Tag Archive | καθημερινότητα

Συνήθειες που με κάνουν να χαμογελώ

images (1)

Κοντά στην προτροπή της Σοφίας να μιλήσουμε με τη σειρά μας για το τι μας κάνει χαρούμενες κάθε μία μέρα της εβδομάδας, αναζητώντας έτσι στιγμές ομορφιάς μέσα στην καθημερινότητα, και την μετεξέλιξη της ανάρτησης αυτής από τη Φωτεινή στην αναζήτηση επτά πράγμάτων που μας κάνουν ευτυχισμένουςη οποία και με έκανε και tag σε τούτο το … «εξελιγμένο» ποστ και την ευχαριστώ πολύ!– ας μιλήσω κι εγώ με τη σειρά μου για επτά απλά, μικρά, καθημερινά πράγματα που με κάνουν να νιώθω όμορφα:

Ένα: Ο καφές από αυτόν που σε αγαπά

morning coffeeΚάποιοι μπορεί να…ζηλέψουν, άλλοι μπορεί να απορήσουν, αλλά αυτό που με κάνει να νιώθω όμορφα όταν ξυπνώ είναι το άκουσμα του γουργουρίσματος της καφετιέρας στην κουζίνα, από τον καφέ που μου ετοιμάζει ο σύντροφός μου. Τώρα βέβαια τη τελευταία βδομάδα αυτό έχει λίγο αλλάξει, γιατί πρέπει πια εγώ να ξυπνώ πιο νωρίς από εκείνον και πολλές φορές τον ετοιμάζω έτσι μόνη μου, ωστόσο αυτή η χρόνια συνήθεια συνεχίζεται σίγουρα τα Σαββατοκύριακα! 🙂

Ο καφές είναι για μένα έτσι κι αλλιώς, φιλαράκι, αγαπημένη καθημερινότητα, όταν δε προσφέρεται γενναιόδωρα από το χέρι του καλού μου ενώ εγώ χουζουρεύω τεμπέλικα στο κρεββάτι, είναι σίγουρα μια ξεχωριστή στιγμή μέσα στην ημέρα. Και τρυφερότητα και καφές, αλήθεια, τι άλλο πια να ζητήσει μια ψυχή;;;

Δύο:Το περπάτημα στη φύση

autumn leaves

Η «κηπούπολη», το όμορφα δομημένο και καταπράσινο προάστιο που βρίσκεται δίπλα σε αυτό που κατοικώ τώρα, προσφέρεται για πάσης φύσεως δραστηριότητες, μετρώντας κατάφυτες πλατείες, όμορφα δασάκια και πρότυπες παιδικές χαρές. Αν έχεις μάθει και τους δρόμους από τους οποίους τα αυτοκίνητα περνούν με μικρή συχνότητα και μέτρια ένταση όπως εγώ, μπορείς να περπατήσεις με βήμα ταχύ και για μιάμιση ώρα σε όμορφα στενά και μέσα από λουλουδιασμένα και ρομαντικά σημεία, χωρίς να κινδυνεύεις να τσαλαπατηθείς.

Έτσι και μια και δεν είμαι του γυμναστηρίου, απολαμβάνω αυτό το προνόμιο σε τούτο το ήσυχο προάστιο, όποτε και όπως μπορώ. Παίρνω λοιπόν το αμάξι (που από το φόβο μου συνήθως το αφήνω…ακίνητο – τα έχουμε ξαναπεί) και οδηγώ μέχρι την «κηπούπολη», παρκάρω στους δρόμους της και μετά αρχίζω το… βάδην! Έχω χρονομετρήσει ότι μέσα σε 90 λεπτά μπορείς να τη γυρίσεις σχεδόν όλη! Στην πορεία μου αυτή βέβαια, συναντώ χιλιάδες άλλα πράγματα που με κάνουν να χαμογελώ:

Αγριολούλουδα μικρά, μαμάδες με καροτσάκια που βγάζουν τα μωράκια τους βόλτα, joggers, αθλητές, σκυλάκια, ηλικιωμένα ζευγάρια που κάνουν και αυτά τον περίπατό τους…

Τρία:Η επαφή με τους ανθρώπους,

getting to know you

μια κουβέντα, ένα χαμόγελο.

