Tag Archive | αισιοδοξία

Ντροπή ποτέ ξανά!

motherhood-quote1web

Η κόρη της φορά το ίδιο καπέλο με το δικό μου. Λευκό με μικρές, μπλε βουλίτσες και ένα κουκλίστικο μικρό φιόγκο στο πίσω μέρος. Έχουμε ακόμα και το ίδιο καρότσι. Αναμφίβολα, είναι το πιο value for money της αγοράς!Στο παδικό δωμάτιο έχει ακόμα και το ίδιο μανιτάρι φωτιστικό…

Έχει την ίδια περίπου ηλικία με μένα, όταν ξεκίνησα το δικό μου ταξίδι μητρότητας. Ανήκει δηλαδή στην ομάδα γυναικών με… «εγκυμοσύνη σε ώριμη ηλικία». Και αν και αυτός ο χαρακτηρισμός συναπαντάται συχνά με τον όρο «εγκυμοσύνη υψηλού κινδύνου» αφού οι εγκυμοσύνες άνω των 35 συν, χρήζουν σχολαστικότερης ιατρικής παρακολούθησης, ωστόσο η λέξη «ώριμη» είναι χαρακτηρισμός που ταιριάζει απόλυτα στη ψυχοσύνθεση των γυναικών που αποφασίζουν η τυγχάνει να γίνουν μητέρες στην τέταρτη και πέμπτη δεκαετία της ζωής τους. Οι γυναίκες αυτές είναι σίγουρα πιο συνειδητοποιημένες, ξέρουν τι θέλουν, η αντίληψή τους είναι περισσότερο βρεφοκεντρική από ότι των παλαιότερων γενιών, η μιας πολύ νέας γυναίκας.

Αυτό που δεν ξέρουν… -και ας έχουν μεγαλύτερη πείρα ζωής, κι ας έχουν κατασταλάξει σε κάποιες επιλογές, και ας έχουν κάνει σχέδια- είναι… πόσα από αυτά θα ναυαγήσουν, πόσα άγχη και στεναχώριες τους περιμένουν κοντά στην απερίγραπτη εκτίναξη συναισθημάτων χαράς που συνοδεύει τη γέννηση και το μεγάλωμα ενός παιδιού. Εκτός βέβαια και αν είναι το δεύτερό ή τρίτο τους παιδί…

Για το λόγο αυτό και η σειρά let down στο netflix δεν θα μπορούσε να έχει καλύτερο τίτλο. Στην ελληνική μεταφραση αποδίδεται ως «Η απογοήτευση», αλλά δεν ξέρω αν με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη, αν και το νόημα είναι πάνω κάτω αυτό.

Alison_Bell_The_Letdown_2019_eoiggb (1)

Το ξεκίνημα της σειράς που γυρίζεται στην Αυστραλία, (ένα εξαιρετικό άρθρο σχετικά μπορείτε να διαβάσετε και εδώ ) βρίσκει την κεντρική ηρωίδα της  ‘Ωντρεϊ , να γνωρίζεται και να γίνεται φίλη με διαφορετικά είδη μαμάδων στα πλαίσια μιας «Ομάδας Νέων Μαμάδων» που διαχειρίζεται συμβουλευτικά η παιδίατρός της. Παρακολουθούμε τα διαφορετικά μοντέλα οικογενειών και μητέρων, τις δυσκολίες και τις προσδοκίες κάθε οικογένειας, εστιασμένοι πάντα στα άγχη, τις αμφιβολίες, τις τύψεις και τα διλήμματα με τα οποία έρχονται αντιμέτωπες οι γυναίκες σε αυτή τη φάση της ζωής τους. Στην ομάδα συναντάμε μια πληθώρα ασύνδετων φαινομενικά χαρακτήρων, όπως ένα μπαμπά που μεγαλώνει σπίτι το μωρό, βοηθώντας έτσι την καριερίστα σύζυγο του, μια λεσβία Ινδή που κρύβει την ταυτότητα της από την συμβατική οικογένειά της, μια Ασιάτισσα φοιτήτρια, μια πολύτεκνη νοικοκυρά και μια τέλος μια πλούσια trophee wife. Φαινομενικά αντίθετοι χαρακτήρες, δένονται, χωρίς να γίνουν ποτέ κολλητοί, με το αόρατο νήμα της μητρότητας και των επιλογών ή μη επιλογών που κρύβονται πίσω από αυτήν την πραγματικότητα για κάθε έναν από αυτούς.

