Tag Archive | αλληλεγγύη

Το φύλλο που δεν ήθελε να πέσει…

%cf%86%cf%85%ce%bb%ce%bb%ce%bf

 

Ένα εξάμηνο πέρασε από την τελευταία μου ανάρτηση. Είχα να γράψω από την άνοιξη που μόλις ξημέρωνε και τώρα πια τελειώνει κάπου ο Σεπτέμβρης…

Όσα μεσολάβησαν πολλά. Χαρές, άγχη, θέματα υγείας που με φόβισαν, τέλος καλό όλα καλά -και σε λίγο ακόμα καλύτερα- πρώτα ο Θεός.

Και να που πριν λίγο ανοίγοντας τη σχετική σελίδα του Google και βλέποντας το όμορφο σκετσάκι με τους βράχους και τα πουλάκια για την Επίσημη Πρώτη Ημέρα του Φθινοπώρου, μου ήρθε στο μυαλό το θέμα με το οποίο θα έκανα πάλι επιστροφή στο ηλεκτρονικό Σπιτικό μου. Αυτή, που θα έσπαγε τη σιωπή που είχα και έχω τόσο καιρό μέσα μου, τους παλιότερους μήνες επιβεβλημένη κυρίως λόγω σωματικής κούρασης και θεμάτων υγείας, στη παρούσα φάση ως μεταβατική περίοδος σκέψεων, προβληματισμού, ανασυγκρότησης.

 

 

Τι λοιπόν καλύτερο, από το να γυρίσω ξανά σε μια μπλογκοσελίδα με τον τίτλο «Όνειρα Παραμυθιού» με ένα παιδικό παραμύθι! (Μην κρυβόμαστε, πάντα εκεί ανατρέχω πρώτα στα βιβλιοπωλεία, και μετά στα υπόλοιπα βιβλία.)

Και όμως, το συγκεκριμένο βιβλίο το ανακάλυψε ο καλός μου. Μοναδικό αντίτυπο, σκονισμένο, σε ένα ράφι της αυγουστιάτικης έκθεσης βιβλίου του Ξυλοκάστρου, την ώρα που εγώ έριχνα ματιές σε πιο «δημοφιλή» παιδικά βιβλία…Το εξώφυλλό του με μάγεψε! Αν και μέσα Αυγούστου, όταν το πρωτοκράτησα στα χέρια μου, τα φθινοπωρινά του χρώματα με γοήτευσαν αμέσως. Ο δε τίτλος, που μιλούσε για έναν ήρωα – ένα απλο φύλλο- που ήθελε να πάει κόντρα στο κατεστημένο, μου κίνησε αμέσως την περιέργεια.

Το παραμύθι αγοράστηκε ευθύς, καθώς ανατρέχοντας στις σελίδες του ανακάλυψα ότι είναι από αυτά τα περίεργα, σαν και αυτό που έχω γράψει εγώ, που απευθύνονται τόσο σε μικρούς όσο και σε μεγάλους, ή καλύτερα, θα επαναλάβω για μια φορά τον αγαπημένο μου Χιόνη, σε «μικρομέγαλους μικρούς και μεγαλόμικρους μεγάλους», και ειλικρινά ευχαριστώ για την ανάλυψη το έτερον ήμισυ, που τον τελευταίο καιρό μου φέρνει ή ανακαλύπτει θησαυρούς. (ο τελευταίος, από το σουπερμάρκετ ήταν το βιβλίο «Όλο το φως που δεν μπορούμε να δούμε» του Άντονι Ντορ, χωρίς εγώ να του έχω πει κάτι για αυτό – δεν το έχω πιάσει βέβαια ακόμα, καθώς αυτή τη στιγμή διαβάζω το «Μικρό παριζιάνικο Βιβλιοπωλείο» της Νίνα Γκεόρκε.)

Για να ξαναγυρίσω στο φθινοπωρινό μου παραμύθι, ο συγγραφέας του είναι ο Γιάννης Πλαχούρης, για τον οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ, εκδότης του η Άγκυρα, ενώ εικονογράφος η παραστατικότατη Ειρήνη Καραλέκα.

Η υπόθεση της ιστορίας του απλή, ή μήπως όχι; Έχει μπει για τα καλά το φθινόπωρο, πλησιάζει ο χειμώνας, τα φύλλα των δέντρων κιτρινίζουν και πέφτουν, όμως,σε μια λεύκα ενός κήπου ένα φυλλαράκι αρνείται πεισματικά να κάνει αυτό που του υποδεικνύουν οι άλλοι ότι ΠΡΕΠΕΙ να κάνει, δηλαδή να πέσει…Εκείνο είναι τόσο δεμένο, σφιχταγγαλιασμένο με την ίδια τη Ζωή που αρνείται να την αποχωριστεί. Στην μελλοντική του απόφαση καταλυτικό ρόλο θα παίξει η Αγάπη, που θα έχει προέλθει μέσα από την παρατηρητικότητα του ίδιου του κόσμου γύρω μας, της αλληλοσύνδεσης που υπάρχει στις σχέσεις ανάμεσα σε όλα τα πλάσματα τούτου του κόσμου, τελικά της Ενσυνείδησης. Η ιστορία αυτή θυμίζει τελειώνοντας κάτι από τα παραμύθια του Όσκαρ Γουάιλντ…

<…> «Το φύλλο σταμάτησε να καβγαδίζει.Όταν το προκαλούσαν με βρισιές, απέφευγε να απαντά. Έτσι του έμενε περισσότερος χρόνος-που πρώτα τον σπαταλούσε με άσκοπες φωνές και περιττές κινήσεις-να παρατηρήσει γύρω του. Υπήρχαν εκεί πολλά, που ποτέ δεν είχε προσέξει πριν.

