Tag Archive | ζωή

Άγιε, ήσουν γενναιόδωρος…

Τα περσινά Χριστούγεννα ζήτησα από τον Άγιο Βασίλη τα επόμενα, αυτά του 2016 να είναι λευκά (να χιονίσει μέσα στις γιορτές…)

«Απαλά πέφτει το χιόνι,

η λίμνη σιωπηλή και ήσυχη,

Χριστουγεννιάτικα το δάσος λάμπει

Τι χαρά, σύντομα έρχεται ο Χριστούλης!

Ζεστές οι καρδιές,

Αθόρυβα σιωπαίνει η λύπη και η θλίψη,

οι ανησυχίες της ζωής εξαφανίζονται,

Τι χαρά, σύντομα έρχεται ο Χριστούλης!

Θεϊκό, φτωχό παιδί,

ζεσταίνει τόσο τις καρδιές

λάμψε αστεράκι πάνω από το δάσος,

Τι χαρά, σύντομα έρχεται ο Χριστούλης!»

 και να βρεθώ με ένα βρεφικό προσωπάκι αγκαλιά…
Και εκείνος ήταν τελικά εξαιρετικά γενναιόδωρος…

Καλή Χρονιά σε όλους σας !!! 🙂 🙂

Το φύλλο που δεν ήθελε να πέσει…

%cf%86%cf%85%ce%bb%ce%bb%ce%bf

 

Ένα εξάμηνο πέρασε από την τελευταία μου ανάρτηση. Είχα να γράψω από την άνοιξη που μόλις ξημέρωνε και τώρα πια τελειώνει κάπου ο Σεπτέμβρης…

Όσα μεσολάβησαν πολλά. Χαρές, άγχη, θέματα υγείας που με φόβισαν, τέλος καλό όλα καλά -και σε λίγο ακόμα καλύτερα- πρώτα ο Θεός.

Και να που πριν λίγο ανοίγοντας τη σχετική σελίδα του Google και βλέποντας το όμορφο σκετσάκι με τους βράχους και τα πουλάκια για την Επίσημη Πρώτη Ημέρα του Φθινοπώρου, μου ήρθε στο μυαλό το θέμα με το οποίο θα έκανα πάλι επιστροφή στο ηλεκτρονικό Σπιτικό μου. Αυτή, που θα έσπαγε τη σιωπή που είχα και έχω τόσο καιρό μέσα μου, τους παλιότερους μήνες επιβεβλημένη κυρίως λόγω σωματικής κούρασης και θεμάτων υγείας, στη παρούσα φάση ως μεταβατική περίοδος σκέψεων, προβληματισμού, ανασυγκρότησης.

 

 

Τι λοιπόν καλύτερο, από το να γυρίσω ξανά σε μια μπλογκοσελίδα με τον τίτλο «Όνειρα Παραμυθιού» με ένα παιδικό παραμύθι! (Μην κρυβόμαστε, πάντα εκεί ανατρέχω πρώτα στα βιβλιοπωλεία, και μετά στα υπόλοιπα βιβλία.)

Και όμως, το συγκεκριμένο βιβλίο το ανακάλυψε ο καλός μου. Μοναδικό αντίτυπο, σκονισμένο, σε ένα ράφι της αυγουστιάτικης έκθεσης βιβλίου του Ξυλοκάστρου, την ώρα που εγώ έριχνα ματιές σε πιο «δημοφιλή» παιδικά βιβλία…Το εξώφυλλό του με μάγεψε! Αν και μέσα Αυγούστου, όταν το πρωτοκράτησα στα χέρια μου, τα φθινοπωρινά του χρώματα με γοήτευσαν αμέσως. Ο δε τίτλος, που μιλούσε για έναν ήρωα – ένα απλο φύλλο- που ήθελε να πάει κόντρα στο κατεστημένο, μου κίνησε αμέσως την περιέργεια.

