Tag Archive | ειδησεογραφία

Άνθρωποι σαν και μας…

Αναζητώντας τυχαία πράγματα στο διαδίκτυο, «έπεσα» σε ένα άρθρο του http://www.dinfo.gr και το παρακάτω cartoon video, το οποίο και εξηγεί πως προέκυψε το συριακό μεταναστευτικό πρόβλημα σε 6 μόλις λεπτά.

Αξιζει την προσοχή μας!

 

 

ΥΓ: Δεν μπορώ να μην προσθέσω και αντιπαραβάλλω την φωτογραφία του μικρού πρόσφυγα στο συμβάν

image

 

 

 

 

 

 

 

και  μετά την πρόσληψη του προπονητή πατέρα του από ισπανική αθλητική οργάνωση.

 

image

 

 

 

 

 

 

Γιατί παρ’όλες τις τρικλοποδιές στο δρόμο σου, παντού να το θυμάσαι, υπάρχουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ…

Άνθρωποι σαν και μας…

Πως αισθάνεται ο καθένας από μας…

MHTROPOYLOS_SKITSO_161014.limghandler

και κυρίως οι γονείς των σημερινών 35+, οι ηλικιωμένοι, οι συνταξιούχοι…

Καλή μας δύναμη…

Θερμοκήπια πρώτων υλών που (δεν) έχουμε μέσα μας…

pen)

Πριν περίπου μια εικοσαετία, σαν προετοιμαζόμουν για το Proficiency μια και οι δικοί μου είχαν την φαϊνή ιδέα πως εκτός από άπταιστα Γερμανικά πρέπει να κατέχω και εξαίσια  Αγγλικά πριν καν τις Πανελλήνιες, με θυμάμαι στο τραπέζι του σπιτιού της δασκάλας των Αγγλικών μου, μιας οικογενειακής φίλης και εξαίρετης εκπαιδευτικού-πάνω από όλα ερασιτέχνη στο επάγγελμά της με την ετυμολογική  έννοια της λέξης και όχι τη μεταφορική- να μελετούμε με την υπόλοιπη φροντιστηριακή ομάδα τον ξένο τύπο και να συζητάμε θέματα εκθέσεων (τα οποία ίδια και θα συναντούσα δυο χρόνια αργότερα στις Πανελλαδικές). Ένα από αυτά και το φαινόμενο του θερμοκηπίου…Βαριόμουν θυμάμαι αφόρητα-ίσως γιατί πάντα ήξερα πως ο μέσος βαθμός μου στην έκθεση θα ήταν 16- και αυτό γιατί πεισματικά αρνιόμουν να παπαγαλίσω τα σος, την δεδομένη δομή πρόλογος, σημεία κλειδιά και επίλογος και έτσι έγραφα πάντα με συναισθηματικότερο και πιο γλαφυρό τρόπο, πάντα ωστόσο εντός θέματος και τόσο into the point που δεν μπορούσαν ποτέ να μου βάλουν κακό βαθμό, ούτε όμως και άριστα. Συνεπώς ο βαθμός μου στις Ελληνικές, Γερμανικές και Αγγλικές εκθέσεις ήταν και θα ήταν πάντα βαρετά ο ίδιος. 16. Κάτι που έλαβα και στις Πανελλήνιες εξετάσεις, συνειδητοποιώντας αργότερα ότι είναι πιο έξυπνο να συμμορφώνεσαι με τους κανόνες ώστε στη συνέχεια να κάνεις την επανάσταση σε αυτούς εκ των έσω, παρά να την κάνεις από την αρχή-βλέπετε ένα 18 θα με είχε εισάγει στην πρώτη σχολή προτίμησής  μου, αλλά τι να πεις σε ένα 18χρονο «αντιδραστικό» – όπως με χαρακτήριζαν τότε- που ακόμα και σε ένα θέμα όπως το…μονολεκτικό «κατεδαφίζεται», αντί να αναλύει την αστικοποίηση και τις μονοπυρηνικές οικογένειες, φαντασιωνόταν ολόκληρες ιστορίες για το πώς ένας γεράκος έχασε το σπίτι του που τώρα το πουλά για ένα κομμάτι ψωμί, πως και με τι κόπο το έκτισε κλπ κλπ!!!! Μου ήταν επώδυνα αδύνατο να αναπτύξω ένα θέμα, με τον τρόπο που εκπαιδευόμασταν να το αναπτύξουμε τότε, τόσο στεγνά. Στραγγισμένο και λειασμένο με γυαλόχαρτο, δωσμένο με επιγραμματικά επιχειρήματα και χειρουργική ακρίβεια και ουδεμία ανθρωποκεντρική βάση ή συναισθηματική ανάλυση (που τη διαχωρίζω από την συναισθηματική εμπλοκή). Ίσως αυτό να αποτελεί την βάση της δημοσιογραφίας, δεν έχω σπουδάσει το αντικείμενο και δεν το ξέρω, αυτό που ξέρω μόνο ήταν ότι πάντα το 16 μου αντιπροσώπευε αυτό μουτο λάθος, την ένταξη του ανθρώπου μέσα στο πρόβλημα, την ένταξη ενός ήρωα ανάμεσα στη λοιπή επιχειρηματολογία. Και αυτό το λάθος το πλήρωσα αργότερα η αλήθεια είναι , αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία και… ξεφύγαμε από το θέμα μας.

