Tag Archive | ειδησιογραφια

Θηλαστικά

Never-wrong-to-do-the-right-thing.-edited (1)

Συνειδητοποιώ ότι 4 μήνες τώρα, δεν έχω κάνει ανάρτηση. Πολλά αυτά που με απασχολούν. Καζάνι το κεφάλι μου που βράζει και δεν ξέρω τελικά αν θα κάψω το φαγητό, ή θα καταφέρω να κεράσω τη ζωή μου μοσχομυριστές αποφάσεις και νόστιμες, ισορροπημένες μπουκιές…

Αλλά… αυτό είναι μια μεγάλη, άλλη κουβέντα…

Είμαι σπίτι και κάθομαι στον υπολογιστή κοιτώντας έξω από το παράθυρο του γραφείου (για μια ακόμη φορά) το Δέντρο μου. Πάνω του, εκτός από
τα γνωστά σπουργίτια και τους μαύρους -αυθάδικους πάντα- κότσυφες, μόλις κάνει αρχοντικό πέρασμα ένα ζευγάρι δρυοκολαπτών και γω…τους κοιτώ άφωνη. Δεν έχω ξαναδεί δρυοκολάπτες από τόσο κοντά.

Το πέταγμά τους, η άνοιξη που ετοιμάζεται σιγά σιγά να μπει επισήμως με τα χελιδόνια από τα Ανατολικά, με βάζουν σε σκέψεις:

Αλήθεια, ποιος ελέγχει τα αποδημητικά πουλιά; Την έλευση τους από θερμότερα κλίματα τώρα την άνοιξη, και το πέταγμά τους ξανά στα Ανατολικά το φθινόπωρο; Πόσο αναγκαίο είναι κάτι τέτοιο για την φυσική ισορροπία των πραγμάτων;

Μεγάλο πράγμα τα φτερά που έχουν μάθει να πετούν και δεν επιτρέπουν στο σώμα να βαλτώσει κάτω στη γη και να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης:Οικονομικής, Γεωγραφικής, Πολιτικής.

Τα θηλαστικά, αλλά και άλλα πτηνά όπως οι κότες, που δεν έχουν μάθει να πετούν, ή στερούνται τα κατάλληλα πούπουλα, ποτέ δεν θα έχουν την ίδια τύχη. Της ελεύθερης διακίνησης…

Χρόνια τώρα μαντρώνονται πίσω από φράχτες και και εξυπηρετούν συγκεκριμένες ανάγκες και σκοπιμότητες. Κανείς δεν ξέρει -και δεν θέλει να μάθει- εδώ και δεκαετίες, αν πονούν. Υποφέρουν. Αν στερούνται αξιοπρέπειας και σωστής φυσικής κατάστασης.

Σφάζονται πάντα εις το όνομα του γενικού καλού. Τα σφαγεία έχουν μεγαλώσει και τα μαχαίρια δεν είναι πια τα ίδια. Τους ανοίγουν πόρτες και τους τις ξανακλείνουν κατά βούληση, πάντα με γνώμονα την κατανάλωση, το κέρδος, τους αριθμούς.

Ποτέ άλλοτε η ανθρωπότητα δεν κατανάλωνε τόσο Κρέας. Ποτέ άλλοτε η ανθρωπότητα δεν γέμιζε μαντριά με τόσο επιμονή και άξια (;) διαχείριση…

457204

***

Πριν δυο μέρες βρέθηκα στο φαρμακείο με τη μητέρα μου. Γεμίσαμε δυο μεγάλες πράσινες σακούλες πράγματα. Την είχα ξαναζήσει τούτη την κατάσταση, πριν χρόνια, κατά εβδομάδες και μήνες, πάντα με ένα τράβηγμα βαθιά κάτω στο στομάχι. Η σακούλα προορίζονταν πάντα για έναν άνθρωπο μας που έσβηνε, μέρα με τη μέρα, αργά. Κάθε σακούλα και μια μικρή ελπίδα.

Πριν δυο μέρες βρέθηκα σε ένα φαρμακείο με τη μητέρα μου. Οι δυο μεγάλες πράσινες σακούλες, το χρώμα της Ελπίδας, και τούτη η μεγάλη, τεράστια, μπλε που κρατούσε ο κύριος που προπορεύονταν στην σειρά στο ταμείο, στο Χρώμα του Ουρανού, δεν προορίζονταν για κάποιον πολύ δικό μας άνθρωπο.

