο το … «εξελιγμένο» ποστ και την ευχαριστώ πολύ!– ας μιλήσω κι εγώ με τη σειρά μου για επτά απλά, μικρά, καθημερινά πράγματα που με κάνουν να νιώθω όμορφα:

Ένα: Ο καφές από αυτόν που σε αγαπά

morning coffeeΚάποιοι μπορεί να…ζηλέψουν, άλλοι μπορεί να απορήσουν, αλλά αυτό που με κάνει να νιώθω όμορφα όταν ξυπνώ είναι το άκουσμα του γουργουρίσματος της καφετιέρας στην κουζίνα, από τον καφέ που μου ετοιμάζει ο σύντροφός μου. Τώρα βέβαια τη τελευταία βδομάδα αυτό έχει λίγο αλλάξει, γιατί πρέπει πια εγώ να ξυπνώ πιο νωρίς από εκείνον και πολλές φορές τον ετοιμάζω έτσι μόνη μου, ωστόσο αυτή η χρόνια συνήθεια συνεχίζεται σίγουρα τα Σαββατοκύριακα! 🙂

Ο καφές είναι για μένα έτσι κι αλλιώς, φιλαράκι, αγαπημένη καθημερινότητα, όταν δε προσφέρεται γενναιόδωρα από το χέρι του καλού μου ενώ εγώ χουζουρεύω τεμπέλικα στο κρεββάτι, είναι σίγουρα μια ξεχωριστή στιγμή μέσα στην ημέρα. Και τρυφερότητα και καφές, αλήθεια, τι άλλο πια να ζητήσει μια ψυχή;;;

Δύο:Το περπάτημα στη φύση

autumn leaves

Η «κηπούπολη», το όμορφα δομημένο και καταπράσινο προάστιο που βρίσκεται δίπλα σε αυτό που κατοικώ τώρα, προσφέρεται για πάσης φύσεως δραστηριότητες, μετρώντας κατάφυτες πλατείες, όμορφα δασάκια και πρότυπες παιδικές χαρές. Αν έχεις μάθει και τους δρόμους από τους οποίους τα αυτοκίνητα περνούν με μικρή συχνότητα και μέτρια ένταση όπως εγώ, μπορείς να περπατήσεις με βήμα ταχύ και για μιάμιση ώρα σε όμορφα στενά και μέσα από λουλουδιασμένα και ρομαντικά σημεία, χωρίς να κινδυνεύεις να τσαλαπατηθείς.

Έτσι και μια και δεν είμαι του γυμναστηρίου, απολαμβάνω αυτό το προνόμιο σε τούτο το ήσυχο προάστιο, όποτε και όπως μπορώ. Παίρνω λοιπόν το αμάξι (που από το φόβο μου συνήθως το αφήνω…ακίνητο – τα έχουμε ξαναπεί) και οδηγώ μέχρι την «κηπούπολη», παρκάρω στους δρόμους της και μετά αρχίζω το… βάδην! Έχω χρονομετρήσει ότι μέσα σε 90 λεπτά μπορείς να τη γυρίσεις σχεδόν όλη! Στην πορεία μου αυτή βέβαια, συναντώ χιλιάδες άλλα πράγματα που με κάνουν να χαμογελώ:

Αγριολούλουδα μικρά, μαμάδες με καροτσάκια που βγάζουν τα μωράκια τους βόλτα, joggers, αθλητές, σκυλάκια, ηλικιωμένα ζευγάρια που κάνουν και αυτά τον περίπατό τους…

Τρία:Η επαφή με τους ανθρώπους,

getting to know you

μια κουβέντα, ένα χαμόγελο.

Αν είχα σπουδάσει αυτό που πραγματικά ήθελα, νομίζω πως θα είχα καταλήξει ψυχολόγος ή δημοσιογράφος. Κι αυτό γιατί  – από ότι μου έχουν πει – είμαι καλή στο να ακούω τον άλλο όταν μιλά, και να εκμαιεύω από την ψυχή του πράγματα που τον απασχολούν. Πράγματα που πολλές φορές ίσως δεν τα έχει συνειδητοποιήσει κι ο ίδιος. Εγώ θα προσθέσω ότι μου αρέσει απλά το κεφάλαιο Άνθρωπος. Η Επικοινωνία. Η Επαφή. Να γνωρίσω ποιος είσαι. Τι είσαι, τι επιθυμείς, ποια είναι η πορεία της ζωής σου, τα κίνητρά σου, τα θέλω σου, τα όνειρα και οι απογοητεύσεις σου…

Έτσι, ενώ οι πραγματικοί μου φίλοι μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, πάντα θα με δεις να συνομιλώ, ρωτώ, πιάνω κουβέντα με τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας. Στο σουπερμάρκετ. Στη δουλειά. Στη στάση του λεωφορείου, που κάποτε που εξομολογήθηκαν σε 10 μόλις λεπτά, την ιστορία ολάκερης ζωής!! Ο σύντροφός μου κρυφά με «καμαρώνει», ωστόσο πάντα αστειεύεται μαζί μου πάνω στο ζήτημα. «Μα καλά, πότε πρόλαβες και τα έμαθες όόόόλα αυτά πάλι;;;»