Στην τότε λοιπόν ανάλυση περί φαινομένου θερμοκηπίου, των παραγόντων που συντελούν στην ανάπτυξή του και της επιστημονικής ανησυχίας σχετικά με την χειροτέρευση του El Ninio μια εικοασαετία αργότερα, μέσα σε ένα κεφάλι που βαλλόταν από ελληνικές, γερμανικές και αγγλικές έννοιες για ένα σωρό ερωτήματα που θα μας απασχολούσαν στο μέλλον, αυτό ήταν το λιγότερο σοβαρό κατά την ταπεινή μου τότε άποψη και με βάση τον τότε ανεπτυγμένο εγκέφαλό μου. Σκεφτόμουν λοιπόν με την αλαζονεία του ανθρώπου που έχει χρόνια μπροστά του και που λαμβάνει συνεχώς συλλογιστικά έτοιμες και εν μέρει άχρηστες (;) παπαγαλιζέ  πληροφορίες: «Σε 20 χρόνια ποιος ζει, ποιος πεθαίνει». Μέχρι που τα 20 χρόνια πέρασαν σαν μια σταγόνα νερό, τα προηγούμενα δε 10 ούτε που πρόλαβα να τα συνειδητοποιήσω- κι ας εμπεριείχαν μέσα τους μια ισχυρή  προειδοποίηση αυτού που θα αντιμετωπίζαμε και βρίσκουμε πλέον μπροστά μας. Τυφώνας Κατρίνα, τσουνάμι στα νησιά Πουκέτ, πλημμύρες στην Ευρώπη, δριμύ ψύχος στην Αμερική, πλημμύρες και ισοπέδωση τεράστιων εκτάσεων στην Ασία, αεροπορικά δυστυχήματα λόγω τροπικών καιρικών φαινομένων και βέβαια το λιώσιμο των πάγων με τις λευκές αρκούδες να ψάχνουν πια να βρουν αλλού την τροφή τους και ακόμα και ταινίες της Ντίσνει να σχολιάζουν μέσα από τους έκπληκτους πιγκουίνους τους το παράξενο του πράσινου χλοοτάπητα σε αντίθεση με το σύνηθες μέχρι σήμερα λευκό τους χαλί.

Μπορώ να πω ότι τότε, και με την μόδα και την υστερία που μας είχε καταβάλλει για την ανακαλυφθείσα τρύπα του όζοντος, πως όσον αφορά το θέμα περιβάλλον, κάπου είχα ανοιχτό το ένα μου αυτί και το ένα μου βλέφαρο στα γεγονότα. Οκ, τα βιολογικά προϊοντα δεν είχαν ανακαλυφθεί ακόμα, θα ήταν η μεγαλύτερη ανακάλυψη (!!!) μετά τον Napster, το κινητό παντόφλα και τα email, ωστόσο δεν μου ήταν παντελώς αδιάφορο, απλά αποτελούσε ένα θέμα τοποθετημένο στα μακρινά «προσεχώς-να προσέχουμε» του απώτερου ενήλικου μέλλοντός  μου…

