Tag Archive | καλοκαίρι

Καλοκαιρινές εικόνες ΙΙ

karabi ilios 3
Άνοιξε πανιά, και πάμε να συναντήσουμε το άγνωστο.
Και αν το μπλε της θάλασσας είναι πιο βαθύ, απ’ότι το ζωγραφίζαμε μικροί,
και αν η αλμύρα του ανέμου πιο πολλή, από ότι περιμέναμε σε κάθε μας βήμα,
ας είναι ο ήλιος που παραμένει ο ίδιος.
Που φωτίζει τις καρδιές, τα όνειρα και των συναισθημάτων μας τα βάθη.
Και ας βγαίνει μετά τη φουσκοθαλασσιά.
Και ας παλεύει με τα σύννεφα στο σκοτάδι.
Αρκεί που θα υπάρχει πάντα εκεί, ο ίδιος, έστω και ντροπαλά κρυμμένος.
Αρκεί που θα το ξέρουμε, εγώ και συ…

Advertisements

Καλοκαιρινές εικόνες

lake garda view from hotel room

 

Υγρά τα ονειρά μου μέσα στη θάλασσα
μεγεθύνονται στο βάθος της
καθώς κολυμπώ να ανακαλύψω
το φως του ήλιου που διαρκεί αυτές τις μέρες περισσότερο
που μου δίνει περισσότερες ευκαιρίες και ελευθερία
Κάνει τις ιδέες μου να ανθίζουν και να μοσχοβολούν ομορφα
σαν ένα ταπεινό χαμομηλάκι, ενα μικρό γιασεμί,
Και οι οριζοντές μου σκαρφαλώνουν σαν τσίφτισσα βοκαμβίλια, στους τοίχους
που οι άλλοι θέτουν εμπρός μου
για να διακρίνω από κει πάνω
ένα χάρτινο καραβάκι
να με ταξιδέψει στη χαμένη παιδικότητα
κλωτσώντας ένα ρόδι που θα σπάσει, ξεχύνοντας την ευτυχία…

Χωρίς λόγια…

κοριτσάκι καράβι

απλά, συναισθήματα και όνειρα για ενα καλοκαιράκι που μόλις έφτασε…

Ο πίνακας ανήκει στον Οδυσσέα Οικονόμου.

Παιδικά όνειρα καλοκαιριού…

«Θα φτιάξω έναν κήπο μαγικό
για να πουλάω ηλιαχτίδες και γιογιό
και πεφταστέρια.
Θα φτιάξω ένα κιόσκι εξωτικό
για να πουλάω φεγγαράδες και λωτό
τα καλοκαίρια…»

Κάθε χάρτινο καραβάκι που πλέει στο πέλαγο, και ένα όνειρο παιδικό μας, θυμάστε;

Κάποια από αυτά μπορεί να τα πήρε η φουσκοθαλασσιά, άλλα να μούλιασαν για λίγο και μετά να στέγνωσαν κοντά σε αγάπη, κάποια άλλα κατέληξαν σε ένα κήπο μυστικό με ότι αγαπάμε περισσότερο…

Ας μην τα ξεχνάμε! Γιατί είναι αυτά που μας πάνε μπροστά από παιδιά…

Μέλι κι αλμύρα εν ώρα εργασίας…

Μέσα Αυγούστου, καλοκαίρι και ραστώνη.. Χτυπούν λίγα τα τηλέφωνα και ο χρόνος στη δουλειά στάζει σα μέλι όπως λέει και ένας φίλος, ξέρει εκείνος… Ίδιο κινέζικο βασανιστήριο σου λέω! Σα μέλι γλυκό, σε λιγώνει μεσημεριάτικα και θέλεις να κοιμηθείς. Σου γεμίζει θερμίδες τον πισινό σου, έτσι καθισμένος συνεχώς καθώς είσαι  σε μια καρέκλα χωρίς προφανή λόγο για να κινηθείς–ΔΕ θέλεις, ΠΡΕΠΕΙ να είσαι εδώ. Να παρίστασαι… να βουλιάζεις αργά και βασανιστικά στην άμμο που περιμένεις να πέσει αντίστροφα, καθώς ονειρεύεσαι αμμουδερές παραλίες…

– «Και γιατί δεν σας διώχνουν τέτοιες μέρες λίγο νωρίτερα, βρε παιδάκι μου;», που λέει και η γιαγιά μου…Άσε ρε γιαγιά, μην βρουν την αφορμή και μας διώξουν έτσι, μια και καλή…

Και όμως είναι κάτι άλλοι που κολλάνε σαν τις μέλισσες στο μέλι. Δε λένε να φύγουν ούτε για άδεια, έχουν κολλήσει στο γλυκό του κουταλιού, της επιτυχίας (;)…Και είναι μεγάλο το κουτάλι! Ίσως και χρυσό…Τρώνε με αυτό και παχαίνουν…Εγκέφαλο τε και σώματι, δυσκίνητα βλέπεις και τα δύο, καλή η καρέκλα. Σε αυτούς, εν αντιθέσει με του λόγου μου, τους αρέσει η καρέκλα. Αν σηκωθούν, θα την πάρουν και αυτή μαζί τους, αν την χάσουν, θα αισθανθούν ότι κάτι τους λείπει, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι αυτό συμβαίνει ήδη…

 Δεν ξέρω αν το θέλω το γλυκό… Σε λιγώνει, σε παχαίνει, σε ξεγελάει. Θυμίζει την παιδική σου ηλικία όταν ήσουν μικρός και σε μπούκωναν με αυτό, να σταματήσεις να κάνεις αταξίες, να κλαις, να κάνεις το δικό σου, την επανάστασή σου.

 Δώστε μου την αλμύρα. Να χω λόγo για να αντισταθώ. Να έχω ζωή, λόγο για να ξεδιψάσω…

 

 ΥΓ: Νικόδημε, τόσα χρόνια μετά, το κειμενάκι μου και στο δικό μου πια μπλογκ.

Και ας μην υπάρχει η γιαγιά μου πια…

(φωτό από ιστοσελίδα www.protagon.gr)