Tag Archive | αισιοδοξία

Άγιε, ήσουν γενναιόδωρος…

Τα περσινά Χριστούγεννα ζήτησα από τον Άγιο Βασίλη τα επόμενα, αυτά του 2016 να είναι λευκά (να χιονίσει μέσα στις γιορτές…)

«Απαλά πέφτει το χιόνι,

η λίμνη σιωπηλή και ήσυχη,

Χριστουγεννιάτικα το δάσος λάμπει

Τι χαρά, σύντομα έρχεται ο Χριστούλης!

Ζεστές οι καρδιές,

Αθόρυβα σιωπαίνει η λύπη και η θλίψη,

οι ανησυχίες της ζωής εξαφανίζονται,

Τι χαρά, σύντομα έρχεται ο Χριστούλης!

Θεϊκό, φτωχό παιδί,

ζεσταίνει τόσο τις καρδιές

λάμψε αστεράκι πάνω από το δάσος,

Τι χαρά, σύντομα έρχεται ο Χριστούλης!»

 και να βρεθώ με ένα βρεφικό προσωπάκι αγκαλιά…
Και εκείνος ήταν τελικά εξαιρετικά γενναιόδωρος…

Καλή Χρονιά σε όλους σας !!! 🙂 🙂

Advertisements

Η Ευχή

wish

Η Eυχή είναι ένα περίεργο πράγμα. Πόσο μάλλον όταν έχεις να διαλέξεις ανάμεσα σε τρεις. Σαν σου παρουσιάζεται το λυχνάρι του Αλλαντίν και το ίδιο το Έψιλόν της σου προτείνει τρεις διαφορετικές γραμμούλες, τρία  μονοπάτια διαφορετικά.

Για κάποιους από μας είναι μια συνήθεια, σαν σβήνουμε τα κεράκια μιας τούρτας γενεθλίων. Για κάποιους άλλους κάτι, που η πραγματοποίησή της μπορεί να αλλάξει όλο τους το είναι, να τους δώσει μια νέα κοσμοθεωρία, μια καινούργια αντίληψη ζωής. Οι άυλες έννοιες, τα συναισθήματα που είναι δύσκολο να περιγραφούν είναι και τα πιο σημαντικά…
Κι έτσι, ξαφνικά, βρίσκεσαι στην κοιλίτσα ενός μαγικού ύψιλον. Σε μια αγκαλιά που προσπαθείς να κάνεις ότι μπορείς, και κυρίως αυτά που δεν μπορείς. Τα αδύνατα. Για την Ευχή σου. Και όταν έρχεται το στρεσάρισμα και η κούραση, σκέφτεσαι ότι η κούρασή σου μπροστά σε άλλα, είναι απλά γελοία. Ότι η στενοχώρια που πέρασες πρόσφατα λόγω κάποιου προσωπικού θέματος μπροστά σε εκείνα, τραγικά αστεία. Η ζωή σου ειναι εδω, στα χέρια σου. Και είναι απλά πανέμορφη, κι ας μην εκπέμπει κάθε μέρα με φωτεινά χρώματα, δεν είναι σαχλό πρωινάδικο η Ζωή.
Και τα Χ μέσα στην Ευχή ξέρεις ότι θα τα φας συχνά. Είτε αφορούν εσένα, είτε τους άλλους. Μα…αν όλα ήταν εύκολα, πως θα γινόταν στη συνέχεια το υπερβατικό, το ακατόρθωτο, το ασυνήθιστο…το μαγικό…;;Οπότε, επιλέγεις να χρησιμοποιήσεις το Χ που βρίσκεται μπροστά σου, αλλάζοντας του ιδιότητα. Επιλέγεις να το δεις διαφορετικά:

Χ σε ότι δεν έχει σημασία πραγματική, και Χ σε ότι δεν μπορείς πραγματικά να αλλάξεις…

Και έτσι, κάνοντας τούτο, βρίσκεσαι να κοιτάς έπειτα χαρούμενος το Η που ακολουθεί, ίδια σκαλίτσα στο να γίνεις εσύ ο ίδιος λίγο καλύτερος…

Μια σκάλα που θα ανεβάσει τους άλλους, αλλά και εσένα μαζί καθημερινά, λίγο ψηλότερα…