Κοίταξε τα παγκάκια, τα άλλα φυτά, τη μικρή πέτρινη βρύση με το κεφάλι του λιονταριού,τις τραμπάλες και τις τσουλήθρες, τα γελαστά παιδιά και τις πάντα βιαστικές μανάδες, προσπαθώντας να τα δει σαν κάτι καινούργιο, για πρώτη φορά. Ο νους του άνοιξε. Τα λόγια του σπουργίτη ξαφνικά έγιναν τόσο , μα τόσο ασήμαντα. Είδε πως κάτι πιο μεγάλο τα τύλιγε όλα, τα έκανε Ένα. Άκουσε τη σιωπή που υπάρχει πάντα, ακίνητη, πίσω από τη φασαρία. Ένιωσε το κλαρί και τον μίσχο που το ένωνε. Σταλαγματιά σταλαγματιά περνούσε από εκεί ο χυμός που έφερνε τη ζωή.» <…>

<…> «Πρόσεξε θαύματα, σκέφτηκε το φύλλο. Τώρα νιώθω καλύτερα, ζεστό, δυνατό. Ο αέρας έχει μέσα του ζωή, όπως και το φως. Τροφή δεν είναι μόνο ο χυμός της λεύκας, αλλά το φως, ο αέρας, οι εικόνες που βρίσκονται δίπλα μας. Τι πρέπει εγώ να κάνω;Απλώς να κοιτάζω, να μην τα αφήνω να χάνονται. Πόσα μυστικά μαθαίνεις, όταν παρατηρείς τον κόσμο γύρω μας, σκέφτηκε.»

Σας αφήνω κάπου εδώ, μια Πέμπτη συννεφιασμένη -μετά από μια Τετάρτη όλο καταιγίδες- και σας χαρίζω μια ματιά από το παράθυρο του γραφείου και το Δέντρο μου, για το οποίο έχω μιλήσει και σε άλλα ποστς, που τις τελευταίες μέρες οργιάζει και αυτό από πεταρίσματα πουλιών, που και αυτό είναι φυλλοβόλο και σε λίγο και χάσει τον υπέροχο πράσινο μανδύα του. Αλήθεια, ξέρει κανείς να μου πει τι είδους δέντρο είναι;

20160922_124622

 

Κλείνω με τη σκέψη πως… τα δώρα εκεί έξω είναι πάρα πολλά, αρκεί να έχουμε τα μάτια μας κάθε φορά ανοιχτά για να τα δούμε. Και πως δεν πρέπει να λειτουργούμε με τα πρέπει των άλλων, της κοινωνίας ή της συνήθειας, παρά μόνο με το ένστικτό μας και να πράττουμε σαν είμαστε σίγουροι πως το επόμενό μας βήμα έχει πραγματικό Νόημα, παρατηρώντας καθημερινά τον κόσμο γύρω μας…

 

20160922_124901

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Θηλαστικά

Never-wrong-to-do-the-right-thing.-edited (1)

Συνειδητοποιώ ότι 4 μήνες τώρα, δεν έχω κάνει ανάρτηση. Πολλά αυτά που με απασχολούν. Καζάνι το κεφάλι μου που βράζει και δεν ξέρω τελικά αν θα κάψω το φαγητό, ή θα καταφέρω να κεράσω τη ζωή μου μοσχομυριστές αποφάσεις και νόστιμες, ισορροπημένες μπουκιές…

Αλλά… αυτό είναι μια μεγάλη, άλλη κουβέντα…

Είμαι σπίτι και κάθομαι στον υπολογιστή κοιτώντας έξω από το παράθυρο του γραφείου (για μια ακόμη φορά) το Δέντρο μου. Πάνω του, εκτός από
τα γνωστά σπουργίτια και τους μαύρους -αυθάδικους πάντα- κότσυφες, μόλις κάνει αρχοντικό πέρασμα ένα ζευγάρι δρυοκολαπτών και γω…τους κοιτώ άφωνη. Δεν έχω ξαναδεί δρυοκολάπτες από τόσο κοντά.

Το πέταγμά τους, η άνοιξη που ετοιμάζεται σιγά σιγά να μπει επισήμως με τα χελιδόνια από τα Ανατολικά, με βάζουν σε σκέψεις:

Αλήθεια, ποιος ελέγχει τα αποδημητικά πουλιά; Την έλευση τους από θερμότερα κλίματα τώρα την άνοιξη, και το πέταγμά τους ξανά στα Ανατολικά το φθινόπωρο; Πόσο αναγκαίο είναι κάτι τέτοιο για την φυσική ισορροπία των πραγμάτων;

Μεγάλο πράγμα τα φτερά που έχουν μάθει να πετούν και δεν επιτρέπουν στο σώμα να βαλτώσει κάτω στη γη και να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης:Οικονομικής, Γεωγραφικής, Πολιτικής.

Τα θηλαστικά, αλλά και άλλα πτηνά όπως οι κότες, που δεν έχουν μάθει να πετούν, ή στερούνται τα κατάλληλα πούπουλα, ποτέ δεν θα έχουν την ίδια τύχη. Της ελεύθερης διακίνησης…

Χρόνια τώρα μαντρώνονται πίσω από φράχτες και και εξυπηρετούν συγκεκριμένες ανάγκες και σκοπιμότητες. Κανείς δεν ξέρει -και δεν θέλει να μάθει- εδώ και δεκαετίες, αν πονούν. Υποφέρουν. Αν στερούνται αξιοπρέπειας και σωστής φυσικής κατάστασης.

Σφάζονται πάντα εις το όνομα του γενικού καλού. Τα σφαγεία έχουν μεγαλώσει και τα μαχαίρια δεν είναι πια τα ίδια. Τους ανοίγουν πόρτες και τους τις ξανακλείνουν κατά βούληση, πάντα με γνώμονα την κατανάλωση, το κέρδος, τους αριθμούς.

Ποτέ άλλοτε η ανθρωπότητα δεν κατανάλωνε τόσο Κρέας. Ποτέ άλλοτε η ανθρωπότητα δεν γέμιζε μαντριά με τόσο επιμονή και άξια (;) διαχείριση…

457204

***

Πριν δυο μέρες βρέθηκα στο φαρμακείο με τη μητέρα μου. Γεμίσαμε δυο μεγάλες πράσινες σακούλες πράγματα. Την είχα ξαναζήσει τούτη την κατάσταση, πριν χρόνια, κατά εβδομάδες και μήνες, πάντα με ένα τράβηγμα βαθιά κάτω στο στομάχι. Η σακούλα προορίζονταν πάντα για έναν άνθρωπο μας που έσβηνε, μέρα με τη μέρα, αργά. Κάθε σακούλα και μια μικρή ελπίδα.

