Tag Archive | απώλεια;αγάπη

Όμορφη ανοιξιάτικη μέρα…(;)

Παρασκευούλα ζάχαρη, παρασκευούλα μέλι και μια όμορφη ανοιξιάτικη μέρα με λίγα σύννεφα να καλοσωρίζουν το Μάρτη, αλλά χωρίς σύννεφα μεσ’ την καρδιά μου.

Καλό μήνα σε όλους!

edited 2/3/2013, ώρα 12.00 τα μεσάνυχτα:

Όταν εσυ γράφεις, κάνεις σχέδια, νιώθεις, σκέφτεσαι, δεν θα έλεγα πως ο Θεός γελάει (όπως έλεγε ο Λένον), αλλά σίγουρα πως κάνει τα δικά του…

Έγραφα πιο πάνω «όμορφη μέρα» και ευχόμουν καλό μήνα σε όλους, και συ μια ώρα πριν αποφάσιζες να «φύγεις» οριστικά…

Δεν το περίμενα τόσο νωρίς.

Δεν ξέρω τι νιώθω ακριβώς, δεν με άφησες ποτέ να το καταλάβω. Έκλεισες την πόρτα σου στην αγάπη οριστικά. Αρνήθηκες κόσμο. Ίσως και να είχες δίκιο, ίσως και πάλι όχι. Κάποτε σου κρατούσα κακία γιατί πλήγωσες βαθιά τον άνθρωπο που αγάπησα περισσότερο στη ζωή μου, πριν δυο βδομάδες που ζήτησες να μας δεις, ένιωσα πως θα μπορούσα να σε αγαπήσω, αν μου είχες δώσει την ευκαρία, αν ο ίδιος πρώτα είχες αγαπήσει τον εαυτό σου…

Νομίζω πως ήθελες να φύγεις. Είχες ανάγκη να τους δεις, μετά από 20 και βάλε χρόνια σου είχαν λείψει αφόρητα, και αφού δεν είχες πια το περιθώριο εδώ, είπες να πας μαζί τους εκεί. Πόσα χρόνια να ζήσει λουλούδι που του κοψαν τις ρίζες του;;

Είναι αστείο πρως δυο αναρτήσεις πριν μιλούσα για αγγέλους…

Σαν δεις τον Αγγελό μου εκεί ψηλά, δως της δυο μεγάλα φιλιά. Ένα μεγάλο από μένα, και ένα τρυφερό, ειλικρινές από εσένα. Το περίμενε χρόνια τώρα. Ξέρω πως το περίμενες και συ. Είστε και οι 3 μαζί τώρα. Και είμαι σίγουρη πως θα τα βρείτε…Σε φιλώ και σου στέλνω μια μεγάλη αγκαλιά, όμορφη μέρα διάλεξες για να τους συναντήσεις, πρώτη του μήνα, μια νέα αρχή για σένα και για εκείνους, ποτέ δεν είναι αργά, ακόμα και όταν αργά είναι…

Advertisements