Το παραμύθι αγοράστηκε ευθύς, καθώς ανατρέχοντας στις σελίδες του ανακάλυψα ότι είναι από αυτά τα περίεργα, σαν και αυτό που έχω γράψει εγώ, που απευθύνονται τόσο σε μικρούς όσο και σε μεγάλους, ή καλύτερα, θα επαναλάβω για μια φορά τον αγαπημένο μου Χιόνη, σε «μικρομέγαλους μικρούς και μεγαλόμικρους μεγάλους», και ειλικρινά ευχαριστώ για την ανάλυψη το έτερον ήμισυ, που τον τελευταίο καιρό μου φέρνει ή ανακαλύπτει θησαυρούς. (ο τελευταίος, από το σουπερμάρκετ ήταν το βιβλίο «Όλο το φως που δεν μπορούμε να δούμε» του Άντονι Ντορ, χωρίς εγώ να του έχω πει κάτι για αυτό – δεν το έχω πιάσει βέβαια ακόμα, καθώς αυτή τη στιγμή διαβάζω το «Μικρό παριζιάνικο Βιβλιοπωλείο» της Νίνα Γκεόρκε.)

Για να ξαναγυρίσω στο φθινοπωρινό μου παραμύθι, ο συγγραφέας του είναι ο Γιάννης Πλαχούρης, για τον οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ, εκδότης του η Άγκυρα, ενώ εικονογράφος η παραστατικότατη Ειρήνη Καραλέκα.

Η υπόθεση της ιστορίας του απλή, ή μήπως όχι; Έχει μπει για τα καλά το φθινόπωρο, πλησιάζει ο χειμώνας, τα φύλλα των δέντρων κιτρινίζουν και πέφτουν, όμως,σε μια λεύκα ενός κήπου ένα φυλλαράκι αρνείται πεισματικά να κάνει αυτό που του υποδεικνύουν οι άλλοι ότι ΠΡΕΠΕΙ να κάνει, δηλαδή να πέσει…Εκείνο είναι τόσο δεμένο, σφιχταγγαλιασμένο με την ίδια τη Ζωή που αρνείται να την αποχωριστεί. Στην μελλοντική του απόφαση καταλυτικό ρόλο θα παίξει η Αγάπη, που θα έχει προέλθει μέσα από την παρατηρητικότητα του ίδιου του κόσμου γύρω μας, της αλληλοσύνδεσης που υπάρχει στις σχέσεις ανάμεσα σε όλα τα πλάσματα τούτου του κόσμου, τελικά της Ενσυνείδησης. Η ιστορία αυτή θυμίζει τελειώνοντας κάτι από τα παραμύθια του Όσκαρ Γουάιλντ…

<…> «Το φύλλο σταμάτησε να καβγαδίζει.Όταν το προκαλούσαν με βρισιές, απέφευγε να απαντά. Έτσι του έμενε περισσότερος χρόνος-που πρώτα τον σπαταλούσε με άσκοπες φωνές και περιττές κινήσεις-να παρατηρήσει γύρω του. Υπήρχαν εκεί πολλά, που ποτέ δεν είχε προσέξει πριν.

Κοίταξε τα παγκάκια, τα άλλα φυτά, τη μικρή πέτρινη βρύση με το κεφάλι του λιονταριού,τις τραμπάλες και τις τσουλήθρες, τα γελαστά παιδιά και τις πάντα βιαστικές μανάδες, προσπαθώντας να τα δει σαν κάτι καινούργιο, για πρώτη φορά. Ο νους του άνοιξε. Τα λόγια του σπουργίτη ξαφνικά έγιναν τόσο , μα τόσο ασήμαντα. Είδε πως κάτι πιο μεγάλο τα τύλιγε όλα, τα έκανε Ένα. Άκουσε τη σιωπή που υπάρχει πάντα, ακίνητη, πίσω από τη φασαρία. Ένιωσε το κλαρί και τον μίσχο που το ένωνε. Σταλαγματιά σταλαγματιά περνούσε από εκεί ο χυμός που έφερνε τη ζωή.» <…>

