Tag Archive | ζωγραφική

Χωρίς λόγια…

κοριτσάκι καράβι

απλά, συναισθήματα και όνειρα για ενα καλοκαιράκι που μόλις έφτασε…

Ο πίνακας ανήκει στον Οδυσσέα Οικονόμου.

Εαρινή ισημερία:Η μέρα γίνεται ίση με τη νύχτα…

kokkinolaimis

σήμερα.

Το φως αρχίζει να εξισορροπεί το σκοτάδι.

Αποφασίζω να είμαι και γω ανοιχτή σε οτιδήποτε νέο, όμορφο και  θετικό, κόντρα στα τόσα σκοτεινά που ακούω γύρω μου.

Κι ας έχει συννεφιά η σημερινή μέρα.

Ένα σεντόνι είναι απλά. Από βαμβάκι.

Θα βρέξει δάκρυα, και μετά θα μου σκάσει ένα φιλί ο ήλιος.

Γιατί η  άνοιξη ήρθε.

Είναι εδώ.

Μου το’ πε ένα πουλάκι…

Ο πίνακας «καλογιάννος» ανήκει στο ζωγράφο Χρήστο Μποκόρο.

Πετώ ψηλά το χαρταετό της αγάπης μου…

37891_1296048694430_1626739794_617851_517588_nΓια τον εαυτό μου και τα πράγματα τριγύρω. Την ειρήνη που χρειάζομαι. Μέσα και απ’έξω μου. Για να έχω μοναδικό κουβάρι μπλεγμένο στη ζωή μου την καλούμπα του χαρταετού. Και να ξέρω ότι θα θέλω συνέχεια να αμολάω σχοινί.Χρόνο με τον χρόνο, όλο και πιο μακρυά.  Χρόνο με το χρόνο όλο και πιο ψηλά. Με στόχο κάποια στιγμή να φτάσω τον ουρανό…

«Ο χρόνος επηρρεάζει με πολλούς τρόπους τον άνθρωπο, αλλά φοβάται μόνο ένα πράγμα.

Δεν τολμάει να αγγίξει την αγάπη που είναι απλή και αληθινή.

Την κάνει να ανθίζει περισσότερο, όχι λιγότερο…»

Prem Rawat

Καλό τριήμερο και Καλή Σαρακοστή σε όλους!

H παραπάνω ζωγραφιά είναι της ταλαντούχου ζωγράφου Στεφανίας Βελδεμίρη από την εικονογράφηση του παραμυθιού «Το Κίτρινο Παραμύθι» του Κώστα Στοφόρου τους οποίους και «ανακάλυψα» πέρυσι κατά την περίηγησή μου στο διαδίκτυο. Τόσο ο πρώτος με τις λέξεις του, όσο και οι δεύτερη με τις ζωγραφιές της σε ταξιδεύουν σε δρόμους πραγματικά μαγικούς…Ονειρεύομαι  κάποια στιγμή ένα παιδικό δωμάτιο ζωγραφισμένο από τα χεράκια της Στεφανίας… 🙂

Αντίδοτο στην κρίση 2: Εαρινή συμφωνία

gyzis earini symfoniajpg

Mένουν δυο μερούλες ακόμη και μπαίνει επισήμως η άνοιξη.

Βέβαια, Μάρτης γδάρτης και παλουκοκάφτης λέει η παροιμία, οπότε επιφυλάσσομαι για το τι καιρός και τι κρύο μπορεί να ακολουθήσει.

Μετά τις τελευταίες νεροποντές ωστόσο, που ζόρισαν σε καιρό κρίσης ακόμα περισσότερο τα οικονομικά μας άγχη,  κάπου εκεί ο καιρός σαν να το μετάνιωσε. Που μας δοκίμασε. Που στεναχώρησε πιότερο το ταλαιπωρημένο θυμικό μας. Είπε έτσι, να μας κλείσει φιλικά το μάτι.  Κι  αφήσε να κρυφοκοιτάξουμε  κάτω από χειμωνιάτικο σεντόνι μια τέλεια εικόνα εαρινή.

Χαζεύω εξω απ’το παράθυρό. Το θεόρατο δέντρο του γειτονικού κήπου χαιδεύει το διαμέρισμα  όπου μετακόμισα πρόσφατα. Δεν είχα ποτέ δέντρο τόσο κοντά μου στη πόλη. Αληθινό δέντρο, όχι σε γλάστρα. Ανυπομονώ να θωρήσω πάνω του το πέρασμα του χρόνου και των εποχών. Γυμνό και γεμάτο υγρασία μέχρι σήμερα, άρχιζει να φορά δειλά τα πρώτα του μπουμπούκια φύλλων.