Εγώ, χωρίς πάλι να ξέρω γιατί, αναπνέω μέσα από όλο αυτό. Ίσως, γιατί μου θυμίζει ότι, deep down inside, είμαστε όλοι ίδιοι. Όντα με άλλα πρόσωπα, αλλά τις ίδιες ανησυχίες πάνω κάτω και επιθυμίες. Τις ίδιες περίπου πορείες και προβληματισμούς. Αν έχεις διάθεση να ακούσεις, αν είσαι good listener, ο κόσμος θέλει απελπισμένα να μιλήσει. Να ρωτήσει. Να συγκρίνει. Να συμβουλευτεί. Να ανταλλάξει απόψεις… Όταν δε μια μικρή ή μεγάλη συζήτηση συνοδεύεται και από χαμόγελα κατανόησης ή ουσιαστικούς δίαυλους επικοινωνίας, θαρρώ πως έχω αναπνεύσει το οξυγόνο ενός ολόκληρου μήνα…

Στην κατηγορία αυτή βέβαια υπάγεται και το blogging και οι συζητήσεις με όλους του φίλους της παρεούλας μας εδώ μέσα… 😉

Τέσσερα:Η  παντός τύπου έρευνα

roads

Δώσε μου ένα θέμα και βάλε με να το ψάξω. Τώρα πια στην εποχή που ζούμε, περισσότερο εννοώντας το Διαδίκτυο. Θα με βρεις να ψάχνω για…αιώνες. Όσο δε διαρκεί αυτό, η αδρεναλίνη μου παραμένει στα ύψη. Πολλές φορές βέβαια καταλήγω απλά να κάνω… «έρευνα» για πράγματα που θα με απασχολήσουν στο απώτερο μέλλον, όπως για το που θα πάω πχ διακοπές το καλοκαίρι, ενώ έξω ρίχνει…χιόνι!

Ωστόσο,όλο αυτό,απλά μου φτιάχνει τη διάθεση βρε παιδί μου!

rainy night

Πέντε: Σπιτική Ζεστασιά:

με την κυριολεκτική έννοια. Στο παλιό διαμέρισμα, που ήταν και λίγο ταλαιπωρημένο, ανάβαμε συχνά το τζάκι, κι ας μην τράβαγε η καμινάδα!Τι πιο όμορφο από το να βρέχει έξω, εσύ μέσα με το τζάκι και χαλαρωτική μουσική να διαβάζεις εφημερίδες ή ένα αγαπημένο βιβλίο…Απόλαυση! 

Τη θέση τώρα του αναμμένου τζακιού στο καινούργιο διαμέρισμα, και με το άσθμα μου πλέον να καθιστά τον καπνό απαγορευτικό, έχουν πάρει πλέον τα κεριά. Μεγάλα μέσα στο «σώμα» του τζακιού, μικρά πάνω στα coffee tables. Και μετά ταινιούλα ή αγαπημένο βιβλίο, ντιμάρωντας και τον υπόλοιπο φωτισμό. Απλά, μαγεία!

music

ΈξιΗ μουσική

Νομίζω δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτήν. Είμαι το άτομο που όταν είναι σπίτι, συνήθως το ραδιόφωνο είναι πάντα ανοιχτό. Δεν παίζει κάθε φορά τον ίδιο σταθμό, ούτε τα ίδια τραγούδια. Εξαρτάται από τη διάθεση ή την δραστηριότητα μου.

Η μουσική έχει το χάρισμα να σε μεταφέρει στον πιο μακρινό κόσμο, στην πιο ξεχωριστή ή διαφορετική κουλτούρα, να σου φέρει δάκρυα ή να σου χαρίσει χαμόγελα με ένα απλό play. Κάποτε, όταν έπαιζα πιάνο -και κυρίως όταν συνέθετα τη δική μου μουσική- έλεγα με τις μελωδίες μου πολλά περισσότερα από αυτά που μπορούσα να εκφράσω με λόγια.

Χρόνια πια τη θέση του πιάνου μου έχει πάρει πλέον το γράψιμο…ελπίζω σύντομα να φτάσω και σε αυτό το στάδιο:

novel

Επτά:Οι βεράντες μου

plants

Είμαι παιδί των λουλουδιών και των δέντρων. Μιλώ στα λουλούδια μου και καθαρίζω τα ξερά φυλλαράκια των φυτών που έχω μέσα στις γλάστρες μου. Χαζεύω τα πουλιά να παίρνουν φύλλα ή ξυλαράκια την άνοιξη σαν φτιάχνουν τις φωλιές τους. Τα άνθη που ξυπνούν με την ανατολή του ηλίου και κλείνουν την ημέρα που πέρασε στα κλειστά τη νύχτα μπουμπούκια τους…

Ένας μικρόκοσμος είναι και αυτά, που έχει την ανάγκη μου και το φως του ήλιου…

Κλείνοντας την παραπάνω ανάρτηση, και ενθυμούμενη  μια από τις τελευταίες αναρτήσεις της μαγισσούλας για τον Επίκτητο συνειδητοποιώ ότι έχουμε πολλά, μικρά, απλά πραγματάκια γύρω μας να μας τροφοδοτούν με κουράγιο, όρεξη αλλά και ενέργεια και που τελικά μας κάνουν να αισθανόμαστε ευγνώμονες και ευτυχισμένοι, παρ’ολη την ρουτίνα της καθημερινότητάς μας…

Τελικά, τι πιο σημαντικό και καθημερινά γενναιόδωρο για τους εαυτούς μας από αυτό;;;

grateful

Αλλαγές…

Ο χειμώνας και το καλοκαίρι που προηγήθηκαν έφεραν αρκετές αλλαγές.

Πρώτη φορά πέρασα Χριστούγεννα μακρυά από την οικογένεια μου και τη μητέρα μου που γιορτάζει. Ήταν όμορφα, στην Πράγα. Μοναδική, παραμυθένια πόλη, όμορφα κτίρια, και σαν χιονίζει χάνεσαι μέσα σε μια μαγεία, που λες δεν θέλω να τελειώσει ποτέ.