<…> «Πρόσεξε θαύματα, σκέφτηκε το φύλλο. Τώρα νιώθω καλύτερα, ζεστό, δυνατό. Ο αέρας έχει μέσα του ζωή, όπως και το φως. Τροφή δεν είναι μόνο ο χυμός της λεύκας, αλλά το φως, ο αέρας, οι εικόνες που βρίσκονται δίπλα μας. Τι πρέπει εγώ να κάνω;Απλώς να κοιτάζω, να μην τα αφήνω να χάνονται. Πόσα μυστικά μαθαίνεις, όταν παρατηρείς τον κόσμο γύρω μας, σκέφτηκε.»

Σας αφήνω κάπου εδώ, μια Πέμπτη συννεφιασμένη -μετά από μια Τετάρτη όλο καταιγίδες- και σας χαρίζω μια ματιά από το παράθυρο του γραφείου και το Δέντρο μου, για το οποίο έχω μιλήσει και σε άλλα ποστς, που τις τελευταίες μέρες οργιάζει και αυτό από πεταρίσματα πουλιών, που και αυτό είναι φυλλοβόλο και σε λίγο και χάσει τον υπέροχο πράσινο μανδύα του. Αλήθεια, ξέρει κανείς να μου πει τι είδους δέντρο είναι;

20160922_124622

 

Κλείνω με τη σκέψη πως… τα δώρα εκεί έξω είναι πάρα πολλά, αρκεί να έχουμε τα μάτια μας κάθε φορά ανοιχτά για να τα δούμε. Και πως δεν πρέπει να λειτουργούμε με τα πρέπει των άλλων, της κοινωνίας ή της συνήθειας, παρά μόνο με το ένστικτό μας και να πράττουμε σαν είμαστε σίγουροι πως το επόμενό μας βήμα έχει πραγματικό Νόημα, παρατηρώντας καθημερινά τον κόσμο γύρω μας…

 

20160922_124901

 

 

 

 

 

 

 

Σκέψεις περί πλεονεξίας…

συνύπαρξη

 

 

“One is one with the other, alone one is none”
Antonio Porchia

 

 

 

 

 

Η μπαλκονόπορτα του σαλονιού μου είναι πραγματικά μεγάλη. Χωρίζεται σε τρια μεγάλα φύλλα, συνόλου αρκετών μέτρων. Ωστόσο, επειδή το πραγματικό φως είναι στο πίσω μέρος του διαμερίσματος και όχι στο σαλόνι και πολλές φορές θέλοντας να θαυμάζω τους κόπους μου εκεί έξω-μια ζαρντινιέρα ζηλευτή και γλαστρούλες με πολύχρωμα άνθη- τραβώ τις λευκές κουρτίνες μου στα άκρα.

Τέρμα δεξιά – τέρμα αριστέρα.

Συνήθως όταν τραβιέται κάτι στα άκρα, κάποιος άλλος την πληρώνει.

Τα πουλιά είναι κάτι ελεύθερο. Δεν γνωρίζουν από όρια, δεν φοράνε ψεύτικες μάσκες και καλούπια (εντάξει, ο κούκος μπορεί), τα προστατευτικά τους είναι ευδιάκριτα και ξάστερα: Χυλός χώματος και φύλλα, όχι τζάμια ύπουλα και κατασκοπευτικά…

Η μητέρα μου με έχει προειδοποιήσει: ‘Αφηνε ανά κάποια εκατοστά και μια κουρτίνα να φαίνεται. Τι φταίνε και αυτά τα κακόμοιρα. Αθώα και μικρά, σκάνε με το ράμφος τους στο ύπουλο γυαλί που προστατεύει τους μέσα και μας επιτρέπει τόσο α-σφαλεμένα (;) να παρατηρούμε τον έξω κόσμο.