Πριν δυο μέρες βρέθηκα σε ένα φαρμακείο με τη μητέρα μου. Οι δυο μεγάλες πράσινες σακούλες, το χρώμα της Ελπίδας, και τούτη η μεγάλη, τεράστια, μπλε που κρατούσε ο κύριος που προπορεύονταν στην σειρά στο ταμείο, στο Χρώμα του Ουρανού, δεν προορίζονταν για κάποιον πολύ δικό μας άνθρωπο.

Για αυτό και το τράβηγμα στην ψυχή ήταν διαφορετικό. Απελευθερωτικό. Φάνταζε ακόμη πιο Δίκαιο.

Ήταν το τράβηγμα της ψυχής ενός συνήθως άβουλου στα Τεκταινόμενα θηλαστικού.

Το τράβηγμα των φτερών μιας Κότας, που για δευτερόλεπτα η καρδιά και μια σακούλα φαρμακείου την έκαναν να πετάξει…

 

whats-right-is-whats-left-when-everything-is-wrong-quote-1

Άνθρωποι σαν και μας…

Αναζητώντας τυχαία πράγματα στο διαδίκτυο, «έπεσα» σε ένα άρθρο του http://www.dinfo.gr και το παρακάτω cartoon video, το οποίο και εξηγεί πως προέκυψε το συριακό μεταναστευτικό πρόβλημα σε 6 μόλις λεπτά.

Αξιζει την προσοχή μας!

 

 

ΥΓ: Δεν μπορώ να μην προσθέσω και αντιπαραβάλλω την φωτογραφία του μικρού πρόσφυγα στο συμβάν

image

 

 

 

 

 

 

 

και  μετά την πρόσληψη του προπονητή πατέρα του από ισπανική αθλητική οργάνωση.

 

image

 

 

 

 

 

 

Γιατί παρ’όλες τις τρικλοποδιές στο δρόμο σου, παντού να το θυμάσαι, υπάρχουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ…

Άνθρωποι σαν και μας…

Μουσικές καρέκλες

image

‘Όταν ήμουν μικρή, παίζαμε στα πάρτυ ένα παιχνίδι που λεγόταν μουσικές καρέκλες. Θεωρούσα ότι αφορούσε μόνο τα παιδιά, αλλά μάλλον έκανα λάθος. Μπορούσαν να πάρουν μέρος πολλοί παίχτες, αγόρια ή κορίτσια. Μέτραγες πόσοι συμμετείχαν και έστηνες τις αντίστοιχες αριθμητικά καρέκλες μείον μια, σε σχέση με τον αριθμό των παιχτών, όταν θα ξεκινούσε το παιχνίδι. Έπειτα τις έστηνες σ ‘ενα σχήμα που έμοιαζε με κύκλο η έλλειψη, την μια κοντά στην άλλη, ή τη μια απέναντι από την άλλη. Στη συνέχεια ξεκινούσε το παιχνίδι βάζοντας μουσική και τους παίχτες στο άκουσμα αυτής να γυρνούν γύρω από τις καρέκλες. Ξάφνου, η μουσική σταματούσε και οι παίχτες έπρεπε να κάτσουν γρήγορα γρήγορα κοντά στη καρέκλα στην οποία βρίσκονταν, καθώς αυτός που θα περίσσευε, θα έβγαινε από το παιχνίδι, ως χαμένος. Η μουσική ξανάρχιζε, σταματούσε και φτου κι απ´την αρχή, έτσι το παιχνίδι επαναλαμβάνονταν αφαιρώντας κάθε φορά και μια καρέκλα, ώστε να περισσεύει πάντα ένας παίχτης. Μέχρι που απέμεναν δυο παίκτες και μια καρέκλα και στο τέλος βέβαια ο νικητής.

Αυτό που πάντα με απογοήτευε σε τούτο το παιχνίδι, ήταν αφενός οι σπρωξιές για να προλάβεις να κάτσεις μην κάτσει ο διπλανός σου πριν από σένα, καθώς και ότι ενώ ακούγονταν όμορφα  τραγούδια, κανείς δεν έδινε τελικά προσοχή σε αυτό που πραγματικά άξιζε. Τη μουσική και την παρέα.

Αν με ρωτάτε τώρα πως το…μνημόνευσα αυτό, θα σας πω ότι ξάφνου άρχισα να βλέπω πάλι μπροστά μου ελλείψεις. Και κύκλους. Και καρέκλεςΔίπλα τάχα μου, ή απέναντι τη μια από την άλλη. Και κανέναν μα κανέναν να μην ενδιαφέρεται για αυτό που πραγματικά αξίζει:

Τη μουσική της πατρίδας -που χάνεται- και της (πολιτικής) παρέας (ανεξαρτήτως χρώματος) σε μια πορεία αλληλεγγύης.

Απλά, ανοίξτε τις ειδήσεις και θα έρθετε στα λόγια μου.

Τους βαρέθηκα.

Σκέψεις περί πλεονεξίας…

συνύπαρξη

 

 

“One is one with the other, alone one is none”
Antonio Porchia

 

 

 

 

 

Η μπαλκονόπορτα του σαλονιού μου είναι πραγματικά μεγάλη. Χωρίζεται σε τρια μεγάλα φύλλα, συνόλου αρκετών μέτρων. Ωστόσο, επειδή το πραγματικό φως είναι στο πίσω μέρος του διαμερίσματος και όχι στο σαλόνι και πολλές φορές θέλοντας να θαυμάζω τους κόπους μου εκεί έξω-μια ζαρντινιέρα ζηλευτή και γλαστρούλες με πολύχρωμα άνθη- τραβώ τις λευκές κουρτίνες μου στα άκρα.

Τέρμα δεξιά – τέρμα αριστέρα.