Αν είχα σπουδάσει αυτό που πραγματικά ήθελα, νομίζω πως θα είχα καταλήξει ψυχολόγος ή δημοσιογράφος. Κι αυτό γιατί  – από ότι μου έχουν πει – είμαι καλή στο να ακούω τον άλλο όταν μιλά, και να εκμαιεύω από την ψυχή του πράγματα που τον απασχολούν. Πράγματα που πολλές φορές ίσως δεν τα έχει συνειδητοποιήσει κι ο ίδιος. Εγώ θα προσθέσω ότι μου αρέσει απλά το κεφάλαιο Άνθρωπος. Η Επικοινωνία. Η Επαφή. Να γνωρίσω ποιος είσαι. Τι είσαι, τι επιθυμείς, ποια είναι η πορεία της ζωής σου, τα κίνητρά σου, τα θέλω σου, τα όνειρα και οι απογοητεύσεις σου…

Έτσι, ενώ οι πραγματικοί μου φίλοι μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, πάντα θα με δεις να συνομιλώ, ρωτώ, πιάνω κουβέντα με τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας. Στο σουπερμάρκετ. Στη δουλειά. Στη στάση του λεωφορείου, που κάποτε που εξομολογήθηκαν σε 10 μόλις λεπτά, την ιστορία ολάκερης ζωής!! Ο σύντροφός μου κρυφά με «καμαρώνει», ωστόσο πάντα αστειεύεται μαζί μου πάνω στο ζήτημα. «Μα καλά, πότε πρόλαβες και τα έμαθες όόόόλα αυτά πάλι;;;»

Εγώ, χωρίς πάλι να ξέρω γιατί, αναπνέω μέσα από όλο αυτό. Ίσως, γιατί μου θυμίζει ότι, deep down inside, είμαστε όλοι ίδιοι. Όντα με άλλα πρόσωπα, αλλά τις ίδιες ανησυχίες πάνω κάτω και επιθυμίες. Τις ίδιες περίπου πορείες και προβληματισμούς. Αν έχεις διάθεση να ακούσεις, αν είσαι good listener, ο κόσμος θέλει απελπισμένα να μιλήσει. Να ρωτήσει. Να συγκρίνει. Να συμβουλευτεί. Να ανταλλάξει απόψεις… Όταν δε μια μικρή ή μεγάλη συζήτηση συνοδεύεται και από χαμόγελα κατανόησης ή ουσιαστικούς δίαυλους επικοινωνίας, θαρρώ πως έχω αναπνεύσει το οξυγόνο ενός ολόκληρου μήνα…

Στην κατηγορία αυτή βέβαια υπάγεται και το blogging και οι συζητήσεις με όλους του φίλους της παρεούλας μας εδώ μέσα… 😉

Τέσσερα:Η  παντός τύπου έρευνα

roads

Δώσε μου ένα θέμα και βάλε με να το ψάξω. Τώρα πια στην εποχή που ζούμε, περισσότερο εννοώντας το Διαδίκτυο. Θα με βρεις να ψάχνω για…αιώνες. Όσο δε διαρκεί αυτό, η αδρεναλίνη μου παραμένει στα ύψη. Πολλές φορές βέβαια καταλήγω απλά να κάνω… «έρευνα» για πράγματα που θα με απασχολήσουν στο απώτερο μέλλον, όπως για το που θα πάω πχ διακοπές το καλοκαίρι, ενώ έξω ρίχνει…χιόνι!

Ωστόσο,όλο αυτό,απλά μου φτιάχνει τη διάθεση βρε παιδί μου!

rainy night

Πέντε: Σπιτική Ζεστασιά:

με την κυριολεκτική έννοια. Στο παλιό διαμέρισμα, που ήταν και λίγο ταλαιπωρημένο, ανάβαμε συχνά το τζάκι, κι ας μην τράβαγε η καμινάδα!Τι πιο όμορφο από το να βρέχει έξω, εσύ μέσα με το τζάκι και χαλαρωτική μουσική να διαβάζεις εφημερίδες ή ένα αγαπημένο βιβλίο…Απόλαυση! 