Έπειτα από ένα μήνα η Ελλάδα ψήφισε Π.Φ.Α.

Φέτος το καλοκαίρι πάλι, δεν πήγα στο σπίτι στο Ξυλόκαστρο ούτε μια φορά. Με πήρε ο αέρας και με σήκωσε σε Σέριφο και Σχοινούσα. Κάλα τα σίγμα και κει, μα σαν το Σπίτι της Σοφίας μου, πουθενά. Συνειδητοποίησα ότι είναι μάταιο να ψάχνεις στα ξένα τον παράδεισό σου, όταν εκείνος σε έχει δέσει, με αγάπη, χρόνια τώρα. Λίγα υδραυλικά, υπομονή και σοβάτισμα χρειάζεται, όπως όλες οι σχέσεις.

Ένα σίγμα έρχεται να με προβληματίσει ακόμα. Αυτό της Συρίας.

‘Επειτα, βρίσκομαι να χτυπιέμαι ξαφνικά έξω από τη Βουλή, εποχή Δημοψηφίσματος. Ναι, αυτού καλέ, που άρχισε να μας κάνει unfriend, dislike και delete, έτσι στα ξαφνικά, επειδή ακριβώς όλα τα υπόλοιπα προβλήματά μας, τα είχαμε  λύσει. Και να μου έρχονται ξανά τα λόγια της μητέρας μου για τον παππού μου στο μυαλό. Που τον είχαν στήσει μια οι κομμουνιστές και μια οι βασιλικοί στον τοίχο, και τις γλύτωσε και τις δυο φορές. Άλλοι, δεν ήταν τόσο τυχεροί.

Ευτυχώς δεν ανήκω στον φατσοκατάλογο, ούτε και πουθενά φανατικά, για να επηρεαστώ τόσο πολύ. Στην Συγκέντρωση που πίστευα πάντως, πήγα. Κι ας έγινα μουσκίδι, πιο μουσκίδι δεν γινόταν. Ομπρέλες που χόρευαν και φώναζαν για τα πιστεύω τους. Όμορφα ήταν.

Και λίγο μετά αυτή, η αψίδα των δέντρων μας, η Λεωφόρος των Πεύκων Κάτω Από το Σπίτι μας, έπαψε να υπάρχει. Η αρχή έγινε με ένα από τα πεύκα, που οι οι ρίζες του είχαν διαβρωθεί από τις βροχές και έπεσε τη νύχτα μετά τη βροχή της Συγκέντρωσης και μισοκατέστρεψε το αυτοκίνητο του άντρα μου. «Τι διαδηλώνεις», ήθελε να μας πει. Δεν με έπεισε. Ούτε ο δήμος κατάφερε να μην πληρώσει, έστω κι αν ήταν δυστυχώς η μισή αποζημίωση από αυτήν που δικαιούμασταν. (Ευτυχώς πήραμε είδηση την πτώση γιατί έγώ είμαι light sleeper και προλάβαμε να βγάλουμε φωτογραφίες από το συνεργείο που έκοβε το πεύκο στις 5 τα χαράματα.)

Στον απόηχο αυτού και γυρίζοντας από Σχοινούσα, βλέπω ότι όλα τα δέντρα στη Λεωφόρο έχουν κλαδευτεί και κάποια κοπεί, για λόγους  ασφαλείας. Η ρομαντική Λεωφόρος δεν είναι πια η ίδια. Μοιάζει τώρα περισσότερο με τις άλλες, συμβατικές λεωφόρους, αφού τα δέντρα δεν ενώνουν συνωμοτικά τα βελόνινα κλαδιά τους πάνω από το κορμί της. Κάποια από τα φυτά στη ζαρντινιέρα μου πάνω, στο δεύτερο, ξεραίνονται καθώς είναι φυτά της Σκιάς. Ο Ήλιος βλέπετε, τα βρήκε απότομα.

Το Πράσινο χάθηκε από το σαλόνι μου. Βλέπω περισσότερο την άσφαλτο και τις πολυκατοικίες απέναντι.

Μετά από χρόνια, τίποτα δεν είναι το ίδιο. Χάθηκαν τα κλαδιά, τα φύλλα. Αλλά, τώρα, έχω περισσότερο Φως. Περισσότερο Οξυγόνο, αφού ο Βοριάς βρίσκει περισσότερα περάσματα. Περισσότερο Καυσαέριο, αφού δεν το ρουφάνε πια τα δέντρα το βράδυ. Χμ, τώρα που το σκέφτομαι είναι όλα fifty fifty, σημειώσατε δηλάδή 1-1.

Μαζί με το Φως ωστόσο, βλέπω περισσότερες Ψυχές. Το απέναντι διατηρητέο νοικιάστηκε, το σχολικό μετακινεί ένα χαρούμενο κοριτσάκι προς και από το σχολείο. Ο κήπος του έχει πανέμορφα φώτα. Η απέναντι πολυκατοικία έχει πλουμιστά παρτέρια. Δυστυχώς, τα αυτοκίνητα είναι πλέον πιο Ορατά στη Λεωφόρο χωρίς τα ψηλά δέντρα. Ευτυχώς, τα αυτοκίνητα είναι πλέον πιο Αθόρυβα στη Λεωφόρο χωρίς τα ψηλά δέντρα. Ο ήχος του μαρσαρίσματος τους δεν παγιδεύεται και δεν αντηχεί τώρα κάτω από τα πυκνά φυλλώματα.