Συνήθως όταν τραβιέται κάτι στα άκρα, κάποιος άλλος την πληρώνει.

Τα πουλιά είναι κάτι ελεύθερο. Δεν γνωρίζουν από όρια, δεν φοράνε ψεύτικες μάσκες και καλούπια (εντάξει, ο κούκος μπορεί), τα προστατευτικά τους είναι ευδιάκριτα και ξάστερα: Χυλός χώματος και φύλλα, όχι τζάμια ύπουλα και κατασκοπευτικά…

Η μητέρα μου με έχει προειδοποιήσει: ‘Αφηνε ανά κάποια εκατοστά και μια κουρτίνα να φαίνεται. Τι φταίνε και αυτά τα κακόμοιρα. Αθώα και μικρά, σκάνε με το ράμφος τους στο ύπουλο γυαλί που προστατεύει τους μέσα και μας επιτρέπει τόσο α-σφαλεμένα (;) να παρατηρούμε τον έξω κόσμο.

Θέλησα άπλετο φως για τον πρωινό καφέ μου το Σάββατο. Έτσι όπως εισέβαλλαν όμορφα τα χρώματα της αυγής και πρόσφεραν το τέλειο σκηνικό στην προσωπική μου απόλαυση. Τράβηξα τέρμα τις κουρτίνες, φόρο τιμής στην πολύχρωμη παράσταση της μπαλκονένιας μας αυλαίας. Κάτι πήγε να μου αναφέρει και ο σύντροφος – «θέλω την αυλαία ολόκληρη», του δήλωσα. Λίγο αργότερα, ένα γδούπο μετά και μερικές κόκκινες σταγόνες στο τζάμι, μικρός πρωταγωνιστής έπεφτε σοκαρισμένος και ημιθανής στα πλακάκια μου. Οι μαύρες χαντρούλες του ακόμα ανοιχτές σαν τις λευκές μου τις κουρτίνες.

Το βράδυ ξεκινήσαμε να βάλουμε μια ταινία στο dvd. Αγαπημένη συνήθεια πριν κοιμηθούμε. Αν έχεις και σύντροφο σινεφίλ επιβάλλεται. Τελικά η ΝΕΡΙΤ είχε την εξαιρετική ταινία » Σπίτι από άμμο και ομίχλη»- ταινία που είχαμε απολαύσει στα πρώτα εκείνα μας ραντεβού-αποφασίσαμε εναλλακτικά να τη δούμε δεύτερη φορά. Το σπίτι του φιλμ, μήλον της έριδας ανάμεσα στη πραγματική του κληρονόμο, μια ασταθή ψυχολογικά νεαρή Αμερικανίδα, που το χάνει από τα χέρια της λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος και ενός μεγάλου γραφειοκρατικού λάθους, καθώς και του νυν ιδιοκτήτη του, ενός κυνηγημένου από το νυν καθεστώς της χώρας του Ιρανού συνταγματάρχη, ενώ θα μπορούσε να προσφέρει στον καθένα ξεχωριστά τη θάλασσα, που ο καθένας ονειρεύεται, τους βυθίζει τελικά στην ίδια την ομίχλη. Ο πλεονεκτικός τρόπος που χειρίζονται και οι δύο τα πράγματα, η τοποθέτηση λάθος αξιών στη ζωή τους και βέβαια το μεγάλο χάσμα ανάμεσα στις κουλτούρες τους τούς οδηγεί σε συνέπειες απρόβλεπτες στη συνέχεια, μέσα από μια αριστοτεχνικά στημένη και αρχαίας τραγωδίας όμοια εξελισσόμενη πλοκή. Αυτοί που πληγώνονται περισσότερο σε κάθε σκέλος είναι φυσικά οι λιγότερο υπαίτιοι, καθώς άκρα τραβιούνται και από δω και από κει, άλλες χαντρούλες απομακρύνονται για να ξεχάσουν, άλλες χαντρούλες σφαλίζονται για πάντα.

Η Ιρανή σύζυγος, η πραγματικά τραγική φιγούρα της ιστορίας, μιλά κάποια στιγμή για τα πουλιά και τη συμβολική σημασία τους στην Ιρανική παράδοση: Ένα πουλί που επισκέπτεται το σπίτι σου μπορεί να είναι ένας άγγελος από τον ουρανό, ή ένας καλός οιωνός. Μια ευλογία…Τι σύμπτωση σκέφτομαι, με αυτό που μου συνέβη το πρωί. Το μυαλό μου αρχίζει να τρέχει σε συλλογισμούς….

Το έργο βρύθει συμβολισμών και αλληγορισμού και το ίδιο: Τα θεμέλια του διεκδικούμενου από δυο πλευρές σπιτιού βρίσκονται στην άμμο, τα όνειρα και επιθυμίες των διεκδικούντων είναι μπερδεμένα και πνιγμένα στην ομίχλη, δέντρα που χρειάστηκαν μια ζωή για να ψηλώσουν κόβονται χάριν μιας ανεμπόδιστης θέας κτλ.

Προς το τέλος της ταινίας, κάποια πουλιά πετούν ελεύθερα στον ουρανό, ενώ άλλα χτυπημένα τα παρασέρνουν τα κύματα. Συλλογίζομαι και πάλι τον πρωταγωνιστή στη βεράντα μου. Είμαι και γω ευλογημένη με ένα όμορφο σπιτικό, ένα σύντροφο, ένα πιάτο φαγητό στο τραπέζι. Γιατί θέλησα τη θέα μου ανεμπόδιστη;

Αναζητώ το σταχτί κορμάκι του στη βεράντα, με την ελπίδα πως θα έχει ξυπνήσει από το σοκ και θα πετάξει μακρυά, όπως έχει γίνει άλλες φορές…
Το βρίσκω πεθαμένο. Μια σφίγγα κεντάει αδηφάγα τη μαύρη χαντρούλα του. Γεμίζω φρίκη και ενημερώνω το έτερον ήμιση, ο οποίος το έχει ήδη δει αλλά δεν θέλησε να με στεναχωρήσει. Στη συνέχεια εκείνος το διπλώνει προσεκτικά σε δυο εφημερίδες και το πετά στον κήπο, τροφή τουλάχιστον στις γάτες και όχι στη σήψη, με την σφίγγα ενοχλημένη που χάνει το ενέλπιστο κελεπούρι να αρχίζει να τον κυνηγά…!