Τρεις χαρταετοί και ένα μουσικό «αεράκι»

kite girl

Εκεί γύρω στα 20-22 είσαι γεμάτος ενέργεια. Θαρρείς πως γνωρίζεις ποιος είσαι και που ανήκεις -τα στοιχεία του χαρακτήρα που σε διακρίνουν, τις δεξιότητες, τα προτερήματά σου (το ότι σε μαθαίνεις μέρα με τη μέρα θα το ανακαλύψεις αργότερα). Θαρρείς επίσης πως ξέρεις τι θέλεις να κάνεις στη ζωή και με ποιον τρόπο. Κρατάς έτσι σφιχτά τα όνειρα και τις ελπίδες σου στο χέρι, ίδιους χαρταετούς, που πετούν ψηλά στο ύψος που εσύ θα δώσεις, και που εσύ ελέγχεις, ζυγιάζοντας την καλούμπα τους. Πότε τους παρέχεις προσεκτικά και δειλά ένα χαμηλό ύψος, για να δώσεις άλλες φορές περισσότερο λάσκα στο νήμα της ζωής και του ονείρου σου. Πάντα όμως με μια καλούμπα που διαφεντέψεις ολοκληρωτικά εσύ. Τουλάχιστον έτσι πιστεύεις, ή σε κάνουν να πιστεύεις στις τρυφερές ηλικίες που έχουν προηγηθεί. Και ίσως να είναι αλήθεια αυτό για την καλούμπα, αλλά βλέπεις, δεν φτάνει.

‘Εχει ο χαρταετός εκτός από νήμα και ιστίο, ζύγια, πανί ή χαρτί και είναι εξαιρετικά ευαίσθητος στις καιρικές συνθήκες. Έτσι, κάποιοι χαρταετοί μουσκεύουν από τη βροχή. ‘Αλλοι πάλι είναι αδιάβροχοι, ωστόσο παρασέρνονται από τον άνεμο – σκίζονται ή γεμίζουν τρύπες, άσε που κάποιοι πιο άτυχοι κατακεραυνώνονται και παίρνουν φωτιά όλο χάρη…

Είναι και κάποιοι τελευταίοι που σκαλώνουν στα βράχια της ακροθαλασσιάς ή στα δέντρα. Σαν δεν προσέξεις, όχι μόνο δεν θα βρουν το δρόμο τους για τα ψηλά, αλλά θα τυλιχτούν με φόβο μέσα σε γυμνά κλαδιά, ή θα κρύψουν το πρόσωπό τους ταραγμένοι, πίσω από πυκνά φυλλώματα. Μπορεί να έχουν τραυματίσει και τα ζύγια τους. Στην τελευταία περίπτωση θέλει φροντίδα και υπομονή…

Χρόνο με το χρόνο μεγαλώνεις, αλλάζεις έτσι και τους χαρταετούς που κρατάς στο χέρι-κάποιους τους έχεις χάσει, σε άλλους αλλάζεις υλικά, άλλους τους σχεδιάζεις ακόμα με μολύβι και χαρτί. Και τα χρόνια περνούν…

Και κάπου εκεί και ενώ δεν το περιμένεις αλλά το υποψιάζεσαι ή μάλλον το ελπίζεις, υπάρχουν και κάποια χαρταετοί που τους θεωρούσες χαμένους για πάντα, ήταν ωστόσο απλά κρυμμένοι για καιρό ή εύλυτα μπλεγμένοι  σε ξένες αγκαλιές. Και τσουπ, ένα αεράκι γλυκό μόνο φτάνει να τους ξεμπλέξει, να τους κάνει να φανερωθούν δειλά, άρτιοι και λίγο σκονισμένοι απλά. Μα…αυτή τη φορά στηρίζονται πραγματικά κυρίως σε σένα , να κρατήσεις την καλούμπα τους, να μην τους ξαναπετάξεις σε κείνο το φοβιστικό δάσος ή τα απόκρημνα βράχια, να μην τους πας κόντρα στον καιρό, να μην τρυπήσεις ξανά την γλυκιά τους υπόσταση με λάθος ζυγιάσματα.

Είναι κάποιες μέρες τώρα που ανακάλυψα τρεις για καμιά δεκαπενταριά χρόνια κρυμμένους χαρταετούς. Και…κάθε φορά που ματώνω με τις φυλλωσιές που καθαρίζω για να τους αντικρίσω και δυσανασχετώ, έρχεται τσουυυπ ένα αεράκι και φυσά  και αυτό τα φύλλα, και μου χαιδέυει τα μαλλιά, θυμίζοντάς μου ότι μαζί του θα μπορέσουν να ξαναπετάξουν, βοηθώντας με να δω καθαρότερα, να απομακρύνω τη σκόνη της λησμονιάς, πάνω τους και μέσα μου.