Για αυτό και το τράβηγμα στην ψυχή ήταν διαφορετικό. Απελευθερωτικό. Φάνταζε ακόμη πιο Δίκαιο.

Ήταν το τράβηγμα της ψυχής ενός συνήθως άβουλου στα Τεκταινόμενα θηλαστικού.

Το τράβηγμα των φτερών μιας Κότας, που για δευτερόλεπτα η καρδιά και μια σακούλα φαρμακείου την έκαναν να πετάξει…

 

whats-right-is-whats-left-when-everything-is-wrong-quote-1

Advertisements

Μουσικές καρέκλες

image

‘Όταν ήμουν μικρή, παίζαμε στα πάρτυ ένα παιχνίδι που λεγόταν μουσικές καρέκλες. Θεωρούσα ότι αφορούσε μόνο τα παιδιά, αλλά μάλλον έκανα λάθος. Μπορούσαν να πάρουν μέρος πολλοί παίχτες, αγόρια ή κορίτσια. Μέτραγες πόσοι συμμετείχαν και έστηνες τις αντίστοιχες αριθμητικά καρέκλες μείον μια, σε σχέση με τον αριθμό των παιχτών, όταν θα ξεκινούσε το παιχνίδι. Έπειτα τις έστηνες σ ‘ενα σχήμα που έμοιαζε με κύκλο η έλλειψη, την μια κοντά στην άλλη, ή τη μια απέναντι από την άλλη. Στη συνέχεια ξεκινούσε το παιχνίδι βάζοντας μουσική και τους παίχτες στο άκουσμα αυτής να γυρνούν γύρω από τις καρέκλες. Ξάφνου, η μουσική σταματούσε και οι παίχτες έπρεπε να κάτσουν γρήγορα γρήγορα κοντά στη καρέκλα στην οποία βρίσκονταν, καθώς αυτός που θα περίσσευε, θα έβγαινε από το παιχνίδι, ως χαμένος. Η μουσική ξανάρχιζε, σταματούσε και φτου κι απ´την αρχή, έτσι το παιχνίδι επαναλαμβάνονταν αφαιρώντας κάθε φορά και μια καρέκλα, ώστε να περισσεύει πάντα ένας παίχτης. Μέχρι που απέμεναν δυο παίκτες και μια καρέκλα και στο τέλος βέβαια ο νικητής.

Αυτό που πάντα με απογοήτευε σε τούτο το παιχνίδι, ήταν αφενός οι σπρωξιές για να προλάβεις να κάτσεις μην κάτσει ο διπλανός σου πριν από σένα, καθώς και ότι ενώ ακούγονταν όμορφα  τραγούδια, κανείς δεν έδινε τελικά προσοχή σε αυτό που πραγματικά άξιζε. Τη μουσική και την παρέα.

Αν με ρωτάτε τώρα πως το…μνημόνευσα αυτό, θα σας πω ότι ξάφνου άρχισα να βλέπω πάλι μπροστά μου ελλείψεις. Και κύκλους. Και καρέκλεςΔίπλα τάχα μου, ή απέναντι τη μια από την άλλη. Και κανέναν μα κανέναν να μην ενδιαφέρεται για αυτό που πραγματικά αξίζει:

Τη μουσική της πατρίδας -που χάνεται- και της (πολιτικής) παρέας (ανεξαρτήτως χρώματος) σε μια πορεία αλληλεγγύης.

Απλά, ανοίξτε τις ειδήσεις και θα έρθετε στα λόγια μου.

Τους βαρέθηκα.

Εικονολατρεία στον 21ο αιώνα

11

Αρνούμαι ρε παιδί μου.

ΑΡΝΟΥΜΑΙ, ξέρεις τι θα πει; Όχι δεν θα κοιτάξω, όχι δεν θα ανοίξω την τηλεόραση…

Ναι, ομολογώ και γω η ίδια, πως θα σάστιζα στη θέα ενός στραφταλιστού ασημί μαχαιριού, η κακή ηδονοβλεπτική πλευρά μου θα χάζευε καθώς η μυτερή άκρη του θα χάραζε μια λωρίδα αίματος σε ένα ανθρώπινο κεφάλι, και μετά αυτό θα έπεφτε σαν άψυχο μαραμένο τριαντάφυλλο στο χώμα.