Η ταινία είναι σκηνοθετημένη σχεδόν τέλεια για πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη, όπως είναι ο ρωσοεβραίος Βαντιμ Πελερμαν. Ένας δημιουργός, που διαβάζοντας  το ομότιτλο βιβλίο και έχοντας βιώσει την απόλυτη φτώχεια στα εφηβικά του χρόνια λόγω μετανάστευσης, τα κενά στη συνεννόηση, όπως και την ελλειψη σεβασμού που γεννά ο ρατσισμός ανάμεσα σε κουλτούρες διαφορετικές, ταυτίζεται σε μεγάλο βαθμό με τα ερωτήματα του  και το επιλέγει ως σεναριακή βάση για την πρώτη του ταινία στην Αμερική.
Ένα έργο στο τέλος του βουτηγμένο στο αίμα.

house of sand and fog

 

 

Βουτηγμένα στο αίμα. Έτσι παρακολουθώ προστατεμένη πίσω από ένα ακόμη γυαλί στις ειδήσεις τα θύματα της τελευταίας Εβραιοπαλαιστινιακής διαμάχης. Όπως και ένα ακόμα πιο αποθρασεμένο Ισραήλ (Νόμπελ Ειρήνης;;;;) που δεν στέκεται βέβαια στις δυνάμεις του, αλλά κρύβεται εδώ και αρκετά χρόνια πίσω από την αμερικανική ανοχή, στρατιωτική αρωγή καθώς και την πολιτική των βέτο της στην καταδίκαση τόσο των εγκλημάτων πολέμου όσο και την υπέρβαση των επιτρεπτών ορίων που εκείνο έχει διαπράξει. (Ορίων κυριολεκτικών και μεταφορικών)…

Αποφεύγω έτσι να βλέπω ειδήσεις. Να βλέπω καφέ χαντρούλες να σβήνουν. Το ομιχλώδες τοπίο στα κεφάλια των ιθυνόντων και την άμμο από στάχτη στα διαμερίσματα και τις αυλές των ανθρώπων που βομβαρδίζονται. Ιδιαίτερα μετά την έκρηξη στο καταφύγιο του ΟΗΕ.
Θέλω να πιάσω κάθε Εβραίο αυτού του κόσμου, Έλληνα, Πολωνό, Γερμανό. Αμερικάνο, Ισραηλινό και να του φωνάξω: ΠΩΣ ΚΑΘΕΣΑΙ ΑΜΕΤΟΧΟΣ ΣΕ ΟΛΟ ΑΥΤΟ; Που μπορούν να φτάσουν τα όρια της πλεονεξίας σε κάτι που ΔΕΝ σου ανήκει, μιλώντας όχι μόνο για εδάφη αλλά και το δικαιωμα να το παίζεις  Θεός, να πατάςτη σκανδάλη, ή «απλά» το κουμπί ενός πυραύλου, σκορπώντας έτσι το θάνατο, κρατώντας στα χέρια σου την τύχη του διπλανού σου;;

Και τελικά παραδίνομαι. Σε μια λανθασμένη (;) καθότι ρατσιστική (;) σκέψη για τα καθέκαστα των ημερών:
Το μεγαλύτερο κακό που έκανε ο Χίτλερ στους Εβραίους δεν είναι η γενοκτονία, τα πειράματα και τα βασανιστήρια, οι θάλαμοι αερίων και οι φούρνοι σαπουνιού. Είναι προφανώς η ίδια η σαπωνοποίηση του εγκεφάλου τους, εννοώντας φυσικά την αναισθησία και την ανοχή τους απέναντι σε αντίστοιχα βασανιστήρια και τα εγκλήματα πολέμου. Είναι επίσης το ότι τους έδωσε τη βάση για την απόλυτη αντιγραφή στην κατάλυση της αξιοπρέπειας και της προσωπικής ελευθερίας απέναντι στον λιγότερο ισχυρό Παλαιστίνιο (ο οποίος έχει και τα δίκια με το μέρος του, από όσο είμαι σε θέση να καταλάβω, διαβάζοντας ιστορικά γεγονότα και υπογεγραμμένες συνθήκες), απέναντι δηλαδή στην αντίθετη πλευρά.
Αυτό ίσως που δεν έχει σκεφτεί ο εβραϊκός λαός είναι πως… αν ξαφνικά αλλάξουν διαθέσεις οι αγγλόφωνοι αρωγοί του πάνω στις καφετιές χαντρούλες που σφαλίζουν όλοι καθημερινά και τα εδάφη που εξα-σφαλίζουν καθημερινά, είναι η πιθανότητα να διεκδικήσουν κάποια στιγμή οι ίδιοι οι αρωγοί τη βρώση αυτών όπως η σφίγγα που ανέφερα πιο πάνω…Σαν προσπαθήσουν τότε οι Ισραηλινοί να απομακρύνουν και κείνους, βλέπω τη σφίγγα να τους κυνηγά αδυσώπητα, όπως εκείνη παραπάνω το έτερον ήμισυ…

Κλείνω ανά αποστάσεις λίγο τις κουρτίνες μου. Το φως είναι λιγότερο, κάποια από τα λουλουδιασμένα χρώματα μου παίζουν κρυφτούλι και δεν μπορώ να τα διακρίνω όλα πίσω από το ημιδιαφανές ύφασμα. Μπορώ όμως να ακούσω:
Τα τιτιβίσματα από πουλιά που πετούν ανέμελα. Το καθημερινό κουτσομπολιό από τα γκρινιάρικα τζιτζίκια μου.
Όχι, δεν τους έδιωξα ακόμα. Μπορούμε όλοι να συνυπάρξουμε.
Επιστρέφω και γω ξέγνοιαστη στις δουλειές του σπιτιού…

Όλα τα ΝΑΙ του κόσμου και ένα κόκκινο μπαλόνι…

kokkino mpaloni

Τώρα, ένα χρόνο περίπου μετά τη μετακόμιση, ξεκαθαρίζω παλιά αποκόμματα περιοδικών και εφημερίδων, καλά φυλαγμένων στην άκρη, με θέματα που μου έχουν τραβήξει κατά καιρούς το ενδιαφέρον. Ένα από αυτά και το CD «Όλα τα Ναι του κόσμου»  που περιέχει  11 τραγούδια σε στίχους της Ελεάνας Βραχάλη, ερμηνευμένα από ποικίλους συντελεστές,  όπως Γαλάνη, Μπάμπαλη, Αλευράς, Ονειράμα κ.α. καθώς και 8 κείμενα.