2150

Η «Ομάδα Νέων Μαμάδων» ήταν από τα πρώτα πράγματα που μου έκαναν εντύπωση στη σειρά. Θα ήθελα τοοοόσο πολύ να μπορούσα να συμμετέχω σε μια αντίστοιχη ελληνική,τους πρώτους μήνες γέννησης της κόρης μου. Να μπορέσω να μιλήσω ανοιχτά για τον τοκετό, τους φόβους μου, τον θηλασμό – ο θηλασμός είναι ένα ολόκληρο μάθημα στις συνεδρίες της  Ομάδας- και τόσα άλλα πράγματα. Ενδεχομένως στα μεγάλα ιδιωτικά νοσοκομεία της Αθήνας να υπάρχει κάτι τέτοιο, δεν το ξέρω, ίσως έχουν αλλάξει τα πράγματα στα 2,5 χρόνια από τη γέννηση της κόρης μου. Όπως έχω δει όμως και σε μια άλλη ξένη σειρά, οι συγκεκριμένες ομάδες συγκροτούνται επίσης στο  πλαίσιο μιας δημοτικής κοινότητας, ώστε τα μέλη της να μένουν κοντά και να μπορούν να μοιραστούν άνετα χιλιόμετρα και εμπειρίες. Σκεφτόμουν λοιπόν, πόσο θα με είχε βοηθήσει ένας τέτοιος «θεσμός» στο προάστιο που μένω, πόσο διαφορετικά θα ένιωθα, πόσο διαφορετικά θα ήταν να βγαίνω με ένα τέτοιο κίνητρο έξω από το σπίτι εκείνο το απίστευτα οδυνηρό -ψυχολογικά αλλά και πρακτικά- διάστημα. Σε μεγάλο βαθμό η ανάγκη αυτή βρίσκει τη λύση της στα fora γονιών και μαμάδων στο Ίντερνετ, δεν είναι το ίδιο όμως με το να είσαι μέλος μιας κοινοτικής ολιγομελούς ομάδας που τη συμβουλεύει ένας ειδικός επί του θέματος, γεμάτος προτάσεις, λύσεις και κατανόηση. Και χωρίς να υπάρχει διάθεση Η’ ΝΑ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ η κριτική των επιλογών κάθε μέλους της τόσο από αυτόν που τη διαχειρίζεται, όσο και από τα ίδια τα μέλη. Απουσιάζει δηλαδή κάθε είδος momshaming.

The-Letdown-group-shot

Η σειρά σχολιάζει με χιούμορ, άλλοτε πικρό και άλλοτε γλυκό τις δυσκολίες τις μητρότητας. Γραμμένη από γυναίκες – αν και δεν θα έλεγα ότι είναι γυναικεία μόνο σειρά- αποδομεί όλο αυτό το ροζ, γλυκανάλατο συννεφάκι που παρουσιάζεται σε διαφημιστικά σενάρια μωρουδιακών προϊόντων, και που προσπαθούν να σιγοντάρουν μέσω των κοινωνικών δικτύων και της τηλεόρασης οι wanna be celebrity moms όλου του κόσμου, είτε πρόκειται για μοντέλα, παρουσιάστριες ή πλούσιες trophee wifes. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο, ότι η σειρά εστιάζει σε ένα μεσοαστικό σπίτι από το οποίο λείπουν τα πολλά τετραγωνικά και οικιακές βοηθοί. Και πως η αλήθεια είναι μια: Η μητρότητα είναι ΔΥΣΚΟΛΗ. Ιδιαίτερα τα πρώτα τρία χρόνια της ζωής του μωρού σου. (Προσπερνώ διακριτικά μια ρήση που διάβασα πρόσφατα, πως η μητρότητα είναι σαν τα παλιά videogames. «Κάθε που ανεβαίνεις πίστα, η κατάσταση γίνεται όλο και πιο δύσκολη» -δεν με συμφέρει!!).

Η σειρά έχει ολοκληρώσει δυο κύκλους και μέσα από την καρδιά μου θα ήθελα να μας ενημερώσει του χρόνου και για τρίτο, αν και το τελευταίο επεισόδιο της δεύτερης σαιζόν μπορώ να πω ότι ήταν closure enough. Βλέπουμε ότι η ισορροπία έρχεται, όταν και οι δυο γονείς συνειδητοποιούν πως το παιδί δεν είναι μόνο δουλειά της μαμάς, το πόσο βασική  είναι η ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ στήριξη του ενός στον άλλο, και στη συνέχεια αυτή η στήριξη προς την οικογένειά τους. Και πως σε αυτή τους την προσπάθεια δεν πρέπει να ξεχνούν πόσο πρέπει να φροντίζει ο καθένας τόσο ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ όσο και τα όνειρά του, ώστε μέσω αυτών να μπορεί να δώσει/επιστρέψει τόσο στον σύντροφο του όσο και στο ίδιο το παιδί.