Τη θέση τώρα του αναμμένου τζακιού στο καινούργιο διαμέρισμα, και με το άσθμα μου πλέον να καθιστά τον καπνό απαγορευτικό, έχουν πάρει πλέον τα κεριά. Μεγάλα μέσα στο «σώμα» του τζακιού, μικρά πάνω στα coffee tables. Και μετά ταινιούλα ή αγαπημένο βιβλίο, ντιμάρωντας και τον υπόλοιπο φωτισμό. Απλά, μαγεία!

music

ΈξιΗ μουσική

Νομίζω δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτήν. Είμαι το άτομο που όταν είναι σπίτι, συνήθως το ραδιόφωνο είναι πάντα ανοιχτό. Δεν παίζει κάθε φορά τον ίδιο σταθμό, ούτε τα ίδια τραγούδια. Εξαρτάται από τη διάθεση ή την δραστηριότητα μου.

Η μουσική έχει το χάρισμα να σε μεταφέρει στον πιο μακρινό κόσμο, στην πιο ξεχωριστή ή διαφορετική κουλτούρα, να σου φέρει δάκρυα ή να σου χαρίσει χαμόγελα με ένα απλό play. Κάποτε, όταν έπαιζα πιάνο -και κυρίως όταν συνέθετα τη δική μου μουσική- έλεγα με τις μελωδίες μου πολλά περισσότερα από αυτά που μπορούσα να εκφράσω με λόγια.

Χρόνια πια τη θέση του πιάνου μου έχει πάρει πλέον το γράψιμο…ελπίζω σύντομα να φτάσω και σε αυτό το στάδιο:

novel

Επτά:Οι βεράντες μου

plants

Είμαι παιδί των λουλουδιών και των δέντρων. Μιλώ στα λουλούδια μου και καθαρίζω τα ξερά φυλλαράκια των φυτών που έχω μέσα στις γλάστρες μου. Χαζεύω τα πουλιά να παίρνουν φύλλα ή ξυλαράκια την άνοιξη σαν φτιάχνουν τις φωλιές τους. Τα άνθη που ξυπνούν με την ανατολή του ηλίου και κλείνουν την ημέρα που πέρασε στα κλειστά τη νύχτα μπουμπούκια τους…

Ένας μικρόκοσμος είναι και αυτά, που έχει την ανάγκη μου και το φως του ήλιου…

Κλείνοντας την παραπάνω ανάρτηση, και ενθυμούμενη  μια από τις τελευταίες αναρτήσεις της μαγισσούλας για τον Επίκτητο συνειδητοποιώ ότι έχουμε πολλά, μικρά, απλά πραγματάκια γύρω μας να μας τροφοδοτούν με κουράγιο, όρεξη αλλά και ενέργεια και που τελικά μας κάνουν να αισθανόμαστε ευγνώμονες και ευτυχισμένοι, παρ’ολη την ρουτίνα της καθημερινότητάς μας…

Τελικά, τι πιο σημαντικό και καθημερινά γενναιόδωρο για τους εαυτούς μας από αυτό;;;

grateful

Εικονολατρεία στον 21ο αιώνα

11

Αρνούμαι ρε παιδί μου.

ΑΡΝΟΥΜΑΙ, ξέρεις τι θα πει; Όχι δεν θα κοιτάξω, όχι δεν θα ανοίξω την τηλεόραση…

Ναι, ομολογώ και γω η ίδια, πως θα σάστιζα στη θέα ενός στραφταλιστού ασημί μαχαιριού, η κακή ηδονοβλεπτική πλευρά μου θα χάζευε καθώς η μυτερή άκρη του θα χάραζε μια λωρίδα αίματος σε ένα ανθρώπινο κεφάλι, και μετά αυτό θα έπεφτε σαν άψυχο μαραμένο τριαντάφυλλο στο χώμα.

ΑΡΝΟΥΜΑΙ!

Να είμαι θεατής στην άτυχη, δυστυχισμένη στιγμή ενός ανθρώπου, καθώς και των δικών του, που καλούνται να βιώσουν με τον ίδιο τρόπο ότι θα βιώσω εγώ. Αλλά εκείνοι θα υποφέρουν και θα σοκαριστούν πραγματικά. Εγώ άντε να μην μπορέσω να κατεβάσω την επόμενη μπουκιά από το φαγητό-διάλειμμά μου από τις δουλειές για να παρακολουθήσω ειδήσεις. Δεν είναι εξάλλου η πρώτη φορά που θα θελήσω να ενημερωθώ και αντ’αυτού θα μείνω με την μπουκιά στο στόμα. Που θα αλλάξω κανάλι απηυδισμένη. Έχω συνηθίσει.