Σε τούτο το CD  οι στίχοι και τα κείμενα είναι εμπνευσμένα από το ομώνυμο παραμύθι της ψυχολόγου και καθηγήτριας Φωτεινής Τσαλίκογλου, αλλά και το βιβλίο «Δε μ’ αγαπάς, μ’ αγαπάς» της συγγραφέως Μαργαρίτας Καραπάνου που βασίζεται στην αλληλογραφία ανάμεσα σε εκείνη στην Αθήνα και τη συγγραφέα μητέρα της Μαργαρίτα Λυμπεράκη στο Παρίσι για κάποια χρόνια…

Παρακάτω δείτε σε τι λένε ΝΑΙ οι συντελεστές του CD

καθώς και ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια από τον δίσκο αυτό, το ομώνυμο τραγούδι «όλα τα ναι του κόσμου», ερμηνευμένο από την Ηρώ.

Η αναζήτηση στο ίντερνετ που οδήγησε στο παραπάνω βίντεο,με παρέπεμψε με τη σειρά της στην εξαιρετική, αλλά άγνωστη για μένα μικρου μήκους ταινία του 1956 «Το κόκκινο μπαλόνι» του Albert Lamorisse. Η ταινία πήρε όσκαρ σεναρίου και ο μικρός πρωταγωνιστής, είναι ο γιος του σεναριογράφου. Πέρα από το σενάριο, και η φωτογραφία της με τις αντιθέσεις χρωμάτων και συναισθημάτων είναι απλά υπέροχη…

Ξεκλεψτε 30 λεπτά από το χρόνο σας και απολαύστε την ανοίγοντας ολόκληρη την οθόνη του υπολογιστή σας, γιατί αξίζει…

Λέω ΝΑΙ στα όνειρα, ΝΑΙ στο δικαίωμα να κάνεις λάθος αρκεί να έχεις όρεξη να επανορθώσεις, ΝΑΙ στην αγάπη, ΝΑΙ στην επικοινωνία και βέβαια ΝΑΙ σε όλα τα παιδικά βλέμματα…

Εσείς σε τι λέτε ΝΑΙ;

Το δέντρο της Γνώσης (μέρος ΙΙ)

Tree%20of%20Happiness2

(…) Ο Άρχοντας του Νότου, σαν να τους περίμενε από χρόνια, τους υποδέχτηκε θερμά στην Αυλή του. Και μόλις του εξήγησαν τον σκοπό του ταξιδιού τους, δέχτηκε αμέσως να τους βοηθήσει.

Το επόμενο διάστημα βρήκε τον Τεντώρ να μαθητεύει δίπλα στο γέρο βασιλιά. Κάτι όμως που δεν γνώριζε ήταν, πως ο Ισοκράτης είχε φίλο τον πατέρα του από παλιά. Ποτέ δεν έμαθε πως οι δυο νέοι, σα χώρισαν στο παρελθόν για να κυβερνήσουν στα δύο σημεία του ορίζοντα, είχαν υποσχεθεί, να φροντίσει ο ένας την οικογένεια του άλλου σε μια δύσκολη στιγμή.

Ένα χρόνο περίπου κράτησε ο Ισοκράτης κοντά το νεαρό βασιλιά. Και στο διάστημα αυτό κατάφερε να του διδάξει πολλά. Ο Τεντώρ έμαθε πρώτα να «ακούει» και να «διαβάζει»: Τη φωνή του προδότη, το βλέμμα του εχθρού. Την κραυγή τρομαγμένου πουλιού, που κρυμμένη απειλή προμηνύει. Το καλοσυνάτο χαμόγελο φίλου αδελφικού. Γνώρισε πως η γνώση μπορεί να βρεθεί και στο πιο ταπεινό πράγμα: Ένα μικρό φύλλο βότανου, βάλσαμου για τις πληγές,  ή την αγκαλιά ενός ανθρώπου, σωστό μικρό θαύμα.

Έμαθε να μην κυνηγά το χρυσάφι και τους πολύτιμους λίθους, χάνοντας παράλληλα τον χρυσό της ψυχής, σε όσα τον περιέβαλαν μικρά. Πάνω από όλα όμως, έμαθε καλά, πως για να κατακτήσεις κάποιον, από το πιο μικρό θήραμα μέχρι τον πιο πονηρό εχθρό, το όπλο είναι σύμμαχος κακός…Και πως είναι η γνώση που ρίχνει φως γύρω από το αντικείμενο που σε αφορά κάθε φορά, αυτή που σε κάνει να βγαίνεις νικητής…

Με την βοήθεια του Ισοκράτη και των καινούργιων του συμμάχων, ο νεαρός βασιλιάς έθεσε και πάλι υπό έλεγχο τους εχθρούς. Κατάφερε να συγκεντρώσει μάλιστα και φίλους παλιούς. Σιγά σιγά, έμαθε να εκτιμά την διαφορετικότητα κάθε ατόμου αλλά και κάθε λαού. Τη σημασία του να προσπαθεί να συνεργάζεται μαζί τους, αντί να τους κατακτά με την βία. Να ανακαλύπτει κοινά συμφέροντα, να υπερπηδά τα εμπόδια με διπλωματία.