Ο πρώτος κύκλος μου φάνηκε αρκετά πιο αμήχανος από τον δεύτερο. Ίσως γιατί ήταν κάτι πιλοτικό (αλλά υπέροχα ανατρεπτικό, ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΑ ΛΕΙΠΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ), ο δεύτερος όμως μετά την επιτυχή πορεία του πρώτου ήταν απολαυστικός. Και βαθιά βαθιά ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ. Ναι, αυτό είναι το μεγαλείο της σειράς. Ότι δεν προσπαθεί να παρουσιάζει την μητρότητα ή την ίδια τη ζωή ως κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι. Δεν είναι κωμική σειρά, δεν είναι δραματική, δεν είναι διδακτική, ούτε funky ή εναλλακτική, μα βαθιά απλή και ανθρώπινη. Για αυτό και στην αρχή σε τσιγκλάει και σε «ρίχνει»  εκνευριστικά (όπως είναι και ο τίτλος της άλλωστε!) για το τι μέλλει γενέσθαι, για να την λατρέψεις όμως απολαυστικά αργότερα…

Η Ώντρεϋ έχει και άλλα δυο κοινά με μένα χαρακτηριστικά: Έχει υπάρξει ώριμη φοιτήτρια, βάζοντας τις σπουδές της σε αναμονή λόγω προσωπικών δυσκολιών. Τέλος έχει μια love and hate σχέση με την απούσα – παρούσα μητέρα της, της οποίας ο χαρακτήρας παίζει και αυτός ένα μεγάλο ρόλο στις μελλοντικές επαγγελματικές αποφάσεις του ζευγαριού . Και εδώ υπεισέρχεται ένας ακόμη παράγοντας καταλυτικός για τις δυσκολίες στο μεγάλωμα ενός παιδιού μιας μητέρας 35 συν: Η απουσία ή μη συχνή παρουσία της γιαγιάς.

Θεωρούσα με παράπονο ότι είμαι μοναδικό παράδειγμα γυναίκας που δεν έχει αυτό που λέμε οικογενειακή γυναικεία βοήθεια. Μέχρι την συμπλήρωση του πρώτου χρόνου του μωρού μου, οι γιαγιάδες το επισκέπτονταν ή βοηθούσαν ε-λά-χι-στα. (όχι πως τώρα έχουν αλλάξει δραστικά τα πράγματα, αλλά κάπως έχουν καλυτερέψει). Για να διαπιστώσω μετά τον πρώτο ενάμιση χρόνο ληθάργου, κυριολεκτικού και μεταφορικού -γιατί για το διάστημα αυτό δεν κοιμόμουν παρά μόνο μια ή δυο ώρες τη νύχτα!- πως τα πράγματα είναι για πάρα πολλές μαμάδες έτσι, όπως άλλωστε και για την ηρωίδα της σειράς.

Εγώ, μεγαλώνοντας με μια σούπερ γιαγιά που προλάβαινε και έκανε τα πάντα σε χρόνο ρεκόρ και φρόντιζε και δυο εγγόνια καθημερινά, αφού η δική μου μητέρα δούλευε, θεωρούσα δεδομένο πως σαν γεννούσα, θα υπήρχε κοντά μου η σούπερ γιαγιά να με βοηθήσει. Λάθος μου.

Είναι επίσης αξιοσημείωτο πως στη σειρά ενώ η Ώντρεϊ ψάχνει απελπισμένα για παιδικό σταθμό ενώ καθένας φορέας της λέει το μακρύ και το κοντό του για να της ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΝΑ ΔΕΧΘΕΙ το παιδί, καταλήγει -αρχικά με αμφιβολίες και στη συνέχεια ανακουφισμένη- σε έναν παιδικό σταθμό που έχει διαμορφώσει στο σπίτι της μια 60άρα Ελληνίδα γιαγιά.

Αλλά…υπάρχει άραγε πια στην Ελλάδα η «Ελληνίδα γιαγιά»;

Θα έλεγα πως όχι με τον βαθμό που υπήρξε παλιότερα. Και αν και τα προηγούμενα χρόνια με ενόχλησε, προβλημάτισε και εξόργισε πολλές φορές αυτή η «αναισθησία» και έλλειψη βοήθειας, τώρα που το παιδί μου είναι πια 2,5 χρονών και μπορώ να σκεφτώ πιο ψύχραιμα, καταλαβαίνω ότι είναι σε ένα βαθμό φυσιολογικό. Ο καιροί αλλάζουν, η κοινωνία αλλάζει, οι δομές οικογενειακές η μη αλλάζουν και αυτές. Κάνοντας ένα παιδί στα 35 συν σου, αναπόφευκτα έχεις μια μητέρα μεγαλύτερη από ότι ήταν η δική της, όταν σε έκανε κοντά η πριν από τα 30. Άρα πολύ πιο μεγάλη ηλικιακά. Η γυναίκες αυτής της εποχής έχουν ζήσει ως επί το πλείστον τη σεξουαλική απελευθέρωση, έχουν αποδείξει ότι διαθέτουν μυαλό που θριαμβεύει στον επαγγελματικό τομέα, ήταν από τις πρώτες που ζορίστηκαν σε διπλό ρόλο επαγγελματικό και γονεϊκό και όσο και να υπήρχε η βοήθεια του κοινού ήξεραν ότι γέρνοντας τη ζυγαριά από τη μια μεριά θα έχαναν πάντα από την άλλη, πράγμα που δεν ήθελαν. Και η κοινωνία ήταν εκεί, αδηφάγη να τους αποδείξει ότι δεν μπορούν να τα κάνουν όλα. Αλλά αυτές πολύ η λίγο, τα κατάφεραν!