Θέλησα άπλετο φως για τον πρωινό καφέ μου το Σάββατο. Έτσι όπως εισέβαλλαν όμορφα τα χρώματα της αυγής και πρόσφεραν το τέλειο σκηνικό στην προσωπική μου απόλαυση. Τράβηξα τέρμα τις κουρτίνες, φόρο τιμής στην πολύχρωμη παράσταση της μπαλκονένιας μας αυλαίας. Κάτι πήγε να μου αναφέρει και ο σύντροφος – «θέλω την αυλαία ολόκληρη», του δήλωσα. Λίγο αργότερα, ένα γδούπο μετά και μερικές κόκκινες σταγόνες στο τζάμι, μικρός πρωταγωνιστής έπεφτε σοκαρισμένος και ημιθανής στα πλακάκια μου. Οι μαύρες χαντρούλες του ακόμα ανοιχτές σαν τις λευκές μου τις κουρτίνες.

Το βράδυ ξεκινήσαμε να βάλουμε μια ταινία στο dvd. Αγαπημένη συνήθεια πριν κοιμηθούμε. Αν έχεις και σύντροφο σινεφίλ επιβάλλεται. Τελικά η ΝΕΡΙΤ είχε την εξαιρετική ταινία » Σπίτι από άμμο και ομίχλη»- ταινία που είχαμε απολαύσει στα πρώτα εκείνα μας ραντεβού-αποφασίσαμε εναλλακτικά να τη δούμε δεύτερη φορά. Το σπίτι του φιλμ, μήλον της έριδας ανάμεσα στη πραγματική του κληρονόμο, μια ασταθή ψυχολογικά νεαρή Αμερικανίδα, που το χάνει από τα χέρια της λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος και ενός μεγάλου γραφειοκρατικού λάθους, καθώς και του νυν ιδιοκτήτη του, ενός κυνηγημένου από το νυν καθεστώς της χώρας του Ιρανού συνταγματάρχη, ενώ θα μπορούσε να προσφέρει στον καθένα ξεχωριστά τη θάλασσα, που ο καθένας ονειρεύεται, τους βυθίζει τελικά στην ίδια την ομίχλη. Ο πλεονεκτικός τρόπος που χειρίζονται και οι δύο τα πράγματα, η τοποθέτηση λάθος αξιών στη ζωή τους και βέβαια το μεγάλο χάσμα ανάμεσα στις κουλτούρες τους τούς οδηγεί σε συνέπειες απρόβλεπτες στη συνέχεια, μέσα από μια αριστοτεχνικά στημένη και αρχαίας τραγωδίας όμοια εξελισσόμενη πλοκή. Αυτοί που πληγώνονται περισσότερο σε κάθε σκέλος είναι φυσικά οι λιγότερο υπαίτιοι, καθώς άκρα τραβιούνται και από δω και από κει, άλλες χαντρούλες απομακρύνονται για να ξεχάσουν, άλλες χαντρούλες σφαλίζονται για πάντα.

Η Ιρανή σύζυγος, η πραγματικά τραγική φιγούρα της ιστορίας, μιλά κάποια στιγμή για τα πουλιά και τη συμβολική σημασία τους στην Ιρανική παράδοση: Ένα πουλί που επισκέπτεται το σπίτι σου μπορεί να είναι ένας άγγελος από τον ουρανό, ή ένας καλός οιωνός. Μια ευλογία…Τι σύμπτωση σκέφτομαι, με αυτό που μου συνέβη το πρωί. Το μυαλό μου αρχίζει να τρέχει σε συλλογισμούς….

Το έργο βρύθει συμβολισμών και αλληγορισμού και το ίδιο: Τα θεμέλια του διεκδικούμενου από δυο πλευρές σπιτιού βρίσκονται στην άμμο, τα όνειρα και επιθυμίες των διεκδικούντων είναι μπερδεμένα και πνιγμένα στην ομίχλη, δέντρα που χρειάστηκαν μια ζωή για να ψηλώσουν κόβονται χάριν μιας ανεμπόδιστης θέας κτλ.

