Tag Archive | ήλιος

Ανεμοδαρμένα ‘Ηθη

Discover_Serifos

Στη Σέριφο είχαμε κανονίσει να πάμε πριν ξεσπάσουν οι συνθήκες που συντάραξαν την ελληνική πραγματικότητα τούτο το καλοκαίρι. Είχαμε μάλιστα δώσει μια γενναία προκαταβολή σε ένα πακέτο πληρωμής έγκαιρου και early booking. Έτσι, αφότου ξεπεράσαμε (;) τον φόβο μήπως μείνουμε από μετρητά (μαζεύοντας καθημερινά και υπομονετικά τις οικονομίες μας) μη και δεν έχουμε να πληρώσουμε τον υπόλοιπο λογαριασμό, και επιπλέον αποφασίσαμε πως, αφού η συμφωνία της Ελλάδας με τους δανειστές ήταν στα σκαριά δεν θα υπήρχε πια λόγος (;) να ακυρώσουμε την πρότερη δική μας και να χάσουμε τα μισά λεφτά που ήδη είχαμε πληρώσει, πήραμε το (θαλάσσιο) δρόμο για το νησί.

Και κει μας πήρε και μας σήκωσε. Ο αέρας.

Αέρας, αέρας, αέρας…

Από τις 6 μέρες που πήγαμε τις 5 μας φίλεψε 7 ολόκληρα μποφόρ. Ανεμοδούρα, μετά την ψυχολογική του είδους που είχαμε αφήσει πίσω στην Αθήνα.

studios-amfitriti

Έτσι, τούτο το μπαλκόνι, που περίμενα πως και πως να αποτελέσει το καταφύγιο της απογευματινής μου μελέτης σε ουκ ολίγα βιβλία και περιοδικά, περιορίστηκε απλά στο να στεγνώνει τα μαγιώ μας. Με μια υπόσχεση, πως αν δεν είμαστε καλά παιδιά, το αγέρι θα φτάσει την προίκα μας κάπου στη Σίφνο. (Για αυτό και αγοράσαμε και έξτρα μανταλάκια, καθώς η σπιτονοικοκυρά των στούντιος δεν έλεγε να καταλάβει πως ανησυχούσαμε για την ακεραιότητα των μπανιερών μας. Είχε να ασχοληθεί με τις καθημερινές ακυρώσεις εκείνη την εποχή, καταλαβαίνετε, ήταν στραβό το κλίμα, της κατσικώθηκε και ο αέρας, είπε τουλάχιστον στα ελάσσονα θέματα να μην δίνει σημασία).

Σε τούτο το μπαλκόνι μπορέσαμε να καθίσουμε μόλις την παραμονή της αναχώρησής από κεί. Σκαραφαλωμένο καθώς ήταν σε ένα λόφο πάνω από το κουκλίστικο λιμάνι του νησιού, το Λιβάδι, έτρωγε τον αέρα με κουτάλι χρυσό. Στο διαμπερές δωματιάκι μας ο αέρας κλώτσαγε απ’ του βουνού τη πόρτα (εισόδου) και έβγαινε βάζοντας γκολ στη μπαλκονόπορτα. Αγώνας σωστός να μπορέις με το βουητό και το κρύο να κοιμηθείς κάθε που βράδιαζε.

Air condition βέβαια μηδέν, κάτι ήταν και αυτό, δε λέω.

Κατι η δύναμη  της συνήθειας, κάτι η καλή παρέα, κάτι η ωτασπίδες, το ηθικό, αν και ανεμοδαρμένο, παρέμεινε ακμαιότατο. Και ας ήταν περιορισμένες οι έξοδοι μας στην πανεμορφη Χώρα– την μία κινήσαμε για τα στενά και φύγαμε, καθώς το μελτέμι πετούσε όχι μόνο πεζό στα…πλακόστρωτα, αλλά μέχρι και μηχανάκια κάτω-την άλλη περιοριστήκαμε στην καταπληκτική πλατεία της με το κλασσικό από όλες τις απόψεις Δημαρχείο και το γλυκάκι μας Στου Στράτου – βάφλα με παγωτό καιμάκι και γλυκό σταφύλι, μιαμ μιαμ – (μόνη ένσταση: τα έπιπλα γιατί τα βάψατε φέτος, σε αυτό το περίεργο πράσινο της Φολεγάνδρου; Το γαλάζιο που είχαμε δει σε αλλοτινές φωτογραφίες έμοιαζε υπέροχο.)


serifos_plateia_082_f στου στρατου

Μπάνιο στη Ψιλή ‘Αμμο, δεν κάναμε.