Τούτο το…μαγικό αεράκι πνοής δεν είναι άλλο από το παρακάτω τραγούδι της Μαριέττας, το οποίο και έχω λιώσει στα views στο youtube, κάθε φορά που είμαι στον υπολογιστή. Βρίσκω αυτήν την καλλιτέχνιδα εξαιρετική για την ψυχή της, την μουσική παιδεία της, την ακομπλεξάριστη φύση της και κυρίως την παραμυθένια νοσταλγικότητα που μεταφέρουν τα τραγούδια της. Το συγκεκριμένο που είναι από τον πρώτο της δίσκο δεν το ήξερα ομολογώ!!!

Την ερωτεύτηκα λοιπόν τούτη τη μελωδία και σκέφτηκα μεμιάς που θα θελα να τη χαρίσω. Σαν στη συνέχεια διάβασα και τους στίχους του τραγουδιού, συλλογίστηκα πως πρέπει να τους απομνημονεύσω -να μπορώ να τους τραγουδώ και σωστά, σαν χρειαστεί, κάθε μέρα που περνάει…

Αφιερώνω τούτο το τραγούδι στους πραγματικούς χαρταετούς της δικής σας ψυχής και εύχομαι η καλούμπα τους να έχει χιλιόμετρα μήκος και σύντροφο τον χαμογελαστό ήλιο μαζί με το σωστό – και όσο χρειάζεται κάθε φορά- αεράκι…Και πετώ τους τρεις δικούς μου νεοανακαλυφθέντες ψηλά, να γραπώσουν τα πολύτιμα αστεράκια-ευχές που αναφέρει η Μαριέττα στους στίχους της….

Hum

The night is dark, I won’t leave you
Ι’ll bring the stars, to be with you
And if it’s cold, I will fly high
The moon is so close, I can carry it

Mmmmmmm…

Just look at the sky, it is dreaming
It’s wishes are stars that are falling
Just hear the wind, it is singing
The song is like a voice, that is breaking

I won’t leave you. I won’t let you down. Mmmmm…
Please don’t cry…
I can fly! I can touch the sky… Mmmmm…

Please don’t cry… Mmmmm…

 

images

 

 

Οι λαγοί, οι χελώνες και κάπου ενδιάμεσα τα όνειρά μας…

Καλοκαιρινές εικόνες ΙΙ

karabi ilios 3
Άνοιξε πανιά, και πάμε να συναντήσουμε το άγνωστο.
Και αν το μπλε της θάλασσας είναι πιο βαθύ, απ’ότι το ζωγραφίζαμε μικροί,
και αν η αλμύρα του ανέμου πιο πολλή, από ότι περιμέναμε σε κάθε μας βήμα,
ας είναι ο ήλιος που παραμένει ο ίδιος.
Που φωτίζει τις καρδιές, τα όνειρα και των συναισθημάτων μας τα βάθη.
Και ας βγαίνει μετά τη φουσκοθαλασσιά.
Και ας παλεύει με τα σύννεφα στο σκοτάδι.
Αρκεί που θα υπάρχει πάντα εκεί, ο ίδιος, έστω και ντροπαλά κρυμμένος.
Αρκεί που θα το ξέρουμε, εγώ και συ…

Καλοκαιρινές εικόνες

lake garda view from hotel room

 

Υγρά τα ονειρά μου μέσα στη θάλασσα
μεγεθύνονται στο βάθος της
καθώς κολυμπώ να ανακαλύψω
το φως του ήλιου που διαρκεί αυτές τις μέρες περισσότερο
που μου δίνει περισσότερες ευκαιρίες και ελευθερία
Κάνει τις ιδέες μου να ανθίζουν και να μοσχοβολούν ομορφα
σαν ένα ταπεινό χαμομηλάκι, ενα μικρό γιασεμί,
Και οι οριζοντές μου σκαρφαλώνουν σαν τσίφτισσα βοκαμβίλια, στους τοίχους
που οι άλλοι θέτουν εμπρός μου
για να διακρίνω από κει πάνω
ένα χάρτινο καραβάκι
να με ταξιδέψει στη χαμένη παιδικότητα
κλωτσώντας ένα ρόδι που θα σπάσει, ξεχύνοντας την ευτυχία…