Προς το τέλος της ταινίας, κάποια πουλιά πετούν ελεύθερα στον ουρανό, ενώ άλλα χτυπημένα τα παρασέρνουν τα κύματα. Συλλογίζομαι και πάλι τον πρωταγωνιστή στη βεράντα μου. Είμαι και γω ευλογημένη με ένα όμορφο σπιτικό, ένα σύντροφο, ένα πιάτο φαγητό στο τραπέζι. Γιατί θέλησα τη θέα μου ανεμπόδιστη;

Αναζητώ το σταχτί κορμάκι του στη βεράντα, με την ελπίδα πως θα έχει ξυπνήσει από το σοκ και θα πετάξει μακρυά, όπως έχει γίνει άλλες φορές…
Το βρίσκω πεθαμένο. Μια σφίγγα κεντάει αδηφάγα τη μαύρη χαντρούλα του. Γεμίζω φρίκη και ενημερώνω το έτερον ήμιση, ο οποίος το έχει ήδη δει αλλά δεν θέλησε να με στεναχωρήσει. Στη συνέχεια εκείνος το διπλώνει προσεκτικά σε δυο εφημερίδες και το πετά στον κήπο, τροφή τουλάχιστον στις γάτες και όχι στη σήψη, με την σφίγγα ενοχλημένη που χάνει το ενέλπιστο κελεπούρι να αρχίζει να τον κυνηγά…!

Η ταινία είναι σκηνοθετημένη σχεδόν τέλεια για πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη, όπως είναι ο ρωσοεβραίος Βαντιμ Πελερμαν. Ένας δημιουργός, που διαβάζοντας  το ομότιτλο βιβλίο και έχοντας βιώσει την απόλυτη φτώχεια στα εφηβικά του χρόνια λόγω μετανάστευσης, τα κενά στη συνεννόηση, όπως και την ελλειψη σεβασμού που γεννά ο ρατσισμός ανάμεσα σε κουλτούρες διαφορετικές, ταυτίζεται σε μεγάλο βαθμό με τα ερωτήματα του  και το επιλέγει ως σεναριακή βάση για την πρώτη του ταινία στην Αμερική.
Ένα έργο στο τέλος του βουτηγμένο στο αίμα.

house of sand and fog

 

 

Βουτηγμένα στο αίμα. Έτσι παρακολουθώ προστατεμένη πίσω από ένα ακόμη γυαλί στις ειδήσεις τα θύματα της τελευταίας Εβραιοπαλαιστινιακής διαμάχης. Όπως και ένα ακόμα πιο αποθρασεμένο Ισραήλ (Νόμπελ Ειρήνης;;;;) που δεν στέκεται βέβαια στις δυνάμεις του, αλλά κρύβεται εδώ και αρκετά χρόνια πίσω από την αμερικανική ανοχή, στρατιωτική αρωγή καθώς και την πολιτική των βέτο της στην καταδίκαση τόσο των εγκλημάτων πολέμου όσο και την υπέρβαση των επιτρεπτών ορίων που εκείνο έχει διαπράξει. (Ορίων κυριολεκτικών και μεταφορικών)…

Αποφεύγω έτσι να βλέπω ειδήσεις. Να βλέπω καφέ χαντρούλες να σβήνουν. Το ομιχλώδες τοπίο στα κεφάλια των ιθυνόντων και την άμμο από στάχτη στα διαμερίσματα και τις αυλές των ανθρώπων που βομβαρδίζονται. Ιδιαίτερα μετά την έκρηξη στο καταφύγιο του ΟΗΕ.
Θέλω να πιάσω κάθε Εβραίο αυτού του κόσμου, Έλληνα, Πολωνό, Γερμανό. Αμερικάνο, Ισραηλινό και να του φωνάξω: ΠΩΣ ΚΑΘΕΣΑΙ ΑΜΕΤΟΧΟΣ ΣΕ ΟΛΟ ΑΥΤΟ; Που μπορούν να φτάσουν τα όρια της πλεονεξίας σε κάτι που ΔΕΝ σου ανήκει, μιλώντας όχι μόνο για εδάφη αλλά και το δικαιωμα να το παίζεις  Θεός, να πατάςτη σκανδάλη, ή «απλά» το κουμπί ενός πυραύλου, σκορπώντας έτσι το θάνατο, κρατώντας στα χέρια σου την τύχη του διπλανού σου;;