Και μετά ήρθε και το Ιντερνετ και τα social media και απέκτησαν ευρύ φάσμα γνώσεων, πληροφοριών και γνωστών και δεν ήθελαν/ δεν θέλουν να χάσουν από όλα αυτά, θυσιάζοντας αυτό το χρόνο για να (ξανα) αναλάβουν πάλι σε μεγάλο βαθμό το δρόμο της μητρότητας. Και μάλιστα ενός ρόλου που δεν είναι ουσιαστικά πια δικός τους. Θα αισθάνονταν ότι θυσιάζονται για μια ακόμη φορά, ότι πάλι δεν μπορούν να τα έχουν όλα, ότι δούλεψαν μια ζωή και είχαν ρόλο διπλό για να συνεχίσουν να έχουν διπλές υποχρεώσεις τώρα που συνταξιοδοτήθηκαν, ενώ δίπλα τους οι αρσενικοί συνομήλικοί τους μπορούν να απολαμβάνουν τα πάντα. Είμαι η πρώτη, που με βολεύει να πω και θα ήθελα να πω, ότι πρέπει να ισχύει αυτή η ΤΑΜΠΕΛΑ: ΕΙΣΑΙ ΓΙΑΓΙΑ. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙΣ!!! Αλλά…δεν ισχύει. Τίποτα δεν πρέπει. Η μόνη λέξη που χρειάζεται να υπάρχει είναι το «θέλω». Το «μπορώ». Το «αντέχω».Για αυτό και χαίρομαι όταν βλέπω ανατρεπτικές καταστάσεις απέναντι σε ταμπέλες τέτοιου τύπου, παππούδες να κάνουν babysitting όλη μέρα ενώ οι γιαγιάδες απουσιάζουν ή συμμετέχουν ολιγομερώς, τόσο στο δικό μου οικογενειακό μοντέλο ή σε φίλων. Και συνειδητοποιώ, όπως και ο ήρωας της σειράς, πως σήμερα, ο ρόλος του πατέρα αλλά και παππού είναι εξίσου καταλυτικός στην ισορροπία και την καλή λειτουργία της οικογένειας, για αυτό και θα πρέπει να είναι ενισχυμένος. Όπως και η βοήθεια του Κράτους απέναντι στις οικογενειακές δομές και βέβαια σε θέματα μητρότητας.

Και όπως κλείνει η σειρά, έτσι θα κλείσω και γω το κείμενό μου: Με το ότι η μητέρες – όποιας ηλικίας κι αν είναι, νεότερες, γιαγιάδες κτλ δεν πρέπει να νιώθουν ντροπή για τις επιλογές τους. Ότι η κοινωνία θα πρέπει να σταματήσει να τις κριτικάρει και να τους αποδίδει συγκεκριμένο ρόλο στους κόλπους της. Ότι δεν μπορούν να τα κάνουν όλα τέλεια, και ότι δεν πρέπει να αισθάνονται ντροπή που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να τα κάνουν όλα τέλεια. Πως οι επιλογές τους είναι μόνο δικές τους, θέμα δικής τους κρίσης και ενστίκτου και είναι προς κρίση – κριτική μόνο εντός του πυρηνικού οικογενειακού τους κύκλου και αυτό κάτω υπό προϋποθέσεις. Και πως δεν πειράζει αν είναι ατημέλητες, με παραπάνω κιλά, αν ξαναξεκινούν σπουδές, αν δεν μπόρεσαν να θηλάσουν ή να είναι συμβατικές γιαγιάδες. Σημασία έχει η προσωπική και οικογενειακή τους ισορροπία που στηρίζεται στις ανεξάρτητες δικές τους επιλογές και όχι στο τι λένε οι άλλοι. Έτσι θα είναι μεθαύριο το παιδί τους ευτυχισμένο, έτσι θα σταματήσουν να ξηλώνονται οι ταμπέλες και θα αρχίσουν να ράβονται νέοι ρόλοι.

mom-shaming

Μετά το #Me too λοιπόν, που κοντεύει να γίνει… τσιχλόφουσκα, έχω να προτείνω το πιο ουσιαστικό…#no to momshaming, μήτε μεταξύ μαμάδων μήτε μέσα στην κοινωνία…

Tολμήστε το!