Ένα από τα επίσης σος των αγγλικών αλλά και μεταγενέστερα των πανελλαδικών εκθέσεων ήταν και η έννοια της παγκοσμιοποίησης (σε μια «αθώα»- προ ίντερνετ και υπογραφής Μνημονίων εποχή) και το στέρεμα πρώτων υλών και η στροφή σε εναλλακτικές μορφές ενέργειας. Μη με βάλλετε να τις απαριθμίσω…Ακόμα με ανατριχιάζει η παπαγαλίστικη ανάπτυξή τους… «‘Οσο για αυτό» σκεφτόμουν, «σιγά, πόσο στέρεψαν δηλαδή. Και συγκεκριμένα στην εποχή μας; Δηλαδή από την εποχή των δεινοσαύρων μέχρι τα τέλη του ’90 δεν υπήρχε θέμα και τώρα αρχίσαμε να ανησυχούμε;».

Όχι, ήταν η σωστή απάντηση. Γιατί δεν ανησυχούσαμε πραγματικά τότε για αυτό το θέμα. Γιατί δεν ανησυχούσαν τότε οι Μεγάλοι ακόμα για αυτό το θέμα, όπως και για πολλά άλλα. Σιγά σιγά άρχισε να φωλιάζει στα σωθικά, τις υπογραφές και των όπλων τους ο φόβος. Και έτσι φτάνουμε στο σήμερα, και η ιστορία, ή οι ιστορίες για μια ακόμη φορά επαναλαμβάνονται. Γιατί μια ιστορία δεν είναι τίποτα άλλο από μια αλληλουχία γεγονότων μέσα στο χρόνο και το γεγονός μια δράση ανάμεσα σε αιτία και αποτέλεσμα, και ένας απλός μαθηματικός θα σου πει, πως σαν δώσεις τα ίδια δεδομένα σε μια εξίσωση, το » ισοδυναμείται με»  θα είναι κάθε φορά εντυπωσιακά το ίδιο…

Έτσι να μαστε ξανά με έναν Ψυχρό πόλεμο ανάμεσα σε Αμερική και Ρωσία. Τα ’80s άλλωστε είναι στη μόδα! Και το κυριότερο: Μέσα σε αυτόν τον οικονομικά και πνευματικά Μεσαίωνα ξαναζούμε τις Σταυροφορίες…Θρησκευτικούς πολέμους με πρόσχημα ένα πιστεύω, αλλά ουσιαστική βάση το οικονομικό συμφέρον… Οι Σταυροφόροι (ή να πω καλυτερα Σεληνιοφόροι) είναι πια μέσα στο ίδιο μας το σπίτι. Ας προσέχαμε…

Μπορεί να πούμε πολλά και να σχολιάσουμε άλλα τόσα για τα πρόσφατα γεονότα της Γαλλίας, και ίσως είναι η προσπάθειά μου να γενικεύσω καταστάσεις για να κατανοήσω τα πράγματα, ωστόσο μέσα μου το ένστικτό μου λέει και ξαναλέει το ίδιο πράγμα: Εξάντλησες τους πόρους σου. Και μετά σταυροφόρησες με πρόσχημα τη θρησκεία. Και μετά ανακάλυψες την Αμερική και τους Νέους Κόσμους, τους οποίους εκμεταλλεύτηκες και εκμεταλλεύεσαι ακόμα…Και μετά επεκτάθηκες και ανατολικότερα. Γιατί απορείς τώρα που εκείνοι έρχονται να σε πολεμήσουν δυτικά; Ο Σταυρός σου είναι καλύτερος από την Ημισέληνό τους; Πόσο λαμνθασμένα νόμιζες ότι οι ενέργειες αυτές θα σε τροφοδοτούσαν σε άψυχο και έμψυχο υλικό αέναα χωρίς παρενέργειες;