Έχω συνηθίσει;;;;

Η αλήθεια είναι μία: Ο λόγος που θα χρησιμοποιήσει ΑΥΤΟΣ τη λάμα μπροστά στη κάμερα, που βάλει να κλωτσήσει το πεντάχρονο παιδάκι ένα ανθρώπινο κεφάλι, είσαι ΕΣΥ ΠΟΥ ΤΟ ΔΕΙΧΝΕΙΣ, και βέβαια ΕΣΥ ΠΟΥ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙΣ, και βέβαια ΕΣΥ ΠΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙΣ ΝΑ ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ. Τα πιξελοσύννεφα που μπλοκάρουν το αίμα ή τη λεπτομέρεια για να είσαι σύμφωνος με το πρωτόκολλο και να μην με σοκάρεις, δεν μπλοκάρουν την ηδονοθηρική φαντασία μου. Το βρυκολακίσιο ένστικτό μου για ξέσκισμα σάρκας και ψυχών…

Έτσι αυτός θα το ξανακάνει μπροστά σου. Και εσύ με χαρά θα το προβάλλεις, γιατί εσύ με χαρά θα το παρακολουθήσεις, περιμένοντας το επόμενο (αιματηρό) επεισόδιο στο σήριαλ. Μόνο που είναι σήριαλ μόνο ως προς την συνέχεια του σε κάτι που λέγεται ζωή, μια αλληλουχία από ζωντανές-νεκρές, πραγματικές εικόνες και όχι μυθοπλαστικά επεισόδια:

Τους πυραύλους στην Παλαιστίνη να γυαλίζουν σαν όμορφα πυροτεχνήματα στην τηλεοπτική οθόνη. Το μικρό παραπληγικό κοριτσάκι από την Συρία, κοιτάξτε το πόσο γλυκό;! Κοιτάξτε τις όμορφες πυκνές μεσογειακές βλεφαρίδες του καθώς κλαίει, ήθελε να γίνει νοσοκόμα, τώρα πια αποφάσισε πλέον πως θα ενταχθεί στην Αντίσταση, μόνο που δεν ξέρει ακόμα πως δεν έχει χέρια, πόδια, μαμά, μπαμπά, σπίτι. Οι χαροκαμένες μάνες στα βουνά του Ιράκ, να περπατούν άκοπα μέσα στον καύσωνα, να σκαρφαλώσουν το βουνό. Το κεφάλι απίστου που κρατά ο μικρός. Η λάμα του Τζιχαντιστή πριν καρατομήσει το Γαλλοαμερικανό δημοσιογράφο.

Πορτοκαλί και μαύρα ρούχα με φόντο την έρημο. Τα έχει διαλέξει ο ίδιος.Τι πιο ταιριαστό…

Δεν με πληροφορείς για την είδηση πια.

Είναι που δεν με ενδιαφέρει η είδηση, η πληροφορία. Αλλά το αίμα, η στεναχώρια, όση πιο πολλή, όσο περισσότερη η βία, ξεχνώ τη δική μου, αυτά που πήραν από μένα. Έτσι Σύριος, Ιρακινός, Παλαιστίνιος, όλα τα δράματα είναι ίδια, όλα τα γουρούνια έχουν την ίδια μούρη και σφάζονται μπροστά μου, η ανθρώπινή τουε υπόσταση, η εθνική, η αξιοπρέπεια τους ακόμα και την ώρα του θανάτου, όλα έχουν χαθεί και μένει μόνο Η ΕΙΚΟΝΑ.

ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ!

Ντρέπομαι για ιδιωτικά κανάλια όπως το Μέγκα και ακόμα περισσότερο για εθνικά όπως η νεοσύστατη (;;) Νέριτ που υποκύπτουν σε τέτοιον πειρασμό. Για να γυρίσουν με την ίδια ευκολία μετά από δευτερόλεπτα την ειδησεογραφία τους σε ένα άλλο πολύφερτο νέο, την κυτταρίτιδα της τάδε σελέμπριτι ή τηλεπερσόνας εκείνη την ημέρα, την αντίθετη εικόνα δηλαδή του ίδιου νομίσματος, αφού πάλι μιλάμε για το ίδιο πράγμα.

Μα το ίδιο όμως! Μια κ*λοαπεικόνιση δευτερόλεπτης πραγματικότητας. Βρισκόμαστε στο Βυζάντιο του 8ου αι. και δεν το έχουμε ακόμα καταλάβει…Ζήτω η εποχή της Εικονολατρείας!!!