 

 

ΥΓ: Η μικρή μας κοιμάται στη κούνια της, που βρίσκεται «ακόμη» εφαπτόμενη στο διπλό κρεββάτι στο δωμάτιο μας. Κάθε βράδυ με παίρνει μια περίεργη στριφογυριστή αγκαλιά για να κοιμηθεί – την έχω βαφτίσει «ντολμαδάκι»- αφού το ένα χέρι μου το θέλει να είναι από πάνω της και το άλλο από κάτω καθώς είμαι ξαπλωμένη κοντά της- Προσωπικά το λατρεύω!! 🙂

 

 

 

Advertisements

Πορτοκάλι

4247838-orange.jpg

Να θυμηθώ:

Να ζω!

Να ζω τη ζωή μου καθημερινά σαν μια φέτα πορτοκάλι.

Γλυκιά και τρυφερή σε μεγάλες ποσότητες.

Μισοφέγγαρο χαμόγελο κόντρα σε κάθε πικραμένο!

Ξυνή όσο χρειάζεται – πάντα χρειάζεται –  σε δόσεις μικρές…

Γεμάτη ενέργεια για αυτούς που αγαπώ. Και κάθε τι ξένο που χρήζει τη βοήθειά μου.

Γεμάτη ευγνωμοσύνη για τον καρπό που μου δόθηκε. – Υπάρχει αλήθεια, νοστιμότερη ζάχαρη από τούτη; 

Γεμάτη χυμούς απόλαυσης για την Ομορφιά αυτού του κόσμου.

Με λαχτάρα το κουκούτσι μου να κάνει κι άλλα δέντρα να ανθίσουν…

 

Όνειρα μητρικής νυκτός…

 

baby2

Kαι όταν λέμε νυκτός, το εννοούμε. Δεν ήξερα που πήγαινα, όταν ξεκινούσα εκείνο το ταξίδι πέρυσι, από τότε που η περσινή χρονιά και ο Άγιος είχαν σταθεί μαζί μου πραγματικά γενναιόδωροι..

Θαρρούσα πως η μητρότητα ξεκινάει στην εγκυμοσύνη. Στο άγχος των πρώτων και μεταγενέστερων εξετάσεων, ιδιαίτερα στη μεγαλούτσικη ηλικία πια που είμαι (να θυμηθώ να αλλάξω το about μου, πριν δυο μήνες σαράντάρισα, ααα). Νόμιζα πως ο φόρος για να γίνω μάνα περιορίστηκε στην υπερ-έμεση κύησης που μου έχασε σε 2 μόλις μήνες 14 ολόκληρα κιλά, ή στις 10 ώρες αγωνίας του φυσικού τοκετού… Χιχιχιχι, το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;;

Όσοι από εσάς είστε μανούλες ή και πατεράδες, θα ξέρετε ήδη πως η μητρότητα ξεκινάει ουσιαστικά μετά την εγκυμοσύνη. Αυτό το μεγαλείο της αγάπης, συνυφασμένο με την απίστευτη κούραση, αυτή η η αδιαπραγμάτευτη διάθεση για αυτοθυσία, με την ακλόνητη (;) προσπάθεια να διατηρήσεις αυτό που ήσουν ως προσωπικότητα, ήσασταν ως ζευγάρι, είχες, ήθελες, νόμιζες πως ήθελες…Που τελικά βέβαια κλονίζεται, όπως φυσικά και τα νεύρα σου.

Παλινδρομήσεις στο φαγητό του παιδιού, ξενύχτια αγωνίας, ξανά αλλαγή στις διατροφικές σου συνήθειες, όχι πια λόγω εμετών δικών σου αλλά του μωρού σου. Να θηλάζεις και να απαγορεύεται να πιεις γάλα, να καταναλώσεις τα παράγωγα αυτού, να φας αυγά, ξηρούς καρπούς, ψάρι και τόσα άλλα. Να θηλάζεις 18 ώρες και να σου γυρνάει το μάτι από τη νύστα και την πείνα. Και να αντέχεις. Να αποστρέφεις το βλέμμα σου από την φυσική σου εικόνα στον καθρέφτη, δίνοντας ταυτόχρονα συγχαρητήρια στο μέσα σου που στέκεται ακόμα εκεί. Ενώ νυστάζει. Και ΠΕΙΝΑΕΙ. Και ονειρεύεται ότι κοιμάται. Και ονειρεύεται ότι καταβροχθίζει γλυκά και παγωτά και…

Ναι. Ονειρεύεται!