Τούτο το καλοκαίρι, νοικιάστηκε και η χρόνια εγκαταλειμμένη διπλα μας μονοκατοικία. Το Δέντρο μου, το δικό τους δηλαδή, έγλειφε το παράθυρο του γραφείου μου δυόμιση χρόνια τώρα, και καθώς σας έγραφα, χάζευα τα φύλλα του την άνοιξη  τα γυμνά κλαδιά του το χειμώνα, μετρούσα γενικά τις εποχές πάνω του. Και ξαφνικά, την εποχή ανάμεσα στο Δημοψήφισμα και τα Capital Controls κάποιοι πήραν ηλεκτρικά πριόνια και άρχισαν να κόβουν. Κλαδιά μεγάλα, που θα είχαν χρειαστεί και δέκα χρόνια να θεριέψουν. ‘Εκλεινα παντζούρια και τηλεοράσεις ταυτόχρονα, να μην τρελαθώ. Και μια Ελιά στον κήπο τους ξεριζώθηκε, γιατί δεν εξυπηρετούσε την διακόσμηση. Ξεριζώθηκε η καρδιά μου.

***

Ο Σεπτέμβρης με βρήκε να συνηθίζω τις αλλαγές. Τη Λεωφόρο που δεν έχει πλέον αψίδες αλλά φως. Το Δέντρο μου που μείωσε τα προικιά του, αλλά μου αποκάλυψε πως στον μέχρι τώρα εγκατελειμμένο κήπο του θα παίζουν δυο μικρά παιδιά, οι φωνούλες των οποίων και προστέθηκαν στο χάζι του παραθύρου μου, σαν γράφω τέτοιου τύπου γραμμές. Η ΠΦΑ έγινε πριν λίγο καιρό ΔΦΑ. Και γω σκέφτομαι ότι όλα γύρω μου αλλάζουν και γω η ίδια μένω, από τότε που βίαια άλλαξαν οι συνθήκες της δουλειάς μου, και αυτό με ενοχλεί πολύ.

Ίσως φταίει ότι δεν είμαι Νάρκισσος αρκετά, όπως διαβάζω σε κυριακάτικο φύλλο. Μελέτη του Χάρβαρντ αποκαλύπτει ότι ο υγιής ναρκισσισμός, αυτός που βρίσκει την έκφρασή του στο να νοιώθει κανείς λίγο ανώτερος (;;;) και  ξεχωριστός σε σχέση με τους άλλους, να έχει αυτοπεποίθηση και να μην το βάζει κάτω, οδηγεί σε ανώτερο επίπεδο ζωής και στην επιτυχία (για ευτυχία δεν ξέρω). Δύσκολα τα όρια μεταξύ υγιούς (;) και κακού Ναρκισσισμού, σκέφτομαι, διαβάζοντας παρακάτω για τον θάνατο 12 ατόμων μέσα στο 2015, στη προσπάθειά τους να βγάλουν την ιδανική selfie. (‘Ενας έπεσε από το Ταζ Μαχάλ, ένας τσαλαπατήθηκε από ταύρους, κτλ). Σε έτερη σελίδα, σε εντελώς διαφορετικό άρθρο, διαβάζω για φαρμακοβιομηχανίες που αγοράζουν διακαιώματα φαρμάκων, τα μετονομάζουν και τα πωλούν με μια αύξηση τιμής πάνω από 500 %. (!).

Προκλητικός, ένας σχεδόν συνομήλικός μου διευθυντής μικρής φαρμακοβιομηχανίας, αναφέρει πως η εξασφάλιση και το εκ νέου λανσάρισμα συγκεκριμένου φαρμάκου απαραίτητου για  ασθενείς του AIDS με νέα, αυξημένη κατά…5.500% (!!) τιμή είναι ο μόνος τρόπος για την επιβίωση και ανάπτυξη της εταιρίας του, ώστε να μπορέσει να επενδύσει σε νεότερης γενιάς, φάρμακα. Στο κάτω κάτω, επενδύει στην Έρευνα και έχει δωρίσει και 5 εκ. σε φιλανθρωπικούς οργανισμούς.

Υγιής Ναρκισσιμός. Επενδυτικό…Πνεύμα. Or not?

Η ντομάτα μου, αν και βιολογική, έχει αλλάξει εδώ και χρόνια, παρατηρώ καθώς μαγειρεύω το βραδινό φαγητό. Σε διάφορες εκδοχές – χοντρή,- πιο χοντρή ακόμα- φλούδα, με -σποράκια στη μια μεριά του ζαρζαβατικού- ή και χωρίς, σίγουρα δεν είναι η ντομάτα που έτρωγα τα καλοκαίρια από το κήπο μου στο Ξυλόκαστρο.

Μεταλλασσόμαστε. Στο όνομα μιας διεθνούς προόδου. Μήπως ήταν τελικά λάθος μου που βράχηκα το καλοκαίρι, παρά τις οικονομικές σπουδές μου, που μου έδιναν το πρόσταγμα της Λογικής;;

Οι Νεομετανάστες μου θυμίζουν ότι ο Έλληνας, εξελιγμένος, καλομαθημένος, δεν γυρνάει στις τράτες και τα χωράφια. Πόσοι συνομήλικοι μου από το φιλικό περιβάλλον δεν είναι στο εξωτερικό;Φιλανδία, Αγγλία, Ελβετία.Τα παιδιά τους ήδη μιλούν άλλη για μητρική γλώσσα, από την Ελληνική. Πρέπει να προσαρμοστώ. Οι δεινόσαυροι εξαφανίστηκαν, γιατί δεν προσαρμόστηκαν, διαβάζω κάπου αλλού.