Και τελικά παραδίνομαι. Σε μια λανθασμένη (;) καθότι ρατσιστική (;) σκέψη για τα καθέκαστα των ημερών:
Το μεγαλύτερο κακό που έκανε ο Χίτλερ στους Εβραίους δεν είναι η γενοκτονία, τα πειράματα και τα βασανιστήρια, οι θάλαμοι αερίων και οι φούρνοι σαπουνιού. Είναι προφανώς η ίδια η σαπωνοποίηση του εγκεφάλου τους, εννοώντας φυσικά την αναισθησία και την ανοχή τους απέναντι σε αντίστοιχα βασανιστήρια και τα εγκλήματα πολέμου. Είναι επίσης το ότι τους έδωσε τη βάση για την απόλυτη αντιγραφή στην κατάλυση της αξιοπρέπειας και της προσωπικής ελευθερίας απέναντι στον λιγότερο ισχυρό Παλαιστίνιο (ο οποίος έχει και τα δίκια με το μέρος του, από όσο είμαι σε θέση να καταλάβω, διαβάζοντας ιστορικά γεγονότα και υπογεγραμμένες συνθήκες), απέναντι δηλαδή στην αντίθετη πλευρά.
Αυτό ίσως που δεν έχει σκεφτεί ο εβραϊκός λαός είναι πως… αν ξαφνικά αλλάξουν διαθέσεις οι αγγλόφωνοι αρωγοί του πάνω στις καφετιές χαντρούλες που σφαλίζουν όλοι καθημερινά και τα εδάφη που εξα-σφαλίζουν καθημερινά, είναι η πιθανότητα να διεκδικήσουν κάποια στιγμή οι ίδιοι οι αρωγοί τη βρώση αυτών όπως η σφίγγα που ανέφερα πιο πάνω…Σαν προσπαθήσουν τότε οι Ισραηλινοί να απομακρύνουν και κείνους, βλέπω τη σφίγγα να τους κυνηγά αδυσώπητα, όπως εκείνη παραπάνω το έτερον ήμισυ…

Κλείνω ανά αποστάσεις λίγο τις κουρτίνες μου. Το φως είναι λιγότερο, κάποια από τα λουλουδιασμένα χρώματα μου παίζουν κρυφτούλι και δεν μπορώ να τα διακρίνω όλα πίσω από το ημιδιαφανές ύφασμα. Μπορώ όμως να ακούσω:
Τα τιτιβίσματα από πουλιά που πετούν ανέμελα. Το καθημερινό κουτσομπολιό από τα γκρινιάρικα τζιτζίκια μου.
Όχι, δεν τους έδιωξα ακόμα. Μπορούμε όλοι να συνυπάρξουμε.
Επιστρέφω και γω ξέγνοιαστη στις δουλειές του σπιτιού…

Όλα τα ΝΑΙ του κόσμου και ένα κόκκινο μπαλόνι…

kokkino mpaloni

Τώρα, ένα χρόνο περίπου μετά τη μετακόμιση, ξεκαθαρίζω παλιά αποκόμματα περιοδικών και εφημερίδων, καλά φυλαγμένων στην άκρη, με θέματα που μου έχουν τραβήξει κατά καιρούς το ενδιαφέρον. Ένα από αυτά και το CD «Όλα τα Ναι του κόσμου»  που περιέχει  11 τραγούδια σε στίχους της Ελεάνας Βραχάλη, ερμηνευμένα από ποικίλους συντελεστές,  όπως Γαλάνη, Μπάμπαλη, Αλευράς, Ονειράμα κ.α. καθώς και 8 κείμενα.

