Tag Archive | ελεωνόρα ζουγανέλη

Μετακόμιση ΤΩΡΑ…

moving

 

 

 

 

διάλεξε με ποιους θα’σαι

την πιο δύσκολη ώρα…

 

 

 

 

 

 

Το καλό και το κακό με μια μετακόμιση, είναι ότι συνοδεύεται από ποικίλα συναισθήματα.

Νοσταλγία για αυτό που πίσω αφήνεις. Ένα  κομμάτι δικό σου που χρόνια έχτιζες και είχες πίσω από αυτό οχυρωθεί…Κομμάτι που ίσως και αυτό δύσκολα να είχε αρχίσει. Που σκαλί σκαλί το ανέβηκες ως την κορυφή. Αλήθεια, σαν το πάζλ συμπληρώθηκε και είδες επιτέλους την εικόνα γεμάτη, πόσο διάστημα προλαβες να την απολαύσεις ολοκληρωμένη;;; Η ζωή δεν ρωτάει απαραίτητα, πριν απαιτήσει μετακόμιση…

Μια νέα αρχή κατά πάσα πιθανότητα να συνοδεύεται από Ενθουσιασμό για εκεί που πηγαίνεις. Λαχτάρα για το καινούργιο. Καινούργιες Ελπίδες. Καινούργια Όνειρα…

Μα σίγουρα θα εμπεριέχει και Φόβο. Η σελίδα είναι πάλι κενή. Η εικόνα ανολοκλήρωτη. Και αν τα όνειρα δεν πραγματοποιηθούν; Τι είναι αυτό στο οποίο τώρα βρίσκομαι ; Φτου και πάλι από την αρχή…Φτού…

Η’…Φτου, και βγαίνω.  Να ψάξω και να αναζητήσω από τις κρυψώνες τους ότι νέο μου επιφυλάσσει το μέλλον…

Και να σου ξαφνικά κι η Μοναξιά και η Μελαγχολία: Σαν οι άλλοι συνεχίζουν κανονικά πίσω από τα κάστρα και τα οχυρά τους και τίποτα δεν έχει αλλάξει στη συνηθισμένη τους καθημερινότητα, εσύ καλείσαι να βουτήξεις μέσα σε μεγάλες, σκονισμένες κούτες. Αντικειμένων και συναισθημάτων. Πρέπει να τις ανοίξεις (ενώ τις θελεις κλειστές και τις δυο – καλύτερα έτσι, πιο ήσυχα!!) και να αρχίσεις να ζωγραφίζεις από την αρχή, να γράψεις σε τούτη τη καινούργια σελίδα από το μηδέν…

Και κρατάει όλο αυτό, και κρατάει…Και κρατάει…Λες δεν θα τελειώσει ποτέ.

Η βουτιά στο παρελθόν γίνεται  κάθε μέρα και μεγαλύτερη, αυτά που με προσοχή και καθαριότητα τοποθετείς στα ράφια σού φαίνονται να ζωντανεύουν, σαν της λερναίας Υδρας το κεφάλι ένα πράγμα – ένα ταχτοποιείς – και μέσα και έξω σου – δέκα καινούργια βγαίνουν – και πάει λέγοντας… Κάνεις όμως υπομονή.

Γιατί έχει και ένα μεγάλο καλό πάνω από όλα αυτό:

Αφυπνίζεσαι. Αλλάζεις. Επαγρυπνάς. ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΣΑΙ.

Συνειδητοποιείς πως αυτά που κρατάς και έχεις εμφανή σε κάθε μετακόμιση, εσωτερική ή εξωτερική, είναι αυτά που αληθινά σε εκφράζουν, σε απαρτίζουν, σε συνθέτουν. Που ΤΑ ΕΧΕΙΣ ΑΝΑΓΚΗ για να πας παρακάτω. Πολλά άχρηστα τα πετάς (ή τουλάχιστον προσπαθείς), άλλα χρήσιμα, αλλά όχι πια σε σένα, τα χαρίζεις. Κάποια τελευταία τα αποθηκεύεις ή καταχωνιάζεις, ίσως γιατί αναγνωρίζεις την μελλοντική τους αξία, ίσως πάλι γιατί σέβεσαι το παρελθόν που έχουν στην καρδιά σου, παρά το γεγονός ότι στη παρούσα φάση μπορεί και να σου είναι περιττά.

Παραμένει όμως ένα καλό με τις σελίδες τις λευκές: Δεν μένουν για πάντα λευκές. Συνηθίζουμε μάλιστα να γράφουμε σε αυτές με το αγαπημένο μας στυλό από την προηγούμενη σελίδα. Γιατί αυτό που είμαστε, είναι αυτό που έχουμε ανάγκη κάθε φορά και κουβαλάμε μαζί μας, και όχι το ίδιο το σπίτι…

Τραγούδι: Ελεωνόρα Ζουγανέλη, Στίχοι/ Μουσική: Κώστας Λειβαδάς

ΥΓ: Για την ιστορία, ο παππούς μου είχε όταν ήμουν μικρή ,  ένα τέτοιο κατσαριδάκι σαν και τούτο της φωτογραφίας. Χαριτολογώντας το αποκαλούσε «Ταρζάν» αφού εκείνο ζοριζόταν στις ανηφόρες. Τον έβγαζε ωστόσο πάντα ασπροσπρόσωπο… Ο «Ταρζάν» είχε, θυμάμαι, ένα υπέροχο κάστρο στο τιμόνι του, ανάλογο περίπου σαν το λογότυπο  που έχει σήμερα  η  Ντίσνεϊ – Μπουένα Βίστα. Μέσα από αυτό ονειρευόμουν σαν πριγκήπισσα…Πέρναμε λοιπόν τον «Ταρζάν» και πηγαίναμε βόλτες για παγωτό στον Κανάκη στη Φιλαδέλφεια, στο λούνα πάρκ, στο Λυκαβηττό για να μαζέψουμε αγριολούλουδα…Από τα πράγματα που έχουν οχυρώσει τις άμυνες μου και κλειδωθεί στα σεντούκια της παιδικής μου ηλικίας για να τα κουβαλάω πάντα μαζί μου…Σε κάθε μετακόμιση…

 

Advertisements