Η στασιμότητα και η μερική απασχόληση που έχω έδώ και ενάμισυ χρόνο με έχουν κουράσει. Το ίδιο και η Π.Φ.Α που πλέον την νιώθω σαν Α.Π.Φ. – Άλλη. Πλέον. Φρίκη. (Μετά την χρόνια φρίκη του…»Παλιού»). Δεν μπορώ να φύγω στο εξωτερικό αυτή τη στιγμή. ‘Ετσι, το βλέπω, στήνω το Τείχος σιγά σιγά γύρω μου. Βάζω τα τούβλα. Γίνομαι τούβλο. Δεν είναι πιο εύκολο έτσι; Για σένα, για εκείνον, για μένα.

Και μετά κοιτώ πάλι το Δέντρο μου. Διαφορετικό, αλλά όχι χειρότερο. Τη Λεωφόρο. Πιο γκρί, αλλά και πιο φωτεινή. Μου κλείνουν το μάτι.

Σηκώνω το τηλέφωνο και τηλεφωνώ. Η μερική απασχόληση να γίνει πλήρης, η μισή να είναι διαφορετική, κάπου που θα με χρειάζονται κι εκείνοι, όσο και γω. Εθελοντική. Ελπίζω.

Ελπίζω το Τείχος να ραγίσει.Μπορεί να είναι Γκρι, αλλά να είναι Φωτεινό. Αν κλείσει η καρδιά μου, και δεν έχω Φως, τι να το κάνω το Πράσινο;

Ε;;;

I won’t let the worms eat my brain anymore…

Hey you,

Don’t help them bury the light

Don’t give in, without a fight…

Hey you,

Will you help me carry the stone?

Open your heart, I ‘m coming home…

Ανεμοδαρμένα ‘Ηθη

Discover_Serifos

Στη Σέριφο είχαμε κανονίσει να πάμε πριν ξεσπάσουν οι συνθήκες που συντάραξαν την ελληνική πραγματικότητα τούτο το καλοκαίρι. Είχαμε μάλιστα δώσει μια γενναία προκαταβολή σε ένα πακέτο πληρωμής έγκαιρου και early booking. Έτσι, αφότου ξεπεράσαμε (;) τον φόβο μήπως μείνουμε από μετρητά (μαζεύοντας καθημερινά και υπομονετικά τις οικονομίες μας) μη και δεν έχουμε να πληρώσουμε τον υπόλοιπο λογαριασμό, και επιπλέον αποφασίσαμε πως, αφού η συμφωνία της Ελλάδας με τους δανειστές ήταν στα σκαριά δεν θα υπήρχε πια λόγος (;) να ακυρώσουμε την πρότερη δική μας και να χάσουμε τα μισά λεφτά που ήδη είχαμε πληρώσει, πήραμε το (θαλάσσιο) δρόμο για το νησί.

Και κει μας πήρε και μας σήκωσε. Ο αέρας.

Αέρας, αέρας, αέρας…

Από τις 6 μέρες που πήγαμε τις 5 μας φίλεψε 7 ολόκληρα μποφόρ. Ανεμοδούρα, μετά την ψυχολογική του είδους που είχαμε αφήσει πίσω στην Αθήνα.

studios-amfitriti

Έτσι, τούτο το μπαλκόνι, που περίμενα πως και πως να αποτελέσει το καταφύγιο της απογευματινής μου μελέτης σε ουκ ολίγα βιβλία και περιοδικά, περιορίστηκε απλά στο να στεγνώνει τα μαγιώ μας. Με μια υπόσχεση, πως αν δεν είμαστε καλά παιδιά, το αγέρι θα φτάσει την προίκα μας κάπου στη Σίφνο. (Για αυτό και αγοράσαμε και έξτρα μανταλάκια, καθώς η σπιτονοικοκυρά των στούντιος δεν έλεγε να καταλάβει πως ανησυχούσαμε για την ακεραιότητα των μπανιερών μας. Είχε να ασχοληθεί με τις καθημερινές ακυρώσεις εκείνη την εποχή, καταλαβαίνετε, ήταν στραβό το κλίμα, της κατσικώθηκε και ο αέρας, είπε τουλάχιστον στα ελάσσονα θέματα να μην δίνει σημασία).

Σε τούτο το μπαλκόνι μπορέσαμε να καθίσουμε μόλις την παραμονή της αναχώρησής από κεί. Σκαραφαλωμένο καθώς ήταν σε ένα λόφο πάνω από το κουκλίστικο λιμάνι του νησιού, το Λιβάδι, έτρωγε τον αέρα με κουτάλι χρυσό. Στο διαμπερές δωματιάκι μας ο αέρας κλώτσαγε απ’ του βουνού τη πόρτα (εισόδου) και έβγαινε βάζοντας γκολ στη μπαλκονόπορτα. Αγώνας σωστός να μπορέις με το βουητό και το κρύο να κοιμηθείς κάθε που βράδιαζε.

Air condition βέβαια μηδέν, κάτι ήταν και αυτό, δε λέω.

Κατι η δύναμη  της συνήθειας, κάτι η καλή παρέα, κάτι η ωτασπίδες, το ηθικό, αν και ανεμοδαρμένο, παρέμεινε ακμαιότατο. Και ας ήταν περιορισμένες οι έξοδοι μας στην πανεμορφη Χώρα– την μία κινήσαμε για τα στενά και φύγαμε, καθώς το μελτέμι πετούσε όχι μόνο πεζό στα…πλακόστρωτα, αλλά μέχρι και μηχανάκια κάτω-την άλλη περιοριστήκαμε στην καταπληκτική πλατεία της με το κλασσικό από όλες τις απόψεις Δημαρχείο και το γλυκάκι μας Στου Στράτου – βάφλα με παγωτό καιμάκι και γλυκό σταφύλι, μιαμ μιαμ – (μόνη ένσταση: τα έπιπλα γιατί τα βάψατε φέτος, σε αυτό το περίεργο πράσινο της Φολεγάνδρου; Το γαλάζιο που είχαμε δει σε αλλοτινές φωτογραφίες έμοιαζε υπέροχο.)


serifos_plateia_082_f στου στρατου

Μπάνιο στη Ψιλή ‘Αμμο, δεν κάναμε.

