Tag Archive | θηλαστικά

Θηλαστικά

Never-wrong-to-do-the-right-thing.-edited (1)

Συνειδητοποιώ ότι 4 μήνες τώρα, δεν έχω κάνει ανάρτηση. Πολλά αυτά που με απασχολούν. Καζάνι το κεφάλι μου που βράζει και δεν ξέρω τελικά αν θα κάψω το φαγητό, ή θα καταφέρω να κεράσω τη ζωή μου μοσχομυριστές αποφάσεις και νόστιμες, ισορροπημένες μπουκιές…

Αλλά… αυτό είναι μια μεγάλη, άλλη κουβέντα…

Είμαι σπίτι και κάθομαι στον υπολογιστή κοιτώντας έξω από το παράθυρο του γραφείου (για μια ακόμη φορά) το Δέντρο μου. Πάνω του, εκτός από
τα γνωστά σπουργίτια και τους μαύρους -αυθάδικους πάντα- κότσυφες, μόλις κάνει αρχοντικό πέρασμα ένα ζευγάρι δρυοκολαπτών και γω…τους κοιτώ άφωνη. Δεν έχω ξαναδεί δρυοκολάπτες από τόσο κοντά.

Το πέταγμά τους, η άνοιξη που ετοιμάζεται σιγά σιγά να μπει επισήμως με τα χελιδόνια από τα Ανατολικά, με βάζουν σε σκέψεις:

Αλήθεια, ποιος ελέγχει τα αποδημητικά πουλιά; Την έλευση τους από θερμότερα κλίματα τώρα την άνοιξη, και το πέταγμά τους ξανά στα Ανατολικά το φθινόπωρο; Πόσο αναγκαίο είναι κάτι τέτοιο για την φυσική ισορροπία των πραγμάτων;

Μεγάλο πράγμα τα φτερά που έχουν μάθει να πετούν και δεν επιτρέπουν στο σώμα να βαλτώσει κάτω στη γη και να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης:Οικονομικής, Γεωγραφικής, Πολιτικής.

Τα θηλαστικά, αλλά και άλλα πτηνά όπως οι κότες, που δεν έχουν μάθει να πετούν, ή στερούνται τα κατάλληλα πούπουλα, ποτέ δεν θα έχουν την ίδια τύχη. Της ελεύθερης διακίνησης…

Χρόνια τώρα μαντρώνονται πίσω από φράχτες και και εξυπηρετούν συγκεκριμένες ανάγκες και σκοπιμότητες. Κανείς δεν ξέρει -και δεν θέλει να μάθει- εδώ και δεκαετίες, αν πονούν. Υποφέρουν. Αν στερούνται αξιοπρέπειας και σωστής φυσικής κατάστασης.

Σφάζονται πάντα εις το όνομα του γενικού καλού. Τα σφαγεία έχουν μεγαλώσει και τα μαχαίρια δεν είναι πια τα ίδια. Τους ανοίγουν πόρτες και τους τις ξανακλείνουν κατά βούληση, πάντα με γνώμονα την κατανάλωση, το κέρδος, τους αριθμούς.

Ποτέ άλλοτε η ανθρωπότητα δεν κατανάλωνε τόσο Κρέας. Ποτέ άλλοτε η ανθρωπότητα δεν γέμιζε μαντριά με τόσο επιμονή και άξια (;) διαχείριση…

457204

***

Πριν δυο μέρες βρέθηκα στο φαρμακείο με τη μητέρα μου. Γεμίσαμε δυο μεγάλες πράσινες σακούλες πράγματα. Την είχα ξαναζήσει τούτη την κατάσταση, πριν χρόνια, κατά εβδομάδες και μήνες, πάντα με ένα τράβηγμα βαθιά κάτω στο στομάχι. Η σακούλα προορίζονταν πάντα για έναν άνθρωπο μας που έσβηνε, μέρα με τη μέρα, αργά. Κάθε σακούλα και μια μικρή ελπίδα.

Πριν δυο μέρες βρέθηκα σε ένα φαρμακείο με τη μητέρα μου. Οι δυο μεγάλες πράσινες σακούλες, το χρώμα της Ελπίδας, και τούτη η μεγάλη, τεράστια, μπλε που κρατούσε ο κύριος που προπορεύονταν στην σειρά στο ταμείο, στο Χρώμα του Ουρανού, δεν προορίζονταν για κάποιον πολύ δικό μας άνθρωπο.

Για αυτό και το τράβηγμα στην ψυχή ήταν διαφορετικό. Απελευθερωτικό. Φάνταζε ακόμη πιο Δίκαιο.

Ήταν το τράβηγμα της ψυχής ενός συνήθως άβουλου στα Τεκταινόμενα θηλαστικού.

Το τράβηγμα των φτερών μιας Κότας, που για δευτερόλεπτα η καρδιά και μια σακούλα φαρμακείου την έκαναν να πετάξει…

 

whats-right-is-whats-left-when-everything-is-wrong-quote-1