Στο διάστημα που ακολούθησε, το κράτος του Μακρινού Βορρά επέστρεψε και πάλι στα αρχικά του όρια. Η ευημερία του τόπου και πάλι μεγαλύτερη από ποτέ γινόταν. Το χρυσάφι αυξανόταν, όχι όμως από λάφυρα που έφερναν στρατιώτες από επιδρομές στα ξένα, αλλά από τις ειρηνικές συναλλαγές που είχε ο Βορράς με τους λαούς του κόσμου. Οι μάχες έληξαν σταδιακά και ο κόσμος ηρέμησε, απολαμβάνοντας οικονομική ευημερία και μέρες ειρήνης μετά από χρόνια πολλά.

Ο νεαρός βασιλιάς μεγάλωσε. Το μυαλό με την ψυχή του αντάμωσε.

Και έπειτα, σαν ερωτεύτηκε πρώτη φορά, την κόρη του Ισοκράτη και την έκανε γυναίκα του, κοντά στη νέα πια Βασίλισσα, έμαθε κάτι ακόμα:

Πως κανείς πιο καθαρά βλέπει με την καρδιά, παρά με τα μάτια…

 

Είχε περάσει πια καιρός. Είχε έρθει η ώρα για τον Τεντώρ να γυρίσει και πάλι με το κεφάλι ψηλά στη χώρα του και το παλάτι.

Και τότε, εκείνο το βράδυ, που κουρασμένοι από το ταξίδι ο Τεντώρ και η γυναίκα του έφτασαν εκεί, ανακάλυψαν με έκπληξη πως κάτι μαγικό είχε συμβεί: Στο ποτήρι, που ο Βασιλιάς είχε ξεχάσει το κλαράκι ελιάς του Ισοκράτη, το νερό όχι μόνο δεν είχε σωθεί, αλλά το ποτήρι ήταν γεμάτο, το κλαράκι ζωντανό και η ελίτσα είχε βγάλει ρίζες…

Αυτή τη φορά, δεν φυτεύτηκε το κλαράκι στην ζαρντινιέρα του νεαρού βασιλιά. Αλλά, λίγες μέρες μετά, Ο Τεντώρ, κρατώντας από το χέρι τη νέα του βασίλισσα, βγήκε μαζί της να το φυτέψει. Στο χώμα, στη γη, μπροστά από το παλάτι.

Και σαν ο κόσμος απόρησε, βλέποντας το νεαρό ζευγάρι να λερώνει τα χέρια του, ο Τεντώρ τους καθησύχασε:

«Στο Μακρινό Νότο από όπου προέρχεται η γυναίκα μου και το κλαδάκι αυτό», τους είπε, «η ελιά ειρήνης και σοφίας είναι σύμβολο». «Η κίνησή μου να το φυτέψω εδώ, συμβολίζει την πρόθεσή μου η χώρα να κυβερνάται  ειρηνικά. Σήμερα και από δω και πέρα. Και, όπως κάθε δέντρο εκτός από γη χρειάζεται σωστό προσανατολισμό, νερό και χάδι ανθρώπινο μέρα με τη μέρα, τώρα πια γνωρίζω πως τις ίδιες ανάγκες έχει και η πατρίδα μας: Να προσανατολίζεται σωστά. Να μεγαλώνει ειρηνικά, επιδιώκοντας με τους γείτονές της συνεργασία. Να γίνεται με δουλειά από όλους μας πιο πλούσια. Με το χάδι κάθε ανθρώπου που είναι κάτοικός της, αφού καθένας από μόνος του είναι σημαντικός για κείνη.»

«Κάποτε», κατέληξε, «νόμιζα ότι η μοίρα μου, η μοίρα σε αυτή τη χώρα, εξαρτιόταν μόνο από τα δικά μου χέρια. Γνωρίζω τώρα, ότι τα χέρια του καθενός είναι εξίσου σημαντικά. Τόσο για την πρόοδο της χώρας μας, όσο και για τον καθένα μας ξεχωριστά».

Το επόμενο πρωί, μουρμούριζαν πως κάτι παράξενο είχε συμβεί, αυτοί που περνούσαν μπροστά από το παλάτι. Βλέπετε, κατά τη διάρκεια της νύχτας το κλαράκι ελιάς άλλαξε μορφή και γίνηκε ένα μικρό, κανονικό δεντράκι..

Είχαν περάσει χρόνια πολλά από τότε που ανέλαβε βασιλιάς ο Τεντώρ. Πλησίαζαν και πάλι Χριστούγεννα. Στο διάστημα που πέρασε, το δεντράκι της Ελιάς μεγάλωνε ολοένα και περισσότερο. Ο κορμός του χόντραινε και τα φύλλα του πύκνωναν γρήγορα, βρίσκοντας τροφή και προσοδοφόρο έδαφος μέσα στη γη. Το ύψος του αυξανόταν συνεχώς. Κάτοικοι του Μακρινού Βορρά ερχόντουσαν από όλα τα μέρη ανελλιπώς, για να το θαυμάσουν και να μνημονεύσουν ξανά τα λόγια του νέου, αλλαγμένου βασιλιά τους την πρώτη εκείνη μέρα που το φύτεψε. Έρχονταν κάτοικοι κι από την Δύση, αλλά και απ’ την Ανατολή. Βλέπετε, η διακυβέρνησή του Τεντώρ σ’όλα τα σημεία του ορίζοντα είχε γίνει γνωστή…

Εκείνο το βράδυ, ο Βασιλιάς καληνύχτισε όπως κάθε μέρα τη γυναίκα του, έριξε μια ματιά στο νεογέννητο γιο του και έπεσε να κοιμηθεί, νιώθοντας ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα από αγαλλίαση. Όμως, η σκέψη του έτρεχε σε όλα αυτά, που είχαν γίνει τα τελευταία χρόνια και έτσι δεν τον έπαιρνε ο ύπνος για ώρες πολλές. Το μυαλό του γύριζε αδιάκοπα στο χτες.