Σε τούτο το CD  οι στίχοι και τα κείμενα είναι εμπνευσμένα από το ομώνυμο παραμύθι της ψυχολόγου και καθηγήτριας Φωτεινής Τσαλίκογλου, αλλά και το βιβλίο «Δε μ’ αγαπάς, μ’ αγαπάς» της συγγραφέως Μαργαρίτας Καραπάνου που βασίζεται στην αλληλογραφία ανάμεσα σε εκείνη στην Αθήνα και τη συγγραφέα μητέρα της Μαργαρίτα Λυμπεράκη στο Παρίσι για κάποια χρόνια…

Παρακάτω δείτε σε τι λένε ΝΑΙ οι συντελεστές του CD

καθώς και ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια από τον δίσκο αυτό, το ομώνυμο τραγούδι «όλα τα ναι του κόσμου», ερμηνευμένο από την Ηρώ.

Η αναζήτηση στο ίντερνετ που οδήγησε στο παραπάνω βίντεο,με παρέπεμψε με τη σειρά της στην εξαιρετική, αλλά άγνωστη για μένα μικρου μήκους ταινία του 1956 «Το κόκκινο μπαλόνι» του Albert Lamorisse. Η ταινία πήρε όσκαρ σεναρίου και ο μικρός πρωταγωνιστής, είναι ο γιος του σεναριογράφου. Πέρα από το σενάριο, και η φωτογραφία της με τις αντιθέσεις χρωμάτων και συναισθημάτων είναι απλά υπέροχη…

Ξεκλεψτε 30 λεπτά από το χρόνο σας και απολαύστε την ανοίγοντας ολόκληρη την οθόνη του υπολογιστή σας, γιατί αξίζει…

Λέω ΝΑΙ στα όνειρα, ΝΑΙ στο δικαίωμα να κάνεις λάθος αρκεί να έχεις όρεξη να επανορθώσεις, ΝΑΙ στην αγάπη, ΝΑΙ στην επικοινωνία και βέβαια ΝΑΙ σε όλα τα παιδικά βλέμματα…

Εσείς σε τι λέτε ΝΑΙ;

Τι είναι πραγματικά η ζωή;

ladybug-dandelion-perfect-timing

 

Σκεφτόμουν-μετά από ένα πολύ δύσκολο ψυχολογικά τετράμηνο- τι είναι πραγματικά η ζωή;

Μα…

Τα δυνατά συναισθήματα που μας επιτρέπει να βιώνουμε, θετικά ή αρνητικά, και το πού εμείς επιτρέπουμε να μας οδηγήσουν εκείνα …

Πιο κάτω, δέκα λεπτά από τη μελωδία του soundtrack της ταινίας Mr. Magorium’s Wonder Emporium, το μαγαζί των παιδικών θαυμάτων του Ντάστιν Χοφμαν. Ακουγοντάς την,  νιώθει να εισέρχεται κανείς μέσα σε έναν ανεμοστρόβιλο σβουρίγματος-του βαλς αυτού που είναι η ίδια η ζωή!

Σε τούτη τη δίνη μπλεγμένος, πρέπει να μάθει να ακολουθεί τα βήματα- άλλοτε γοργά, άλλοτε πάλι ήρεμα- και να μην χάνει το μέτρο, όπως και την γερή βεβαιότητα του ποιός  είναι πραγματικά μετά από κάθε βήμα, ακολουθώντας τον ρυθμό της…

Στροβιλιστείτε λοιπόν!!

Τι ακόμα κι αν τα φτερά σας είναι μικρά;;

Πάντα κατορθώνουμε να πιαστούμε από κάτι δυνατότερο…