Κοιτώ έξω απ΄την κουζίνα. Σαν πρώτη φορά να με ενόχλησε η αντηλιά της απέναντι πολυκατοικίας. Πρέπει να βάλω στόρια και τέντες. Τόσο κοντά το μπετόν της στο δικό μας, δυο ανάσες αέρα… Και κουρτίνες δεν έχω ακόμα κρεμάσει. Ίσως επειδή αυτόν τον καιρό ανοίγω συνέχεια κουτιά να θέλω όλα να είναι έξω. Είναι βέβαια πολύ κουραστικό. Αλλά πάλι, όταν όλα είναι στη φόρα ξέρεις και τι να περιμένεις. Ανοίγουν τα κουτιά, βλέπεις κομμάτια του εαυτού σου, ξανανοίγεσαι για λίγο δειλά και συ, σε ξανανακαλύπτεις. Είναι ωραία που ξαναβγαίνω για λίγο εκτός κουτιού. Που δεν θέλω  να κρεμάσω κουρτίνες ούτε στο διαμέρισμα ούτε στην καρδιά μου, παρά τα όσα βλέπω καθημερινά και ακούω. Χωρίς συναισθήματα και πράγματα συμμαζεμένα σε κουτιά, καθημερινότητα πίσω από στόρια και κουρτίνες, ξεγελώ τις κλειστές μου. Θαρρώ πως είμαι συνέχεια έξω.

ΕΞΩ οι στεναχώριες γίνονται λιγότερο βαριές.

ΕΞΩ καρδιά γίνονται οι άνθρωποι μακρυά από τα κουτιά που τους ορίζουν.

ΕΞΩ κύριε!Να φύγετε, να πάτε άλλού!  (να μετακομίσετε τις μαύρες προβλέψεις και την απαισιοδοξία των ειδήσεών σας). Και αν δεν φύγετε εσείς, την κάνω εγώ. Παίρνω το καπελάκι μου και φεύγω. Καπελάκι

ΕΞΩ τικό… ψάθινο και γεμάτο  λογής  λογής ψεύτικα φρούτα και μια κορδέλα κόκκινη. Και σύντροφο το νέο, αλήθινό δέντρο μου που μου μιλά…Δένω την κατακόκκινη κορδέλα στο λαιμό κι βγαίνω. Να προλάβω εγκαίρως θέση, να ανοίξω τα μάτια μου και να στήσω αυτί με ανυπομονησία σε όλα αυτά που πρόκειται να ξεκινήσουν…

Χρώματα θα μας κατακλύσουν από παντού. Κροκάνθια θα ξεπετιούνται λαίμαργα από τη χιονισμένη γη. Θα ναι μωβ, λευκά και κίτρινα με μίσχους χρυσαφένιους και πέταλα τουλίπας μικρής…

Ανθισμένες μυγδαλιές, κερασιές, αχλαδιές, μηλιές. Καθεμιά και μια απόχρωση ρομαντικού ροζ ή λευκού της αγνότητας, γεμάτη υποσχέσεις… Όλες νυφούλες ντυμένες και εγώ να τις μπερδεύω σαν γνήσιο παιδί της πόλης, και να μη ξεχωρίζω ποιά είναι ποιά. Και να τρέμει το φυλοκάρδι μου στις ριπές του μαρτιάκου ανέμου, μη ρίξει πολλά από τα ρομαντικά τους πέταλα και χαθεί αυτή η ομορφιά…

Αγριόχορτα και ζιζάνια μετά τη βροχή  θα πλημμυρίσουν με φυσικό γκαζόν το τσιμέντο των μεγαλουπόλεων, τα πεζοδρόμια με πρασιές και από τις πλάκες στις σχισμές  θα σκάνε αγριολούλουδα… (καλά και μαζί με αυτά θα σκάσουν μύτη – και μαζί τη δική μου –   οι αλλεργίες μου, αλλά θα κάνω ότι δεν καταλαβαίνω…) (και θα γυρίσω και την πλάτη μου στις κάμπιες. Σε όλων των τόπων και των τύπων τις κάμπιες, όπου και αν σέρνονται αυτές…)

Θα χαζέψω τον κόσμο που θα αρχίσει να πετά στην άκρη τα γκρι, καφέ και μαύρα παλτό του, τα χοντρά πουλόβερ που τον βοηθούν να κρύβεται  πίσω τους. Γιατί θα έρθει η ώρα να φορέσουμε πιο άνετα, αέρινα ρούχα, χρωματιστά με την παλέτα της αναπτερωμένης μας καρδιάς. Θα πετά και αυτή με αισιοδοξία περισσότερη, σαν τα αερικά της Ανοιξης που  κρύβονται και ψιθυρίζουν κάτω από τις φυλλωσιές,  παίζουν στα νερά της διπλανής πηγής  και πίσω από τις κεραίες  τηλεοράσεων στις ταράτσες των πόλεων, αφού κανείς δεν ανεβαίνει εκεί το βράδυ, είδηση να τα πάρει.