ψιλη αμμος

Κι ας είναι η πιο γνωστή παραλία του νησιού. Πολλή ανεμοδούρα και κει. Απολαύσαμε όμως τη θέα και το φαγητό μας στου Μανώλη. Δώστε μου μερικές μαραθοτηγανίτες, ένα βιβλίο και ξεχάστε με σε τούτη την ταβέρνα…

Κάναμε όμως μπανάκι σε διάφορες παραλίες, όμορφες σαν και τούτη

βαγια

– την Βαγιά- και τον Άγιο Σώστη.αγιοσ σωστης

Αγαπημένη βέβαια και εξαιρετική υπήνεμη, τα Γάνεμα…

ganema

Α! Και μην ξεχάσω την ταβέρνα με το απίθανο φαγητό πάνω από τα Γάνεμα, τα Πυθάρια, με έναν μουσακά που μου θύμισε τα παιδικά μου καλοκαίρια στο Ξυλόκαστρο και το φαγητό της αγαπημένης μου γιαγιάς… pitharia

Τελικά τούτο το νησί, ανεμοδαρμένο ή μη, το χαρήκαμε. Θες το ότι είναι τόσο κοντά στην Αθήνα (2,5 ώρες μόνο με το speedrunner που παίρνει αυτοκίνητο – και σε πολύ λογικά για τον ταξιδιώτη ώρες/δρομολόγια), θες το οικονομικό πλην όμως υπέροχο φαί που δοκιμάσαμε παντού, το ότι έχει παραλίες εξαιρετικής ομορφιάς, για κάθε γούστο και σχετικά κοντά η μία με την άλλη – το camping του που προσελκύει  πολύ νεαρόκοσμο, –αλλά καλό και όμορφο νεαρόκοσμο -πράγμα που κατεβάζει το μέσο όρο ηλικιακά του νησιού εκεί γύρω στα 25-30, ή η μικρή όμορφή του χώρα,το σίγουρο είναι πως μας ανέβασε το ηθικό και κράτησε ψηλά τη διάθεσή μας μετά τα capital controls του καπιταλισμού στο κλεινόν κάπιταλ.

Έτσι του χρόνου αποφασίσαμε να ξαναπάμε και ελπίζουμε στο ίδιο οξυγόνο, αλλά σε λιγότερο…αέρα.

Πρώτα ο Θεός-οι πολιτικοί μας-και βέβαια οι απανταχού δρακουλέσκοι… 🙂

Όσοι δεν έχετε επισκεφτεί το νησί, σας το συστήνω ανεπιφύλακτα. Τόσοι Γάλλοι και Γερμανοί…δανειστές, κάτι ξέρουν!!

chora serifou

Advertisements

Καλοκαιρινές εικόνες ΙΙ

karabi ilios 3
Άνοιξε πανιά, και πάμε να συναντήσουμε το άγνωστο.
Και αν το μπλε της θάλασσας είναι πιο βαθύ, απ’ότι το ζωγραφίζαμε μικροί,
και αν η αλμύρα του ανέμου πιο πολλή, από ότι περιμέναμε σε κάθε μας βήμα,
ας είναι ο ήλιος που παραμένει ο ίδιος.
Που φωτίζει τις καρδιές, τα όνειρα και των συναισθημάτων μας τα βάθη.
Και ας βγαίνει μετά τη φουσκοθαλασσιά.
Και ας παλεύει με τα σύννεφα στο σκοτάδι.
Αρκεί που θα υπάρχει πάντα εκεί, ο ίδιος, έστω και ντροπαλά κρυμμένος.
Αρκεί που θα το ξέρουμε, εγώ και συ…