Διάβαζα τις προάλλες σε κυριακάτικο έντυπο, πως πλέον στον κόσμο είναι όλο και λιγότερο επιθυμητές οι μαύρες γάτες. Το χρώμα του συμπαθέστατου κατά τα άλλα τετράποδου, δεν είναι ότι παραπέμπει σε κυνήγι μαγισσών ή ότι θεωρείται γρουσούζικο, όπως στις εποχές του Μεσαίωνα, και είναι συνεπώς για τους παραπάνω λόγους ανεπιθύμητο, αλλά  πως δεν παρέχει το επαρκές φως/κατάλληλο χρώμα για να εμφανίζεται όμορφα στις…selfie που τραβά μαζί του ο εκάστοτε…ιδιοκτήτης του.

Ε, έλεος!!!

Η αυτοπροβολή μέσω της (στημένης) εικόνας σε κινητά και μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι κάτι που ξεπερνά πλέον κάθε φαντασία. Εδώ με βλέπετε με τη γάτα μου. Εδώ με το σκύλο, εδώ πλένω τα δόντια μου, εδώ κάνω πλαστική εγχείριση, εδώ είμαι στις πανέμορφες διακοπές μου. Όλα στημένα και στυλιζαρισμένα, με το κατάλληλο φως, το κατάλληλο αξεσουάρ, την κατάλληλη πλαστική ώστε να έχουμε την κατάλληλη εικόνα και τα πιο πολλά likes…

Θα ήθελα… να γράψω ένα διήγημα, θα τοποθετείται κάπου στο απώτερο μέλλον. Θα μιλά ξανά για τους βιολογικούς ανθρώπους, όπως είναι σήμερα τα ξαναανακαλυφθέντα βιολογικά προϊόντα. Θα είναι άνθρωποι που θα έχουν το μυαλό τους στο κεφάλι τους και θα απέχουν από botox και πλαστικές. Θα μιλάμε για βιολογικό σταγονοϊδές στήθος και βιολογικούς καμπυλόγραμους γοφούς, ενώ τα μέτωπα θα γράφουν φυσιολογικές βιολογικές γραμμές από την ιστορία της ζωή του κάθε ατόμου που τα φέρει…

Μπορεί πάλι να μιλάει για την Εικονομαχία του 21ου ή 22ου αι. που θα ξεκινήσει με την προτροπή ενός Αυτοκράτορα, καθώς το Αντικείμενο, ο Καθρέπτης, Το Γυαλί, θα έχει φάει το ίδιο το Θείο Δώρο, τον Άνθρωπο, και ο Ντόριαν δεν θα αντιλαμβάνεται ότι το πορτραίτο του είναι αυτό απλά, ένας καμβάς, μια γυάλινη απεικόνιση, ενώ η ψυχή του παραμένει ασιδέρωτη, δίχως όμως εκείνος πια να μπορεί να διαβάσει και να ερμηνεύσει τις πτυχώσεις (και ψυχώσεις) της…

Doriangray_1945

Δεν είναι πουλιά,οϊμέέέ…

τα παιδιά μας



ΟΛΜΕ ή ΟϊΜΕΕΕ;;;

HUNTER

Το πρωτότυπο της δεύτερης εικόνας ανήκει στο σκιτσογράφο Βαγγέλη Παυλίδη.

 

Η σιωπή του ποταμού

Τη Μαρία Χίου τη γνώρισα για λίγες μόλις ώρες, ως βραβευθείσα διπλανή μου στην αίθουσα Αντώνης Τρίτσης του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων, στον 30 ο διαγωνισμό της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών.