Θα κρυφοκοιτάξω και στη δική μου ταράτσα, σαν κλέψουν σεντόνια να τα κάνουν πέπλα. Παρηγοριάς, σκανταλιάς, χορού, θύμησης. Πως και αν αλλάζουν πολλά σε τούτη τη χωρα, κάτι μένει σταθερό. Το κλίμα, ο ουρανός, τα αγριολούλουδα, η θάλασσα της.

Θα στήσουν χορό τα αερικά με λουλουδένιες νεράιδες και θα χορεύουν μαζί τους και  άγγελοί μας στον ουρανό, όποιοι και αν είναι αυτοί, μεγάλοι μικροί. Πρόσωπα κοντά στη ψυχή μας,  και ας είναι κάπου μακρυά μας τούτη τη στιγμή. Θα ξεκλέψουν λίγο από το πρόγραμμά τους στον κήπο του ουρανού για να κατέβουν στη γη, με τους ανθρώπους να ενωθούν στο πασχαλιάτικο πέρασμα που θα ακολουθήσει, για να χαθούν αργότερα μέσα στη θάλασσα και στο φως του ελλαδίτικου καλοκαιρινού ήλιου. Θα είναι ευτυχισμένοι που κάθισαν λίγο κοντά μας, χόρεψαν στη χαρά μας, έκαναν ρυάκι τα δάκρυά μας και πότισαν με αυτά  μπουκέτα στα χρώματα της άνοιξης. Που δυνάμωσαν τα φτερά τους για να πετούν πιο συχνά κοντά μας  να μας προστατεύουν, αλλά έδωσαν δύναμη και στα δικά μας φτερά…

Ναι, κάτι όμορφο πρόκεται να ξεκινήσει οσονούπω. Κάτι που δεν μετριέται με χρήματα, ποσοστά ανεργίας, μέτρα ή προϋπολογισμούς. Μια εαρινή συμφωνία… σαν την αφίσα με τον ομότιτλο πίνακα του Γύζη, που αποφάσισα ότι θα κοσμήσει  έναν από τους κενούς τοίχους του άδειου μου  σπιτιού.

Μάλιστα, έκανα και γω μια συμφωνία εαρινή. Με το καινούργιο μου Δέντρο. Πως  κι όταν ακόμα τελειώσει η μετακόμιση, αδειάσουν όλες οι κούτες και μπουν όλα τα πράγματα στη θέση τους, εγώ πάλι θα μπορώ να βγαίνω έξω.

Έξω απ’το κουτί. Μακρυά απ’τις κλειστές μου. Τη θέση μου. Να κρυφοκοιτάζω αερικά και ανοιξιάτικες εικόνες, και ας είναι μέσα στη βαρυχειμωνιά.

Και πως αν εγώ το ξεχάσω, θα μου το θυμίσει αυτό.

Το υποσχέθηκε.

Αντίδοτο στη κρίση: Μια εικόνα και ένα παραμύθι με λέξεις ξεχασμένες…

ksexasmenes lekseis

Αντίδοτο στη κρίση: Μια εικόνα και ένα παραμύθι με λέξεις ξεχασμένες…

Είναι κάτι στιγμές μαγικές που η μία φέρνει την άλλη, και γίνονται πράγματα μικρά, του Θεού, ξεχασμένα συναισθήματα και θύμησες παιδικές πλέκονται μεταξύ τους, και γνώσεις και ζωγραφιές, και φτιάχνουν όλες μαζί ένα όμορφο στεφάνι, λουλουδένιο, της καρδιάς, που το κρεμάς έξω στης ψυχής σου την αυλή. Και κάνει αυτό το στεφάνι την κρίση μέσα σου-και τη γνωστή μας κρίση εκεί έξω- λίγο μικρότερη. Και τη θέση για τον εαυτό σου, τα πράγματα, τους γύρω σου και τον χώρο/τη χώρα όπου ζεις και αναπνέεις, λίγο πιο σταθερή, λίγο πιο υποφερτή λίγο πιο βελούδινη, μακρυά από την τραχιά και επίπεδη καθημερινότητα…