Και…αληθινά δεν ξέρω ποια είναι τα θέματα σος των σημερινών 18χρονων. Ίσως η σύντομη ανάπτυξη μελλοντικών αποικιών σε άλλους πλανήτες, λόγω του υπερπληθυσμού και της εξάντλησης των φυσικών πόρων απανταχού της Γης, ή όπως κινδυνολογούσαν στην εποχή μου, ενός 3. Παγκοσμίου (πυρηνικού) πολέμου σε 20 χρόνια…Μόνο που τώρα δεν μπορείς πια να πεις σε 20 χρόνια ποιος ζει ποιος πεθαίνει…

Γιατί ο τυφώνας είναι έξω από την πόρτα σου. Το χιόνι και οι πλημμύρες το ίδιο. Κάπου παραδίπλα παραμονεύει και ο Έμπολα. Και με την αναπόφευκτη ανακατανομή των πληθυσμών λόγω του προσφυγισμού και της μετανάστευσης όπως και του εξτρεμιστικού θρησκευτικού διπόλου που υπογείως καλλιεργείται (και από τις δυο εξτρεμιστικές πλευρές),  ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος ποιος είναι ο γείτονάς σου ή που θα σε βγάλει η μέρα ή η σύσκεψη του γραφείου σου…

Ίσως πάλι αυτή η ανακατανομή και επαναδιαμόρφωση θρησκευτικών ομάδων, πρώτων υλών, γεωγραφικών εδαφών και καιρικών φαινομένων να πρέπει να μας βάλει σε σκέψη. Για τις πρώτες ύλες που πρέπει να αναπτύξουμε μέσα μας. Τους καρπούς που πρέπει να καλλιεργηθούν στο δικό μας, προσωπικό και προφυλαγμένο θερμοκήπιο. Της συνείδησης του ποιοι είμαστε και ποιος ο ρόλος μας ως προσωπικότητες και ως κοινωνικά σύνολα. Ως άτομα και ως μέλη μιας κοινωνίας αλλά και ως πολίτες ενός έθνους, ως έθνη και μέλη συγκεκριμένων εξωτερικών πολιτικών και πάει λέγοντας. Οι ρόλοι μας είναι πολλαπλοί και συνήθως δεν ξέρουμε τα λόγια του σεναρίου ούτε του πιο απλού από αυτούς ρόλου, της μοναδικής μας προσωπικότητας, για αυτό και είμαστε μονίμως υποχείρια ως λεία ενός θεατρικού υποβολέα. (και δυστυχώς κυκλοφορούν πολλοί εκεί έξω).

Αν το το φαινόμενο της πεταλούδας μπορεί να επηρεάσει ένα καιρικό φαινόμενο, το ίδιο μπορεί και ένα τσιγάρο που αποφάσισες ή όχι να πετάξεις στο δρόμο, ο ευγενικός ή μη τρόπος με τον οποίο θα αντιμετωπίσεις το διπλανό σου, η σοβαρότητα με την οποία θα ψηφίσεις στις εκλογές, η ειλικρίνεια και ο σεβασμός με τον οποίο θα αντιμετωπίζεις κάθε μέρα τον εαυτό σου στο καθρέπτη. Όπως και εξυπνάδα έναντι των όπλων, που μπορεί να σε μετατρέψει σε ήρωα και να κερδίσεις ένα πόλεμο, όπως στην ταινία με τον Μπένεντικτ Κάντερμπατς. Και…σαν δεις το χαλάκι της πόρτας που σε εξυπηρετούσε τόσο καιρό να σκουπίζεις την βρωμιά των ποδιών σου να είναι τίγκα στη λάσπη και αναρωτιέσαι πως έγινε αυτό, πως έφτασε η λάσπη μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, μην αναρωτηθείς τι και γιατί πια. Αλλά τι μπορείς να κάνεις εσύ καθημερινά για αυτό. Συνειδητά. Καθημερινά. Μέσω της αντίληψης των πραγμάτων, της ανάπτυξης των γνώσεών σου, της καλλιέργειας της συμπεριφοράς σου, της ανάπτυξης των δεξιοτήτων σου και του δυναμικού σου για μια θετική αντιμετώπιση των προβλημάτων σε ένα ευρύτερο σύνολο ευθυνών και ρόλων…Ατομικά, οικογενειακά, συλλογικά, εθνικά, διεθνώς…

Όχι, ένα 16 στην έκθεση  δεν είναι πια αρκετό…