Μα και κάποια στιγμή, σαν επιτέλους τα μάτια του έκλεισε, ένα άγγιγμα, σαν χάδι, αισθάνθηκε στο μάγουλό του. Θάρρησε πως ένιωσε το χέρι της μάνας του στο πρόσωπό του και ξύπνησε. Η γυναίκα του κοιμόταν ήρεμη δίπλα του, ο γιος του στη κούνια του το ίδιο. Μα ένιωσε κάποιον ακόμα κοντά του. Στο μισοσκόταδο διέκρινε μια φιγούρα με μαλλιά μακριά.

Μα δεν φοβήθηκε τούτη τη φορά.

«Τώρα, ξέρεις», του είπε η μορφή.

«Η γνώση είναι δύναμη. Η πείρα δεν μεταφέρεται, αλλά μεταγγίζεται σιγά σιγά. Και αυτό γίνεται αργά, μέσω του ενδιαφέροντος για κάθε τι που μας περιβάλλει. Συνέχισε λοιπόν να μαθαίνεις όσα μπορείς περισσότερα για αυτά που σε αφορούν, αλλά και για τους ανθρώπους που έχεις γύρω σου. Γιατί, γνωρίζοντάς τους, και γνωρίζοντας αυτοί εσένα, ανταλλάσσετε ο καθένας το δικό του κομμάτι αλήθειας. Και σαν αυτό μεγαλώσει, σαν αυτό τραφεί, γεννιέται η ειλικρινής αγάπη. Για τα πράγματα και τους ανθρώπους…»

«Συνετός, γίνεσαι μέσω της Γνώσης», συνέχισε, «και η αληθινή Τύχη, η Μοίρα, είναι με τους συνετούς. Ανήκουν πραγματικά στους τυχερούς εκείνοι που μέσω της γνώσης, αναγνωρίζουν τη χρονική στιγμή για την υλοποίηση των στόχων τους. ‘Η εκείνοι, που η πείρα τους τούς οδηγεί να αντιδράσουν με τρόπο σωστό στις δυσοίωνες καταστάσεις…Γιατί, γνώση πραγματική, για τον εαυτό μας και τους άλλους σημαίνει Αγάπη, και μόνο η Αγάπη στην Ευτυχία οδηγεί…»

«Τώρα πια που έχεις Γνώση, τώρα που έχεις φτάσει στην Αγάπη, τώρα πια μπορείς να φροντίσεις σωστά της Τύχης και της Ευτυχίας σου τα Δέντρα…», κατέληξε. «Τώρα πραγματικά μπορείς να κατακτήσεις τον κόσμο…». Και με τα τελευταία αυτά λόγια η σκιά της στις ακτίνες του ήλιου χάθηκε, καθώς ξημέρωνε.

Λίγες μέρες αργότερα, Παραμονή Χριστουγέννων, κάποιοι παρατήρησαν δυο νεαρά φυτά να μεγαλώνουν κοντά στο δέντρο της Ελιάς. Ήταν μια νεαρή κερασιά και μια μικρή βελανιδιά…

Το ίδιο βράδυ χιόνισε. Χιόνισε όμως πολύ, όπως στο Μακρινό Βορρά δεν είχε χιονίσει ποτέ πριν. Οι κάτοικοι ευτυχισμένοι πια στα σπίτια τους, στόλισαν το παραδοσιακό τους δέντρο, το Έλατο, σύμβολο της αναγέννησης, του νέου χρόνου που πλησίαζε. Τις επόμενες μέρες, λίγο πριν την Πρωτοχρονιά, ο καιρός άλλαξε και βγήκε ήλιος που χαμογέλασε ζεστός, αφύσικος στην καρδιά του χειμώνα. Κάποιοι αστειεύτηκαν ότι ο ήλιος συμβόλιζε την ζεστασιά που είχε μπει πια στην καρδιά τους, τόσο καιρό μετά τον πόλεμο. Πως ήταν τα πρώτα αληθινά, «ζεστά» τους Χριστούγεννα. Και όλοι, μα όλοι έμειναν έκπληκτοι, όταν ανήμερα Πρωτοχρονιά, αντίκρισαν πλήθος από κόκκινα λουλούδια, που έμοιαζαν με παπαρούνες μικρές, να ξεπροβάλλουν μέσα από το χιονιά, που σε ορισμένα κομμάτια είχε λιώσει, ακριβώς κάτω απ’ την Ελιά. Ήταν τόσο έντονο το κόκκινο μέσα στο λευκό, που έμοιαζε θαρρείς με στολίδι πορφυρό.

«Πορφυρό στολίδι που συμβολίζει την Αγάπη  πια σε αυτόν τον τόπο», σχολίασαν ορισμένοι.

Τότε, κάποια από τα μικρά παιδιά έκοψαν τις παπαρούνες και γελώντας με αυτά που οι μεγάλοι ονόμαζαν μικρό «θαύμα» , άρχισαν να στολίζουν το δεντράκι της Ελιάς…

Από τότε, έχουν περάσει χρόνια πολλά, αλλά στολίζεται πάντα παραδοσιακά στη χώρα του Βορρά μαζί με το Έλατο και η Ελιά. Ονομάζεται αλλιώς Δέντρο της Γνώσης ή και Δέντρο της Αγάπης. Όλοι οι κάτοικοι παρακολουθούν τα παιδιά να στολίζουν το γιγαντιαίο, γέρικο πια δέντρο, με τις παπαρούνες που φυτρώνουν έκτοτε κάθε χρόνο, μέσα στο καταχείμωνο. Μάλιστα, κοντά στην Ελιά, θα διακρίνει κανείς κάτι εξίσου αξιοπερίεργο για τη καρδιά του χειμώνα:

Τη μόνη Βελανιδιά που δε ρίχνει χειμωνιάτικα τα φύλλα της και μια ολάνθιστη Κερασιά, ντυμένη νυφούλα λουλούδια ολόλευκα…

*****

Κλείνοντας πια το παραμύθι αυτό

για το μικρό δέντρο του  Βορρά το μαγικό,

στολίδι τα Χριστούγεννα

στην ψυχή σας σαν θα μπει,

εύχομαι να είναι η Αγάπη,

η παντοτινή…

 scarlett raven

Εύχομαι σε όλους σας Καλή Δημιουργική Χρονιά, γεμάτη υγεία και όνειρα…!!!