ψιλη αμμος

Κι ας είναι η πιο γνωστή παραλία του νησιού. Πολλή ανεμοδούρα και κει. Απολαύσαμε όμως τη θέα και το φαγητό μας στου Μανώλη. Δώστε μου μερικές μαραθοτηγανίτες, ένα βιβλίο και ξεχάστε με σε τούτη την ταβέρνα…

Κάναμε όμως μπανάκι σε διάφορες παραλίες, όμορφες σαν και τούτη

βαγια

– την Βαγιά- και τον Άγιο Σώστη.αγιοσ σωστης

Αγαπημένη βέβαια και εξαιρετική υπήνεμη, τα Γάνεμα…

ganema

Α! Και μην ξεχάσω την ταβέρνα με το απίθανο φαγητό πάνω από τα Γάνεμα, τα Πυθάρια, με έναν μουσακά που μου θύμισε τα παιδικά μου καλοκαίρια στο Ξυλόκαστρο και το φαγητό της αγαπημένης μου γιαγιάς… pitharia

Τελικά τούτο το νησί, ανεμοδαρμένο ή μη, το χαρήκαμε. Θες το ότι είναι τόσο κοντά στην Αθήνα (2,5 ώρες μόνο με το speedrunner που παίρνει αυτοκίνητο – και σε πολύ λογικά για τον ταξιδιώτη ώρες/δρομολόγια), θες το οικονομικό πλην όμως υπέροχο φαί που δοκιμάσαμε παντού, το ότι έχει παραλίες εξαιρετικής ομορφιάς, για κάθε γούστο και σχετικά κοντά η μία με την άλλη – το camping του που προσελκύει  πολύ νεαρόκοσμο, –αλλά καλό και όμορφο νεαρόκοσμο -πράγμα που κατεβάζει το μέσο όρο ηλικιακά του νησιού εκεί γύρω στα 25-30, ή η μικρή όμορφή του χώρα,το σίγουρο είναι πως μας ανέβασε το ηθικό και κράτησε ψηλά τη διάθεσή μας μετά τα capital controls του καπιταλισμού στο κλεινόν κάπιταλ.

Έτσι του χρόνου αποφασίσαμε να ξαναπάμε και ελπίζουμε στο ίδιο οξυγόνο, αλλά σε λιγότερο…αέρα.

Πρώτα ο Θεός-οι πολιτικοί μας-και βέβαια οι απανταχού δρακουλέσκοι… 🙂

Όσοι δεν έχετε επισκεφτεί το νησί, σας το συστήνω ανεπιφύλακτα. Τόσοι Γάλλοι και Γερμανοί…δανειστές, κάτι ξέρουν!!

chora serifou

Σκέψεις περί πλεονεξίας…

συνύπαρξη

 

 

“One is one with the other, alone one is none”
Antonio Porchia

 

 

 

 

 

Η μπαλκονόπορτα του σαλονιού μου είναι πραγματικά μεγάλη. Χωρίζεται σε τρια μεγάλα φύλλα, συνόλου αρκετών μέτρων. Ωστόσο, επειδή το πραγματικό φως είναι στο πίσω μέρος του διαμερίσματος και όχι στο σαλόνι και πολλές φορές θέλοντας να θαυμάζω τους κόπους μου εκεί έξω-μια ζαρντινιέρα ζηλευτή και γλαστρούλες με πολύχρωμα άνθη- τραβώ τις λευκές κουρτίνες μου στα άκρα.

Τέρμα δεξιά – τέρμα αριστέρα.

Συνήθως όταν τραβιέται κάτι στα άκρα, κάποιος άλλος την πληρώνει.

Τα πουλιά είναι κάτι ελεύθερο. Δεν γνωρίζουν από όρια, δεν φοράνε ψεύτικες μάσκες και καλούπια (εντάξει, ο κούκος μπορεί), τα προστατευτικά τους είναι ευδιάκριτα και ξάστερα: Χυλός χώματος και φύλλα, όχι τζάμια ύπουλα και κατασκοπευτικά…

Η μητέρα μου με έχει προειδοποιήσει: ‘Αφηνε ανά κάποια εκατοστά και μια κουρτίνα να φαίνεται. Τι φταίνε και αυτά τα κακόμοιρα. Αθώα και μικρά, σκάνε με το ράμφος τους στο ύπουλο γυαλί που προστατεύει τους μέσα και μας επιτρέπει τόσο α-σφαλεμένα (;) να παρατηρούμε τον έξω κόσμο.

Θέλησα άπλετο φως για τον πρωινό καφέ μου το Σάββατο. Έτσι όπως εισέβαλλαν όμορφα τα χρώματα της αυγής και πρόσφεραν το τέλειο σκηνικό στην προσωπική μου απόλαυση. Τράβηξα τέρμα τις κουρτίνες, φόρο τιμής στην πολύχρωμη παράσταση της μπαλκονένιας μας αυλαίας. Κάτι πήγε να μου αναφέρει και ο σύντροφος – «θέλω την αυλαία ολόκληρη», του δήλωσα. Λίγο αργότερα, ένα γδούπο μετά και μερικές κόκκινες σταγόνες στο τζάμι, μικρός πρωταγωνιστής έπεφτε σοκαρισμένος και ημιθανής στα πλακάκια μου. Οι μαύρες χαντρούλες του ακόμα ανοιχτές σαν τις λευκές μου τις κουρτίνες.