Πως θα είναι τα πρώτα της γενέθλια, η πρώτη της λέξη, το πρώτο της βήμα.Τα βλέπεις καθημερινά να συμβαίνουν τόσο μα τόσο γρήγορα, τόσο εξουθενωτικά για σένα, τόσο συναρπαστικά και καινούργια για εκείνη. Και συνειδητοποιείς πως:

Δεν ονειρεύεσαι: Συμβαίνουν πραγματικά μπροστά σου και είσαι τυχερός που ο Θεός, η Φύση δεν έχει σημασία ποιος, σου χάρισε τούτο το Δώρο. Και συνειδητοποιείς… πως δεν  χάθηκες όπως νόμιζες. Ίσα ίσα, διπλός έγινες, μεγαλύτερος, ομορφότερος, σοφότερος σίγουρα και ταυτόχρονα πιο ταπεινός. Πιο δοτικός, πιο τρυφερός, πιο παιδί. Το παιδί που ήσουν κάποτε και που τώρα το βλέπεις στα μάτια της. Και πως όσα δάκρυα και αν έχεις χύσει στην πορεία του μητρικού αυτού ονείρου, είναι καραμελένια. Και πως όταν έχεις μια τόσο γλυκιά ζωή, ότι δάκρυ και να χύσεις, θα είναι δάκρυ χαράς.

 

Πως όσο και να κουράζεσαι, αρκεί να βλέπεις τα χεράκια της να χτυπούν ρυθμικά για ένα ελεφαντάκι που τρώει 7 κασόνια μακαρόνια,

 

για χαρίσεις τον ύπνο σου σε όλους αυτούς που ακόμα κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου, απλά για να συνεχίσεις εσύ, να κάνεις (και ας θηλάζεις ολονυκτίς μετά από 13 μήνες ακόμα) τα δικά σου όνειρα μητρικής νυκτός…

mitrotita2

Άγιε, ήσουν γενναιόδωρος…

Τα περσινά Χριστούγεννα ζήτησα από τον Άγιο Βασίλη τα επόμενα, αυτά του 2016 να είναι λευκά (να χιονίσει μέσα στις γιορτές…)

«Απαλά πέφτει το χιόνι,

η λίμνη σιωπηλή και ήσυχη,

Χριστουγεννιάτικα το δάσος λάμπει

Τι χαρά, σύντομα έρχεται ο Χριστούλης!

Ζεστές οι καρδιές,

Αθόρυβα σιωπαίνει η λύπη και η θλίψη,

οι ανησυχίες της ζωής εξαφανίζονται,

Τι χαρά, σύντομα έρχεται ο Χριστούλης!

Θεϊκό, φτωχό παιδί,

ζεσταίνει τόσο τις καρδιές

λάμψε αστεράκι πάνω από το δάσος,

Τι χαρά, σύντομα έρχεται ο Χριστούλης!»

 και να βρεθώ με ένα βρεφικό προσωπάκι αγκαλιά…
Και εκείνος ήταν τελικά εξαιρετικά γενναιόδωρος…

Καλή Χρονιά σε όλους σας !!! 🙂 🙂

Η Ευχή

wish

Η Eυχή είναι ένα περίεργο πράγμα. Πόσο μάλλον όταν έχεις να διαλέξεις ανάμεσα σε τρεις. Σαν σου παρουσιάζεται το λυχνάρι του Αλλαντίν και το ίδιο το Έψιλόν της σου προτείνει τρεις διαφορετικές γραμμούλες, τρία  μονοπάτια διαφορετικά.

Για κάποιους από μας είναι μια συνήθεια, σαν σβήνουμε τα κεράκια μιας τούρτας γενεθλίων. Για κάποιους άλλους κάτι, που η πραγματοποίησή της μπορεί να αλλάξει όλο τους το είναι, να τους δώσει μια νέα κοσμοθεωρία, μια καινούργια αντίληψη ζωής. Οι άυλες έννοιες, τα συναισθήματα που είναι δύσκολο να περιγραφούν είναι και τα πιο σημαντικά…
Κι έτσι, ξαφνικά, βρίσκεσαι στην κοιλίτσα ενός μαγικού ύψιλον. Σε μια αγκαλιά που προσπαθείς να κάνεις ότι μπορείς, και κυρίως αυτά που δεν μπορείς. Τα αδύνατα. Για την Ευχή σου. Και όταν έρχεται το στρεσάρισμα και η κούραση, σκέφτεσαι ότι η κούρασή σου μπροστά σε άλλα, είναι απλά γελοία. Ότι η στενοχώρια που πέρασες πρόσφατα λόγω κάποιου προσωπικού θέματος μπροστά σε εκείνα, τραγικά αστεία. Η ζωή σου ειναι εδω, στα χέρια σου. Και είναι απλά πανέμορφη, κι ας μην εκπέμπει κάθε μέρα με φωτεινά χρώματα, δεν είναι σαχλό πρωινάδικο η Ζωή.
Και τα Χ μέσα στην Ευχή ξέρεις ότι θα τα φας συχνά. Είτε αφορούν εσένα, είτε τους άλλους. Μα…αν όλα ήταν εύκολα, πως θα γινόταν στη συνέχεια το υπερβατικό, το ακατόρθωτο, το ασυνήθιστο…το μαγικό…;;Οπότε, επιλέγεις να χρησιμοποιήσεις το Χ που βρίσκεται μπροστά σου, αλλάζοντας του ιδιότητα. Επιλέγεις να το δεις διαφορετικά:

Χ σε ότι δεν έχει σημασία πραγματική, και Χ σε ότι δεν μπορείς πραγματικά να αλλάξεις…

Και έτσι, κάνοντας τούτο, βρίσκεσαι να κοιτάς έπειτα χαρούμενος το Η που ακολουθεί, ίδια σκαλίτσα στο να γίνεις εσύ ο ίδιος λίγο καλύτερος…

Μια σκάλα που θα ανεβάσει τους άλλους, αλλά και εσένα μαζί καθημερινά, λίγο ψηλότερα…

Τρεις χαρταετοί και ένα μουσικό «αεράκι»

kite girl

Εκεί γύρω στα 20-22 είσαι γεμάτος ενέργεια. Θαρρείς πως γνωρίζεις ποιος είσαι και που ανήκεις -τα στοιχεία του χαρακτήρα που σε διακρίνουν, τις δεξιότητες, τα προτερήματά σου (το ότι σε μαθαίνεις μέρα με τη μέρα θα το ανακαλύψεις αργότερα). Θαρρείς επίσης πως ξέρεις τι θέλεις να κάνεις στη ζωή και με ποιον τρόπο. Κρατάς έτσι σφιχτά τα όνειρα και τις ελπίδες σου στο χέρι, ίδιους χαρταετούς, που πετούν ψηλά στο ύψος που εσύ θα δώσεις, και που εσύ ελέγχεις, ζυγιάζοντας την καλούμπα τους. Πότε τους παρέχεις προσεκτικά και δειλά ένα χαμηλό ύψος, για να δώσεις άλλες φορές περισσότερο λάσκα στο νήμα της ζωής και του ονείρου σου. Πάντα όμως με μια καλούμπα που διαφεντέψεις ολοκληρωτικά εσύ. Τουλάχιστον έτσι πιστεύεις, ή σε κάνουν να πιστεύεις στις τρυφερές ηλικίες που έχουν προηγηθεί. Και ίσως να είναι αλήθεια αυτό για την καλούμπα, αλλά βλέπεις, δεν φτάνει.

‘Εχει ο χαρταετός εκτός από νήμα και ιστίο, ζύγια, πανί ή χαρτί και είναι εξαιρετικά ευαίσθητος στις καιρικές συνθήκες. Έτσι, κάποιοι χαρταετοί μουσκεύουν από τη βροχή. ‘Αλλοι πάλι είναι αδιάβροχοι, ωστόσο παρασέρνονται από τον άνεμο – σκίζονται ή γεμίζουν τρύπες, άσε που κάποιοι πιο άτυχοι κατακεραυνώνονται και παίρνουν φωτιά όλο χάρη…

Είναι και κάποιοι τελευταίοι που σκαλώνουν στα βράχια της ακροθαλασσιάς ή στα δέντρα. Σαν δεν προσέξεις, όχι μόνο δεν θα βρουν το δρόμο τους για τα ψηλά, αλλά θα τυλιχτούν με φόβο μέσα σε γυμνά κλαδιά, ή θα κρύψουν το πρόσωπό τους ταραγμένοι, πίσω από πυκνά φυλλώματα. Μπορεί να έχουν τραυματίσει και τα ζύγια τους. Στην τελευταία περίπτωση θέλει φροντίδα και υπομονή…

Χρόνο με το χρόνο μεγαλώνεις, αλλάζεις έτσι και τους χαρταετούς που κρατάς στο χέρι-κάποιους τους έχεις χάσει, σε άλλους αλλάζεις υλικά, άλλους τους σχεδιάζεις ακόμα με μολύβι και χαρτί. Και τα χρόνια περνούν…