ΑΡΝΟΥΜΑΙ!

Να είμαι θεατής στην άτυχη, δυστυχισμένη στιγμή ενός ανθρώπου, καθώς και των δικών του, που καλούνται να βιώσουν με τον ίδιο τρόπο ότι θα βιώσω εγώ. Αλλά εκείνοι θα υποφέρουν και θα σοκαριστούν πραγματικά. Εγώ άντε να μην μπορέσω να κατεβάσω την επόμενη μπουκιά από το φαγητό-διάλειμμά μου από τις δουλειές για να παρακολουθήσω ειδήσεις. Δεν είναι εξάλλου η πρώτη φορά που θα θελήσω να ενημερωθώ και αντ’αυτού θα μείνω με την μπουκιά στο στόμα. Που θα αλλάξω κανάλι απηυδισμένη. Έχω συνηθίσει.

Έχω συνηθίσει;;;;

Η αλήθεια είναι μία: Ο λόγος που θα χρησιμοποιήσει ΑΥΤΟΣ τη λάμα μπροστά στη κάμερα, που βάλει να κλωτσήσει το πεντάχρονο παιδάκι ένα ανθρώπινο κεφάλι, είσαι ΕΣΥ ΠΟΥ ΤΟ ΔΕΙΧΝΕΙΣ, και βέβαια ΕΣΥ ΠΟΥ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙΣ, και βέβαια ΕΣΥ ΠΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙΣ ΝΑ ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ. Τα πιξελοσύννεφα που μπλοκάρουν το αίμα ή τη λεπτομέρεια για να είσαι σύμφωνος με το πρωτόκολλο και να μην με σοκάρεις, δεν μπλοκάρουν την ηδονοθηρική φαντασία μου. Το βρυκολακίσιο ένστικτό μου για ξέσκισμα σάρκας και ψυχών…

Έτσι αυτός θα το ξανακάνει μπροστά σου. Και εσύ με χαρά θα το προβάλλεις, γιατί εσύ με χαρά θα το παρακολουθήσεις, περιμένοντας το επόμενο (αιματηρό) επεισόδιο στο σήριαλ. Μόνο που είναι σήριαλ μόνο ως προς την συνέχεια του σε κάτι που λέγεται ζωή, μια αλληλουχία από ζωντανές-νεκρές, πραγματικές εικόνες και όχι μυθοπλαστικά επεισόδια:

Τους πυραύλους στην Παλαιστίνη να γυαλίζουν σαν όμορφα πυροτεχνήματα στην τηλεοπτική οθόνη. Το μικρό παραπληγικό κοριτσάκι από την Συρία, κοιτάξτε το πόσο γλυκό;! Κοιτάξτε τις όμορφες πυκνές μεσογειακές βλεφαρίδες του καθώς κλαίει, ήθελε να γίνει νοσοκόμα, τώρα πια αποφάσισε πλέον πως θα ενταχθεί στην Αντίσταση, μόνο που δεν ξέρει ακόμα πως δεν έχει χέρια, πόδια, μαμά, μπαμπά, σπίτι. Οι χαροκαμένες μάνες στα βουνά του Ιράκ, να περπατούν άκοπα μέσα στον καύσωνα, να σκαρφαλώσουν το βουνό. Το κεφάλι απίστου που κρατά ο μικρός. Η λάμα του Τζιχαντιστή πριν καρατομήσει το Γαλλοαμερικανό δημοσιογράφο.

Πορτοκαλί και μαύρα ρούχα με φόντο την έρημο. Τα έχει διαλέξει ο ίδιος.Τι πιο ταιριαστό…

Δεν με πληροφορείς για την είδηση πια.

Είναι που δεν με ενδιαφέρει η είδηση, η πληροφορία. Αλλά το αίμα, η στεναχώρια, όση πιο πολλή, όσο περισσότερη η βία, ξεχνώ τη δική μου, αυτά που πήραν από μένα. Έτσι Σύριος, Ιρακινός, Παλαιστίνιος, όλα τα δράματα είναι ίδια, όλα τα γουρούνια έχουν την ίδια μούρη και σφάζονται μπροστά μου, η ανθρώπινή τουε υπόσταση, η εθνική, η αξιοπρέπεια τους ακόμα και την ώρα του θανάτου, όλα έχουν χαθεί και μένει μόνο Η ΕΙΚΟΝΑ.

ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ!

Ντρέπομαι για ιδιωτικά κανάλια όπως το Μέγκα και ακόμα περισσότερο για εθνικά όπως η νεοσύστατη (;;) Νέριτ που υποκύπτουν σε τέτοιον πειρασμό. Για να γυρίσουν με την ίδια ευκολία μετά από δευτερόλεπτα την ειδησεογραφία τους σε ένα άλλο πολύφερτο νέο, την κυτταρίτιδα της τάδε σελέμπριτι ή τηλεπερσόνας εκείνη την ημέρα, την αντίθετη εικόνα δηλαδή του ίδιου νομίσματος, αφού πάλι μιλάμε για το ίδιο πράγμα.

Μα το ίδιο όμως! Μια κ*λοαπεικόνιση δευτερόλεπτης πραγματικότητας. Βρισκόμαστε στο Βυζάντιο του 8ου αι. και δεν το έχουμε ακόμα καταλάβει…Ζήτω η εποχή της Εικονολατρείας!!!

Διάβαζα τις προάλλες σε κυριακάτικο έντυπο, πως πλέον στον κόσμο είναι όλο και λιγότερο επιθυμητές οι μαύρες γάτες. Το χρώμα του συμπαθέστατου κατά τα άλλα τετράποδου, δεν είναι ότι παραπέμπει σε κυνήγι μαγισσών ή ότι θεωρείται γρουσούζικο, όπως στις εποχές του Μεσαίωνα, και είναι συνεπώς για τους παραπάνω λόγους ανεπιθύμητο, αλλά  πως δεν παρέχει το επαρκές φως/κατάλληλο χρώμα για να εμφανίζεται όμορφα στις…selfie που τραβά μαζί του ο εκάστοτε…ιδιοκτήτης του.

Ε, έλεος!!!

Η αυτοπροβολή μέσω της (στημένης) εικόνας σε κινητά και μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι κάτι που ξεπερνά πλέον κάθε φαντασία. Εδώ με βλέπετε με τη γάτα μου. Εδώ με το σκύλο, εδώ πλένω τα δόντια μου, εδώ κάνω πλαστική εγχείριση, εδώ είμαι στις πανέμορφες διακοπές μου. Όλα στημένα και στυλιζαρισμένα, με το κατάλληλο φως, το κατάλληλο αξεσουάρ, την κατάλληλη πλαστική ώστε να έχουμε την κατάλληλη εικόνα και τα πιο πολλά likes…

Θα ήθελα… να γράψω ένα διήγημα, θα τοποθετείται κάπου στο απώτερο μέλλον. Θα μιλά ξανά για τους βιολογικούς ανθρώπους, όπως είναι σήμερα τα ξαναανακαλυφθέντα βιολογικά προϊόντα. Θα είναι άνθρωποι που θα έχουν το μυαλό τους στο κεφάλι τους και θα απέχουν από botox και πλαστικές. Θα μιλάμε για βιολογικό σταγονοϊδές στήθος και βιολογικούς καμπυλόγραμους γοφούς, ενώ τα μέτωπα θα γράφουν φυσιολογικές βιολογικές γραμμές από την ιστορία της ζωή του κάθε ατόμου που τα φέρει…

Μπορεί πάλι να μιλάει για την Εικονομαχία του 21ου ή 22ου αι. που θα ξεκινήσει με την προτροπή ενός Αυτοκράτορα, καθώς το Αντικείμενο, ο Καθρέπτης, Το Γυαλί, θα έχει φάει το ίδιο το Θείο Δώρο, τον Άνθρωπο, και ο Ντόριαν δεν θα αντιλαμβάνεται ότι το πορτραίτο του είναι αυτό απλά, ένας καμβάς, μια γυάλινη απεικόνιση, ενώ η ψυχή του παραμένει ασιδέρωτη, δίχως όμως εκείνος πια να μπορεί να διαβάσει και να ερμηνεύσει τις πτυχώσεις (και ψυχώσεις) της…

Doriangray_1945