Το βράδυ ξεκινήσαμε να βάλουμε μια ταινία στο dvd. Αγαπημένη συνήθεια πριν κοιμηθούμε. Αν έχεις και σύντροφο σινεφίλ επιβάλλεται. Τελικά η ΝΕΡΙΤ είχε την εξαιρετική ταινία » Σπίτι από άμμο και ομίχλη»- ταινία που είχαμε απολαύσει στα πρώτα εκείνα μας ραντεβού-αποφασίσαμε εναλλακτικά να τη δούμε δεύτερη φορά. Το σπίτι του φιλμ, μήλον της έριδας ανάμεσα στη πραγματική του κληρονόμο, μια ασταθή ψυχολογικά νεαρή Αμερικανίδα, που το χάνει από τα χέρια της λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος και ενός μεγάλου γραφειοκρατικού λάθους, καθώς και του νυν ιδιοκτήτη του, ενός κυνηγημένου από το νυν καθεστώς της χώρας του Ιρανού συνταγματάρχη, ενώ θα μπορούσε να προσφέρει στον καθένα ξεχωριστά τη θάλασσα, που ο καθένας ονειρεύεται, τους βυθίζει τελικά στην ίδια την ομίχλη. Ο πλεονεκτικός τρόπος που χειρίζονται και οι δύο τα πράγματα, η τοποθέτηση λάθος αξιών στη ζωή τους και βέβαια το μεγάλο χάσμα ανάμεσα στις κουλτούρες τους τούς οδηγεί σε συνέπειες απρόβλεπτες στη συνέχεια, μέσα από μια αριστοτεχνικά στημένη και αρχαίας τραγωδίας όμοια εξελισσόμενη πλοκή. Αυτοί που πληγώνονται περισσότερο σε κάθε σκέλος είναι φυσικά οι λιγότερο υπαίτιοι, καθώς άκρα τραβιούνται και από δω και από κει, άλλες χαντρούλες απομακρύνονται για να ξεχάσουν, άλλες χαντρούλες σφαλίζονται για πάντα.

Η Ιρανή σύζυγος, η πραγματικά τραγική φιγούρα της ιστορίας, μιλά κάποια στιγμή για τα πουλιά και τη συμβολική σημασία τους στην Ιρανική παράδοση: Ένα πουλί που επισκέπτεται το σπίτι σου μπορεί να είναι ένας άγγελος από τον ουρανό, ή ένας καλός οιωνός. Μια ευλογία…Τι σύμπτωση σκέφτομαι, με αυτό που μου συνέβη το πρωί. Το μυαλό μου αρχίζει να τρέχει σε συλλογισμούς….

Το έργο βρύθει συμβολισμών και αλληγορισμού και το ίδιο: Τα θεμέλια του διεκδικούμενου από δυο πλευρές σπιτιού βρίσκονται στην άμμο, τα όνειρα και επιθυμίες των διεκδικούντων είναι μπερδεμένα και πνιγμένα στην ομίχλη, δέντρα που χρειάστηκαν μια ζωή για να ψηλώσουν κόβονται χάριν μιας ανεμπόδιστης θέας κτλ.

Προς το τέλος της ταινίας, κάποια πουλιά πετούν ελεύθερα στον ουρανό, ενώ άλλα χτυπημένα τα παρασέρνουν τα κύματα. Συλλογίζομαι και πάλι τον πρωταγωνιστή στη βεράντα μου. Είμαι και γω ευλογημένη με ένα όμορφο σπιτικό, ένα σύντροφο, ένα πιάτο φαγητό στο τραπέζι. Γιατί θέλησα τη θέα μου ανεμπόδιστη;

Αναζητώ το σταχτί κορμάκι του στη βεράντα, με την ελπίδα πως θα έχει ξυπνήσει από το σοκ και θα πετάξει μακρυά, όπως έχει γίνει άλλες φορές…
Το βρίσκω πεθαμένο. Μια σφίγγα κεντάει αδηφάγα τη μαύρη χαντρούλα του. Γεμίζω φρίκη και ενημερώνω το έτερον ήμιση, ο οποίος το έχει ήδη δει αλλά δεν θέλησε να με στεναχωρήσει. Στη συνέχεια εκείνος το διπλώνει προσεκτικά σε δυο εφημερίδες και το πετά στον κήπο, τροφή τουλάχιστον στις γάτες και όχι στη σήψη, με την σφίγγα ενοχλημένη που χάνει το ενέλπιστο κελεπούρι να αρχίζει να τον κυνηγά…!

Η ταινία είναι σκηνοθετημένη σχεδόν τέλεια για πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη, όπως είναι ο ρωσοεβραίος Βαντιμ Πελερμαν. Ένας δημιουργός, που διαβάζοντας  το ομότιτλο βιβλίο και έχοντας βιώσει την απόλυτη φτώχεια στα εφηβικά του χρόνια λόγω μετανάστευσης, τα κενά στη συνεννόηση, όπως και την ελλειψη σεβασμού που γεννά ο ρατσισμός ανάμεσα σε κουλτούρες διαφορετικές, ταυτίζεται σε μεγάλο βαθμό με τα ερωτήματα του  και το επιλέγει ως σεναριακή βάση για την πρώτη του ταινία στην Αμερική.
Ένα έργο στο τέλος του βουτηγμένο στο αίμα.

house of sand and fog

 

 