Το δικό μου αυτό γαϊτανάκι, ξεκίνησε το προηγούμενο Σάββατο γύρω στις 6 το απόγευμα. Βρέθηκα στην Νέα Ερυθραία, να χαζεύω την βιτρίνα γνωστού βιβλιοπωλείου. Άνοιξε εκεί πρόσφατα νέο και πολύ αξιόλογο υποκατάστημα. Και ενώ ήταν περασμένες 6 και έκλεινε,  δεν μας αρνήθηκαν ωστόσο μια μικρή ολιγόλεπτη βουτιά στο μαγικό κόσμο των νεοεκδοθέντων τίτλων… Έτσι λοιπόν μπήκαμε και κατέβηκα στο υπόγειο, αφού αναζητούσα ένα συγκεκριμένο βιβλίο παιδικό. Πραγματικά εντυπωσιάστηκα με το πλήθος εκείνων που απευθύνονται σε παιδιά και εφήβους και μάλιστα εν μέσω χαλεπών από όλες τις απόψεις καιρών.

Το πήρα, αλλά συνέχισα να χαζεύω εκστασιασμένη τα παιδικά εξώφυλλα, νιώθωντας να κάνω σκανταλιά, αφού καθόλου χρόνο δεν είχαμε και καταχρόμασταν απολαυστικά  την ευγένεια των υπευθύνων, όταν κάπου εκεί και ενώ ήμουν απορροφημένη από ποικιλία και χρώματα, ξαφνικά ο άντρας μου με τράβηξε από το μανίκι:

– Κοίτα τι υπέροχο εξώφυλλο!Ιδιαίτερα για παιδικό παραμύθι!!, μου είπε κρατώντας στα χέρια του ένα μικρό βιβλίο. Είχε σκληρό εξώφυλλο, ωστόσο σε μέγεθος ήταν μικρότερο από αυτό που έχουν συνήθως τα  «κανονικά» παραμύθια για παιδιά, ενώ αριθμούσε περίπου 70 σελίδες).

Μου τράβηξε αμέσως το ενδιαφέρον.Δεν ήταν μόνο το μέγεθος και το σκληρό εξώφυλλο. Στη ματιά του, βρέθηκα να με χαϊδεύει η εικόνα μιας Ελληνίδας μαυροφορεμένης γιαγιάς με την εγγονή της και ένα γάτο γκρι παρέα πάνω σε ένα κλαράκι ελιάς. Και ύστερα, τριγύρω πουλιά, αστεράκια, φέτες καρπούζι και ανεμώνες, και ένα πληκτρολόγιο, σαν και τούτο στο οποίο γράφω τώρα, και μια λέξη με γράμματα κόκκινα, MELLON…

Είχε τίτλο «Το παραμύθι με τις ξεχασμένες λέξεις».

Χρόνο να το επεξεργαστώ δεν είχα, είχα μάλιστα ήδη βρει το βιβλίο που έψαχνα και έκανα να φύγω. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να δώσω ξανά ραντεβού στο υπόγειο του βιβλιοπωλείου με τα παραμύθια, για να διαλέξω ένα ακόμα, ίσως αυτό, μια άλλη φορά όμως με αρωγό…τον απαραίτητο χρόνο και την ανάλογη διάθεση.

Έκανα να το αφήσω…Δίσταζα.

Βλεπετε, μου ‘χε χαρίσει κάτι αυτό το βιβλίο, πριν καν το διαβάσω:

Mια ποιότητα,  ένα συναίσθημα διαφορετικό. Το μέγεθός του, η γραμματοσειρά, το εξώφυλλο και οι εικόνες που μίλησαν μέσα μου μόλις το ξεφύλλισα μαζί με τα χρώματα, τις φιγούρες, τα σκίτσα.

Ναι, αυτό ήταν, μου μίλησε. Μου μιλούσε ήδη.

«Μιλώ για λέξεις ξεχασμένες μου είπε, αλλά εσύ δεν θα με ξεχάσεις…», μου έδωσε ξαφνικά υπόσχεση και ύστερα έκανε βουτιά στη τσάντα με τα ψώνια μου.

Το διάβασα ήδη δυο φορές μέσα στη βδομάδα που πέρασε  και λίγο καιρό αργότερα, θα το διαβάσω και τρίτη. Είναι από τα ξεχωριστά βιβλία, που κάθε φορά που χάνεσαι μέσα τους, ανακαλύπτεις πάντα και κάτι διαφορετικό.