Οι συντελεστές είχαν παρακαλέσει αυτούς που θα βραβεύονταν να καθήσουν χωριστά από τους συγγενείς τους, στις πρώτες πρώτες θέσεις για να…παραλαμβάνουν τα βραβεία τους ευκολότερα! Έτσι, οι πιο ερασιτέχνες ανάμεσά μας, καθόμασταν με αμηχανία και συγκινησιακή προσμονή για την αναγγελία του ονόματός μας…

Στα λίγα λεπτά που μου συστήθηκε, γνώρισα μια κοπέλα όμορφη, γλυκιά και μάλλον χαμηλών τόνων. Είχε έρθει μαζί με τα δυο της παιδιά και τον άντρα της στην εκδήλωση λόγω ενός μυθιστορήματος που είχε γράψει και το οποίο πήρε από την ΠΕΛ το β’ βραβείο. Σύντομα, όπως μου είπε, θα εκδίδετο και από τον Μίνωα…

Δεν ξέρω αν με εντυπωσίασε η ισορροπία και η γαλήνη στην αύρα που απέπνεε, όσο αυτό που μου είπε όταν τη ρώτησα τι πραγματεύεται το βιβλίο της. «Είναι  βιβλίο που θα ήθελα να διαβάσουν τα παιδιά μου»,παραδέχτηκε. «Μιλά για το πως τα λάθη των γονιών μπορούν να επηρεάσουν τις επόμενες γενιές…»

Τη στιγμή εκείνη, ήξερα πως ήθελα να το διαβάσω. Έτσι,το περίμενα ένα χρόνο τώρα…

Βλέπετε, ήταν Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου του 2012 τότε. Μια όμορφη Κυριακή , γεμάτη ήλιο και φως. Ή τουλάχιστον έτσι ξεκίνησε. Θυμάμαι τα λουλούδια, τα χαμόγελα τόσο των συντελεστών, όσο και εκείνων που βραβεύονταν, τα άτομα που είχαν κάνει ταξίδι από το εξωτερικό για να παραλάβουν μοναχά ένα βραβείο, άτομα της διπλανής πόρτας, ανάμεσά μας, που παρά την οικονομική κρίση, συνέχιζαν να γράφουν, να ονειρεύονται και να αποτυπώνουν τους προβληματισμούς και τα όνειρά τους σε ποιήματα, διηγήματα και παραμύθια. Ζούσαμε για λίγο σε έναν άλλο κόσμο, μια Κυριακή όμορφη σαν Κυριακάτικο τραπέζι με μια μεγάλη οικογένεια…

Λίγες ώρες αργότερα, βράδιαζε απότομα. Δεν έφταιγε η μικρή νύχτα του Φλεβάρη. Ήταν οι καπνοί από την Eurobank, τον κινηματογράφο Αττικόν και τα Starbucks που καρβούνιαζαν λίγο παραπέρα. Η ψήφιση του Β’ Μνημονίου ήταν γεγονός και η καρδιά του κόσμου μάυρη σαν τις στάχτες που άρχισαν να πετάγονται δεξιά κι αριστερά…

Ας είναι…Εύχομαι σε όλους τους γράφοντες να επιμένουν στα δύσκολα με έμπνευση από το κάθε τι  και με την κατά δύναμη μεγαλύτερη αισιοδοξία …

Μαρία μου, το βιβλίο σου είναι ήδη στο κομοδίνο μου, ανυπομονώ να γνωρίσω καλύτερα τη Φιλιώ σου. Είναι μια εποχή που έχουμε ανάγκη να φιλιώσουμε με τόσα πράγματα έξω και μέσα μας άλλωστε…Είθε η σιωπή του ποταμού να μας κάνει να σιωπούμε όταν αυτό είναι χρυσός, και να κραυγάζουμε με όλο μας το είναι όταν πραγματικά πρέπει.

Εύχομαι καλοτάξιδο το πρώτο σου βιβλίο και θα επανέλθω με λεπτομέρειες για την κριτική του…

Ως τότε καλά ταξίδια με το γράψιμό σου και ας προσπαθούμε όλοι να ταίζουμε λιγότερο τις αλεπούδες που κατατρώνε τη ζωή μας…

Το ξεχασμένο παραμύθι της συνείδησής μας…

espressoΓιατί στην περίπτωση της «ζαρντινιέρας» ασχοληθήκαμε τόσο λίγο;

Γιατί τώρα ασχολούμαστε τόσο πολύ; Αναρωτιέμαι πως γίνεται σε αυτή τη χώρα μια ζωή να χρησιμοποιούνται τα πάντα προς δημιουργία εντυπώσεων, έτσι ώστε ο κόσμος να βλέπει το δέντρο και όχι το (χαοτικό) δάσος…

Υπάρχουν πραγματικά λόγοι για βία, είτε από την πλευρά της έννομης, είτε της άνομης «τάξης»; Ποιος πραγματικά φέρεται βίαια και με ποιόν τρόπο;