Και κάπου εκεί και ενώ δεν το περιμένεις αλλά το υποψιάζεσαι ή μάλλον το ελπίζεις, υπάρχουν και κάποια χαρταετοί που τους θεωρούσες χαμένους για πάντα, ήταν ωστόσο απλά κρυμμένοι για καιρό ή εύλυτα μπλεγμένοι  σε ξένες αγκαλιές. Και τσουπ, ένα αεράκι γλυκό μόνο φτάνει να τους ξεμπλέξει, να τους κάνει να φανερωθούν δειλά, άρτιοι και λίγο σκονισμένοι απλά. Μα…αυτή τη φορά στηρίζονται πραγματικά κυρίως σε σένα , να κρατήσεις την καλούμπα τους, να μην τους ξαναπετάξεις σε κείνο το φοβιστικό δάσος ή τα απόκρημνα βράχια, να μην τους πας κόντρα στον καιρό, να μην τρυπήσεις ξανά την γλυκιά τους υπόσταση με λάθος ζυγιάσματα.

Είναι κάποιες μέρες τώρα που ανακάλυψα τρεις για καμιά δεκαπενταριά χρόνια κρυμμένους χαρταετούς. Και…κάθε φορά που ματώνω με τις φυλλωσιές που καθαρίζω για να τους αντικρίσω και δυσανασχετώ, έρχεται τσουυυπ ένα αεράκι και φυσά  και αυτό τα φύλλα, και μου χαιδέυει τα μαλλιά, θυμίζοντάς μου ότι μαζί του θα μπορέσουν να ξαναπετάξουν, βοηθώντας με να δω καθαρότερα, να απομακρύνω τη σκόνη της λησμονιάς, πάνω τους και μέσα μου.

Τούτο το…μαγικό αεράκι πνοής δεν είναι άλλο από το παρακάτω τραγούδι της Μαριέττας, το οποίο και έχω λιώσει στα views στο youtube, κάθε φορά που είμαι στον υπολογιστή. Βρίσκω αυτήν την καλλιτέχνιδα εξαιρετική για την ψυχή της, την μουσική παιδεία της, την ακομπλεξάριστη φύση της και κυρίως την παραμυθένια νοσταλγικότητα που μεταφέρουν τα τραγούδια της. Το συγκεκριμένο που είναι από τον πρώτο της δίσκο δεν το ήξερα ομολογώ!!!

Την ερωτεύτηκα λοιπόν τούτη τη μελωδία και σκέφτηκα μεμιάς που θα θελα να τη χαρίσω. Σαν στη συνέχεια διάβασα και τους στίχους του τραγουδιού, συλλογίστηκα πως πρέπει να τους απομνημονεύσω -να μπορώ να τους τραγουδώ και σωστά, σαν χρειαστεί, κάθε μέρα που περνάει…

Αφιερώνω τούτο το τραγούδι στους πραγματικούς χαρταετούς της δικής σας ψυχής και εύχομαι η καλούμπα τους να έχει χιλιόμετρα μήκος και σύντροφο τον χαμογελαστό ήλιο μαζί με το σωστό – και όσο χρειάζεται κάθε φορά- αεράκι…Και πετώ τους τρεις δικούς μου νεοανακαλυφθέντες ψηλά, να γραπώσουν τα πολύτιμα αστεράκια-ευχές που αναφέρει η Μαριέττα στους στίχους της….

Hum

The night is dark, I won’t leave you
Ι’ll bring the stars, to be with you
And if it’s cold, I will fly high
The moon is so close, I can carry it

Mmmmmmm…

Just look at the sky, it is dreaming
It’s wishes are stars that are falling
Just hear the wind, it is singing
The song is like a voice, that is breaking

I won’t leave you. I won’t let you down. Mmmmm…
Please don’t cry…
I can fly! I can touch the sky… Mmmmm…

Please don’t cry… Mmmmm…

 

images

 

 

Οι λαγοί, οι χελώνες και κάπου ενδιάμεσα τα όνειρά μας…

Καλοκαιρινές εικόνες ΙΙ

karabi ilios 3
Άνοιξε πανιά, και πάμε να συναντήσουμε το άγνωστο.
Και αν το μπλε της θάλασσας είναι πιο βαθύ, απ’ότι το ζωγραφίζαμε μικροί,
και αν η αλμύρα του ανέμου πιο πολλή, από ότι περιμέναμε σε κάθε μας βήμα,
ας είναι ο ήλιος που παραμένει ο ίδιος.
Που φωτίζει τις καρδιές, τα όνειρα και των συναισθημάτων μας τα βάθη.
Και ας βγαίνει μετά τη φουσκοθαλασσιά.
Και ας παλεύει με τα σύννεφα στο σκοτάδι.
Αρκεί που θα υπάρχει πάντα εκεί, ο ίδιος, έστω και ντροπαλά κρυμμένος.
Αρκεί που θα το ξέρουμε, εγώ και συ…