Έτσι, στη πρώτη ανάγνωση αναζήτησα στις σελίδες του το τέλος και μήνυμα της ιστορίας. Στη δεύτερη ωστόσο χτένισα  με προσοχή  τον μεστό, ταυτόχρονα παιδικά οικείο λόγο της συγγραφέως  Ιφιγένειας Μαστρογιάννη.Τις ιδιαίτερες λέξεις της ηπειρώτικης τοπολαλιάς που δεν γνώριζα και που τόσο όμορφα συνθέτουν την ποικιλία της ελληνικής μας γλώσσας..Άφησα τον ευατό μου να παρασυρθεί από την ρομαντική χροιά του παραμυθιού, το πράσινο των περιγραφών του, τις μυρωδιές από τα άνθη του και τις αγκαλιές της ανιδιοτελούς του αγάπης.

Βρέθηκα να ψάχνω για το ποιός ήταν ο Δονάτος στη πραγματικότητα, που βρίσκεται η Καμαρίνα, ποιά πορεία ακολουθεί ο Αχέροντας ποταμός…Και τελικά συνειδητοποιήσα πως για να φτιάξεις ή να πεις τα πιο σημαντικά πράγματα στον κόσμο, αρκούν μερικές ξεχασμένες λέξεις, μερικές ξεχασμένες εικόνες, ένα ιστορικό πέπλο που έρχεται από μακρυά και μας υπενθυμίζει ποια είναι η θέση μας σε αυτό το σύμπαν και σε τούτη δα τη μικρη, μα τόσο προικισμένη χώρα. Πράγματα που είχαμε βάλει στην άκρη του μυαλού μας και τώρα, εν καιρώ κρίσης, περισσότερο από ποτέ έχουμε ανάγκη να τα επαναφέρουμε στη σκέψη μας…

Το παρόν παραμύθι απευθύνεται σε μεγαλύτερα παιδιά και εφήβους. Θα το συνιστούσα ωστόσο σε όποιον στη δύσκολη αυτή εποχή θα θελε να αναζητήσει στις σελίδες του λησμονημένες έννοιες όπως η παράδοση, η αγάπη, ένα κομμάτι της ιστορίας μας , αλλά  συνάμμα την καλοσύνη -καθώς και το ήθος- της παραδοσιακής Ελληνίδας γιαγιάς, που θα έκανε τα πάντα για να χαμογελάσουν τα μικρά της εγγόνια και να υπάρχει ισορροπία μέσα στην οικογένεια…

Το βιβλιαράκι αυτό είναι επίσης εικονογραφημένο από μια εξαιρετική εικονογράφο/ζωγράφο, τη Φωτεινή Στεφανίδη, με πολλές διακρίσεις και βραβεία τόσο στην πατρίδα μας όσο και στο εξωτερικό. Η ποιότητα του πινέλου της εικόνας της, τόσο παιδική, αλλά με μια ενηλικη αισθητική ταυτόχρονα, ήταν ο πρωταρχικός λόγος για να ξεχωρίσω το βιβλίο.

Όμως, όπως προείπα, υπάρχουν κάτι στιγμές μαγικές, με πράγματα μικρά, αλλά μεγάλα ταυτόχρονα, και έτσι το παραμύθι με τις ξεχασμένες λέξειςμου προσέφερε ένα δώρο ακόμα ( κατά την αναζήτηση της εικονογράφου του στο διαδίκτυο): Με γύρισε περίπου 25 χρόνια πίσω, σε θύμησες γλυκιές, γεμάτες και πάλι ιστορια, γνώση αλλά και έτερες εικόνες απαράμιλλης αισθητικής. Βλέπετε, η θεία μου, μια εξαιρετική εκπαιδευτικός, μου χάριζε κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα και από ένα βιβλίο της σειράς Ελληνική Μυθολογία των αδελφών Στεφανίδη βιβλία εικονογραφημένα εξαιρετικά από τον Γιάννη Στεφανίδη και πατέρα της Φωτεινής…

Είναι λοιπόν απίστευτο, πως σε μια εποχή που το χρειαζόμουν τόσο πολύ, ένα μικρό βιβλίο, ένα παραμυθάκι για παιδιά, μέσα από τις μόλις 70 σελίδες του, μου χάρισε τόσα πολλά. Μου θύμισε τι είναι πραγματικά σημαντικό, όταν έχουμε κρίση. Μέσα και απ’έξω μας.

Οι ξεχασμένες λέξεις και μια εικόνα για το ποιοι πραγματικά (θέλουμε να) είμαστε.

Ας κάνουμε λοιπόν μια βουτιά στο παρελθόν και στην αγκαλιά της Ελληνίδας γιαγιάς…