Βουτηγμένα στο αίμα. Έτσι παρακολουθώ προστατεμένη πίσω από ένα ακόμη γυαλί στις ειδήσεις τα θύματα της τελευταίας Εβραιοπαλαιστινιακής διαμάχης. Όπως και ένα ακόμα πιο αποθρασεμένο Ισραήλ (Νόμπελ Ειρήνης;;;;) που δεν στέκεται βέβαια στις δυνάμεις του, αλλά κρύβεται εδώ και αρκετά χρόνια πίσω από την αμερικανική ανοχή, στρατιωτική αρωγή καθώς και την πολιτική των βέτο της στην καταδίκαση τόσο των εγκλημάτων πολέμου όσο και την υπέρβαση των επιτρεπτών ορίων που εκείνο έχει διαπράξει. (Ορίων κυριολεκτικών και μεταφορικών)…

Αποφεύγω έτσι να βλέπω ειδήσεις. Να βλέπω καφέ χαντρούλες να σβήνουν. Το ομιχλώδες τοπίο στα κεφάλια των ιθυνόντων και την άμμο από στάχτη στα διαμερίσματα και τις αυλές των ανθρώπων που βομβαρδίζονται. Ιδιαίτερα μετά την έκρηξη στο καταφύγιο του ΟΗΕ.
Θέλω να πιάσω κάθε Εβραίο αυτού του κόσμου, Έλληνα, Πολωνό, Γερμανό. Αμερικάνο, Ισραηλινό και να του φωνάξω: ΠΩΣ ΚΑΘΕΣΑΙ ΑΜΕΤΟΧΟΣ ΣΕ ΟΛΟ ΑΥΤΟ; Που μπορούν να φτάσουν τα όρια της πλεονεξίας σε κάτι που ΔΕΝ σου ανήκει, μιλώντας όχι μόνο για εδάφη αλλά και το δικαιωμα να το παίζεις  Θεός, να πατάςτη σκανδάλη, ή «απλά» το κουμπί ενός πυραύλου, σκορπώντας έτσι το θάνατο, κρατώντας στα χέρια σου την τύχη του διπλανού σου;;

Και τελικά παραδίνομαι. Σε μια λανθασμένη (;) καθότι ρατσιστική (;) σκέψη για τα καθέκαστα των ημερών:
Το μεγαλύτερο κακό που έκανε ο Χίτλερ στους Εβραίους δεν είναι η γενοκτονία, τα πειράματα και τα βασανιστήρια, οι θάλαμοι αερίων και οι φούρνοι σαπουνιού. Είναι προφανώς η ίδια η σαπωνοποίηση του εγκεφάλου τους, εννοώντας φυσικά την αναισθησία και την ανοχή τους απέναντι σε αντίστοιχα βασανιστήρια και τα εγκλήματα πολέμου. Είναι επίσης το ότι τους έδωσε τη βάση για την απόλυτη αντιγραφή στην κατάλυση της αξιοπρέπειας και της προσωπικής ελευθερίας απέναντι στον λιγότερο ισχυρό Παλαιστίνιο (ο οποίος έχει και τα δίκια με το μέρος του, από όσο είμαι σε θέση να καταλάβω, διαβάζοντας ιστορικά γεγονότα και υπογεγραμμένες συνθήκες), απέναντι δηλαδή στην αντίθετη πλευρά.
Αυτό ίσως που δεν έχει σκεφτεί ο εβραϊκός λαός είναι πως… αν ξαφνικά αλλάξουν διαθέσεις οι αγγλόφωνοι αρωγοί του πάνω στις καφετιές χαντρούλες που σφαλίζουν όλοι καθημερινά και τα εδάφη που εξα-σφαλίζουν καθημερινά, είναι η πιθανότητα να διεκδικήσουν κάποια στιγμή οι ίδιοι οι αρωγοί τη βρώση αυτών όπως η σφίγγα που ανέφερα πιο πάνω…Σαν προσπαθήσουν τότε οι Ισραηλινοί να απομακρύνουν και κείνους, βλέπω τη σφίγγα να τους κυνηγά αδυσώπητα, όπως εκείνη παραπάνω το έτερον ήμισυ…

Κλείνω ανά αποστάσεις λίγο τις κουρτίνες μου. Το φως είναι λιγότερο, κάποια από τα λουλουδιασμένα χρώματα μου παίζουν κρυφτούλι και δεν μπορώ να τα διακρίνω όλα πίσω από το ημιδιαφανές ύφασμα. Μπορώ όμως να ακούσω:
Τα τιτιβίσματα από πουλιά που πετούν ανέμελα. Το καθημερινό κουτσομπολιό από τα γκρινιάρικα τζιτζίκια μου.
Όχι, δεν τους έδιωξα ακόμα. Μπορούμε όλοι να συνυπάρξουμε.
Επιστρέφω και γω ξέγνοιαστη στις δουλειές του σπιτιού…

Καλοκαιρινές εικόνες ΙΙ

karabi ilios 3
Άνοιξε πανιά, και πάμε να συναντήσουμε το άγνωστο.
Και αν το μπλε της θάλασσας είναι πιο βαθύ, απ’ότι το ζωγραφίζαμε μικροί,
και αν η αλμύρα του ανέμου πιο πολλή, από ότι περιμέναμε σε κάθε μας βήμα,
ας είναι ο ήλιος που παραμένει ο ίδιος.
Που φωτίζει τις καρδιές, τα όνειρα και των συναισθημάτων μας τα βάθη.
Και ας βγαίνει μετά τη φουσκοθαλασσιά.
Και ας παλεύει με τα σύννεφα στο σκοτάδι.
Αρκεί που θα υπάρχει πάντα εκεί, ο ίδιος, έστω και ντροπαλά κρυμμένος.
Αρκεί που θα το ξέρουμε, εγώ και συ…