Γιατί 20άχρονα παιδιά να μπλέκουν έτσι; Πότε πρόλαβαν να διαμορφώσουν ιδεολογία; Μήπως πραγματικά τα είχαν όλα, και όταν τους πήραν κάποια αντέδρασαν σαν να μη μπορούσαν να σκεφτούν; Άραγε τα είχαν όλα;

Τα έχεις όλα όταν δεν ξέρεις ποιος είσαι;

Γιατί αντί για την οικονομία δεν σώζουμε πρώτα τη συνείδησή μας;

Να, εσύ τωρα δα που διαβάζεις τούτο το κείμενο, ξέρεις πραγματικά ποιος είσαι;

Ξέρεις πραγματικά για το τι θέλεις να παλέψεις και τι είναι αυτό που πραγματικά σου λείπει;

Αγαπάς πραγματικά αυτή τη χώρα;

Σε πονάει ναι, αλλά είναι η μόνη που έχεις, προτιμάς να την εκδικείσαι κάθε μέρα;

Γιατί να ξέρεις πως λειτουργεί το wordpress, το facebook, το twitter, τα applications του smartphone που κρατάς στα χέρια σου, αλλά όχι από που προέρχεσαι, ποιος είσαι και που θέλεις να πας;

Ειλικρινά, δε σε νοιάζει, ή κάνεις ότι δεν σε νοιάζει;

Γιατί τους δίνεις την επιλογή να είσαι ένα άλλο τηλεκατευθυνόμενο, σαν αυτά που έπαιζες μικρός, όταν πραγματικά είχες όνειρα, μέσα σε παραμύθια;

Ξαναβρές τα και άσε τις κεραίες των άλλων.

Και το σαλιγκάρι πάει αργά, και κινδυνεύει να πατηθεί, δε λέω. Αλλά  έχει τουλάχιστον τις δικές του κεραίες.

Δημιούργησε λοιπόν τη δική σου κεραία. Μες το δικό σου, ολόδικό σου παραμύθι…

Διάβασε, ξαναδιάβασε, συζήτησε, μίλα, αναζήτησε. Ψέμματα και αλήθειες. Καλούς, κακούς, θύτες και θύματα. Ιστορία, παράδοση, ακούσματα, γεύσεις. Ζωή.

Ελλάδα.

Ξαναρχίνα απ΄την αρχή και ας είναι να πηγαίνεις αργά και να κινδυνεύουν να σε διαλύσουν ο μηδενισμός κάποιων, ο πεσσιμισμός κάποιων άλλων, ο ωχαδελφισμός τρίτων και το βόλεμα των περισσότερων.

Τουλαχιστον θα χεις συντροφιά. Και ας είσαι περίγελος, με κουρέλια και μέσα στον υπόνομο.

Μια κεραία δική σου, και μόνον δική σου…

Παπούτσι απ’ τη ντόπα σου και ας είναι μπαλωμένο (σχόλιο);

φωτο από ΠρώτοΘέμα

 Προσωπικά έχω κουραστεί να παρακολουθώ του Ολυμπιακούς αγώνες και το παρασκήνιό τους χρόνια τώρα…Δεν ξέρω αν μου ξεκίνησε με το σκάνδαλο Κεντέρης – Θάνου ή με παρόμοια σκάνδαλα στο εξωτερικό.

Απ’ότι φαίνεται, το θέμα δεν είναι πια ποιος θα κερδίσει στο άθλημα και την καρδιά των συμπατριωτών του, αλλά ποιος θα κοροϊδέψει την αθλητική επιτροπή, ποιος θα έχει την πιο «εξελιγμένη» ουσία, για να τα καταφέρει να περάσει «απαρατήρητος» και να περάσει σε σκορ και επιδόσεις τους άλλους…

Και φαίνεται τελικά πως όλοι κάτι παίρνουν, λίγο ή πολύ, στην Ελλάδα ή το εξωτερικό…Άλλοι ντόπα, άλλοι υπεροψία και δικαίωμα κριτικής, είτε από στάση ζωής, είτε από επιπολαιότητα τελικά, έχει τόση σημασία;

Σημασία έχει πως το φιλότιμο και η αυθεντικότητα είναι πια για τους λίγους…

Και αυτοί ακόμα, πόσο να συνεχίσουν να προσπαθούν;

(φωτό από www.protothema.gr)