Όλα τα ΝΑΙ του κόσμου και ένα κόκκινο μπαλόνι…

kokkino mpaloni

Τώρα, ένα χρόνο περίπου μετά τη μετακόμιση, ξεκαθαρίζω παλιά αποκόμματα περιοδικών και εφημερίδων, καλά φυλαγμένων στην άκρη, με θέματα που μου έχουν τραβήξει κατά καιρούς το ενδιαφέρον. Ένα από αυτά και το CD «Όλα τα Ναι του κόσμου»  που περιέχει  11 τραγούδια σε στίχους της Ελεάνας Βραχάλη, ερμηνευμένα από ποικίλους συντελεστές,  όπως Γαλάνη, Μπάμπαλη, Αλευράς, Ονειράμα κ.α. καθώς και 8 κείμενα.

Σε τούτο το CD  οι στίχοι και τα κείμενα είναι εμπνευσμένα από το ομώνυμο παραμύθι της ψυχολόγου και καθηγήτριας Φωτεινής Τσαλίκογλου, αλλά και το βιβλίο «Δε μ’ αγαπάς, μ’ αγαπάς» της συγγραφέως Μαργαρίτας Καραπάνου που βασίζεται στην αλληλογραφία ανάμεσα σε εκείνη στην Αθήνα και τη συγγραφέα μητέρα της Μαργαρίτα Λυμπεράκη στο Παρίσι για κάποια χρόνια…

Παρακάτω δείτε σε τι λένε ΝΑΙ οι συντελεστές του CD

καθώς και ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια από τον δίσκο αυτό, το ομώνυμο τραγούδι «όλα τα ναι του κόσμου», ερμηνευμένο από την Ηρώ.

Η αναζήτηση στο ίντερνετ που οδήγησε στο παραπάνω βίντεο,με παρέπεμψε με τη σειρά της στην εξαιρετική, αλλά άγνωστη για μένα μικρου μήκους ταινία του 1956 «Το κόκκινο μπαλόνι» του Albert Lamorisse. Η ταινία πήρε όσκαρ σεναρίου και ο μικρός πρωταγωνιστής, είναι ο γιος του σεναριογράφου. Πέρα από το σενάριο, και η φωτογραφία της με τις αντιθέσεις χρωμάτων και συναισθημάτων είναι απλά υπέροχη…

Ξεκλεψτε 30 λεπτά από το χρόνο σας και απολαύστε την ανοίγοντας ολόκληρη την οθόνη του υπολογιστή σας, γιατί αξίζει…

Λέω ΝΑΙ στα όνειρα, ΝΑΙ στο δικαίωμα να κάνεις λάθος αρκεί να έχεις όρεξη να επανορθώσεις, ΝΑΙ στην αγάπη, ΝΑΙ στην επικοινωνία και βέβαια ΝΑΙ σε όλα τα παιδικά βλέμματα…

Εσείς σε τι λέτε ΝΑΙ;

Τι είναι πραγματικά η ζωή;

ladybug-dandelion-perfect-timing

 

Σκεφτόμουν-μετά από ένα πολύ δύσκολο ψυχολογικά τετράμηνο- τι είναι πραγματικά η ζωή;

Μα…

Τα δυνατά συναισθήματα που μας επιτρέπει να βιώνουμε, θετικά ή αρνητικά, και το πού εμείς επιτρέπουμε να μας οδηγήσουν εκείνα …

Πιο κάτω, δέκα λεπτά από τη μελωδία του soundtrack της ταινίας Mr. Magorium’s Wonder Emporium, το μαγαζί των παιδικών θαυμάτων του Ντάστιν Χοφμαν. Ακουγοντάς την,  νιώθει να εισέρχεται κανείς μέσα σε έναν ανεμοστρόβιλο σβουρίγματος-του βαλς αυτού που είναι η ίδια η ζωή!

Σε τούτη τη δίνη μπλεγμένος, πρέπει να μάθει να ακολουθεί τα βήματα- άλλοτε γοργά, άλλοτε πάλι ήρεμα- και να μην χάνει το μέτρο, όπως και την γερή βεβαιότητα του ποιός  είναι πραγματικά μετά από κάθε βήμα, ακολουθώντας τον ρυθμό της…

Στροβιλιστείτε λοιπόν!!

Τι ακόμα κι αν τα φτερά σας είναι μικρά;;

Πάντα κατορθώνουμε να πιαστούμε από κάτι δυνατότερο…