Tag Archive | παιδί

Άγιε, ήσουν γενναιόδωρος…

Τα περσινά Χριστούγεννα ζήτησα από τον Άγιο Βασίλη τα επόμενα, αυτά του 2016 να είναι λευκά (να χιονίσει μέσα στις γιορτές…)

«Απαλά πέφτει το χιόνι,

η λίμνη σιωπηλή και ήσυχη,

Χριστουγεννιάτικα το δάσος λάμπει

Τι χαρά, σύντομα έρχεται ο Χριστούλης!

Ζεστές οι καρδιές,

Αθόρυβα σιωπαίνει η λύπη και η θλίψη,

οι ανησυχίες της ζωής εξαφανίζονται,

Τι χαρά, σύντομα έρχεται ο Χριστούλης!

Θεϊκό, φτωχό παιδί,

ζεσταίνει τόσο τις καρδιές

λάμψε αστεράκι πάνω από το δάσος,

Τι χαρά, σύντομα έρχεται ο Χριστούλης!»

 και να βρεθώ με ένα βρεφικό προσωπάκι αγκαλιά…
Και εκείνος ήταν τελικά εξαιρετικά γενναιόδωρος…

Καλή Χρονιά σε όλους σας !!! 🙂 🙂

Advertisements

Το φύλλο που δεν ήθελε να πέσει…

%cf%86%cf%85%ce%bb%ce%bb%ce%bf

 

Ένα εξάμηνο πέρασε από την τελευταία μου ανάρτηση. Είχα να γράψω από την άνοιξη που μόλις ξημέρωνε και τώρα πια τελειώνει κάπου ο Σεπτέμβρης…

Όσα μεσολάβησαν πολλά. Χαρές, άγχη, θέματα υγείας που με φόβισαν, τέλος καλό όλα καλά -και σε λίγο ακόμα καλύτερα- πρώτα ο Θεός.

Και να που πριν λίγο ανοίγοντας τη σχετική σελίδα του Google και βλέποντας το όμορφο σκετσάκι με τους βράχους και τα πουλάκια για την Επίσημη Πρώτη Ημέρα του Φθινοπώρου, μου ήρθε στο μυαλό το θέμα με το οποίο θα έκανα πάλι επιστροφή στο ηλεκτρονικό Σπιτικό μου. Αυτή, που θα έσπαγε τη σιωπή που είχα και έχω τόσο καιρό μέσα μου, τους παλιότερους μήνες επιβεβλημένη κυρίως λόγω σωματικής κούρασης και θεμάτων υγείας, στη παρούσα φάση ως μεταβατική περίοδος σκέψεων, προβληματισμού, ανασυγκρότησης.

 

 

Τι λοιπόν καλύτερο, από το να γυρίσω ξανά σε μια μπλογκοσελίδα με τον τίτλο «Όνειρα Παραμυθιού» με ένα παιδικό παραμύθι! (Μην κρυβόμαστε, πάντα εκεί ανατρέχω πρώτα στα βιβλιοπωλεία, και μετά στα υπόλοιπα βιβλία.)

Και όμως, το συγκεκριμένο βιβλίο το ανακάλυψε ο καλός μου. Μοναδικό αντίτυπο, σκονισμένο, σε ένα ράφι της αυγουστιάτικης έκθεσης βιβλίου του Ξυλοκάστρου, την ώρα που εγώ έριχνα ματιές σε πιο «δημοφιλή» παιδικά βιβλία…Το εξώφυλλό του με μάγεψε! Αν και μέσα Αυγούστου, όταν το πρωτοκράτησα στα χέρια μου, τα φθινοπωρινά του χρώματα με γοήτευσαν αμέσως. Ο δε τίτλος, που μιλούσε για έναν ήρωα – ένα απλο φύλλο- που ήθελε να πάει κόντρα στο κατεστημένο, μου κίνησε αμέσως την περιέργεια.

Το παραμύθι αγοράστηκε ευθύς, καθώς ανατρέχοντας στις σελίδες του ανακάλυψα ότι είναι από αυτά τα περίεργα, σαν και αυτό που έχω γράψει εγώ, που απευθύνονται τόσο σε μικρούς όσο και σε μεγάλους, ή καλύτερα, θα επαναλάβω για μια φορά τον αγαπημένο μου Χιόνη, σε «μικρομέγαλους μικρούς και μεγαλόμικρους μεγάλους», και ειλικρινά ευχαριστώ για την ανάλυψη το έτερον ήμισυ, που τον τελευταίο καιρό μου φέρνει ή ανακαλύπτει θησαυρούς. (ο τελευταίος, από το σουπερμάρκετ ήταν το βιβλίο «Όλο το φως που δεν μπορούμε να δούμε» του Άντονι Ντορ, χωρίς εγώ να του έχω πει κάτι για αυτό – δεν το έχω πιάσει βέβαια ακόμα, καθώς αυτή τη στιγμή διαβάζω το «Μικρό παριζιάνικο Βιβλιοπωλείο» της Νίνα Γκεόρκε.)

Για να ξαναγυρίσω στο φθινοπωρινό μου παραμύθι, ο συγγραφέας του είναι ο Γιάννης Πλαχούρης, για τον οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ, εκδότης του η Άγκυρα, ενώ εικονογράφος η παραστατικότατη Ειρήνη Καραλέκα.

Η υπόθεση της ιστορίας του απλή, ή μήπως όχι; Έχει μπει για τα καλά το φθινόπωρο, πλησιάζει ο χειμώνας, τα φύλλα των δέντρων κιτρινίζουν και πέφτουν, όμως,σε μια λεύκα ενός κήπου ένα φυλλαράκι αρνείται πεισματικά να κάνει αυτό που του υποδεικνύουν οι άλλοι ότι ΠΡΕΠΕΙ να κάνει, δηλαδή να πέσει…Εκείνο είναι τόσο δεμένο, σφιχταγγαλιασμένο με την ίδια τη Ζωή που αρνείται να την αποχωριστεί. Στην μελλοντική του απόφαση καταλυτικό ρόλο θα παίξει η Αγάπη, που θα έχει προέλθει μέσα από την παρατηρητικότητα του ίδιου του κόσμου γύρω μας, της αλληλοσύνδεσης που υπάρχει στις σχέσεις ανάμεσα σε όλα τα πλάσματα τούτου του κόσμου, τελικά της Ενσυνείδησης. Η ιστορία αυτή θυμίζει τελειώνοντας κάτι από τα παραμύθια του Όσκαρ Γουάιλντ…

<…> «Το φύλλο σταμάτησε να καβγαδίζει.Όταν το προκαλούσαν με βρισιές, απέφευγε να απαντά. Έτσι του έμενε περισσότερος χρόνος-που πρώτα τον σπαταλούσε με άσκοπες φωνές και περιττές κινήσεις-να παρατηρήσει γύρω του. Υπήρχαν εκεί πολλά, που ποτέ δεν είχε προσέξει πριν.

Κοίταξε τα παγκάκια, τα άλλα φυτά, τη μικρή πέτρινη βρύση με το κεφάλι του λιονταριού,τις τραμπάλες και τις τσουλήθρες, τα γελαστά παιδιά και τις πάντα βιαστικές μανάδες, προσπαθώντας να τα δει σαν κάτι καινούργιο, για πρώτη φορά. Ο νους του άνοιξε. Τα λόγια του σπουργίτη ξαφνικά έγιναν τόσο , μα τόσο ασήμαντα. Είδε πως κάτι πιο μεγάλο τα τύλιγε όλα, τα έκανε Ένα. Άκουσε τη σιωπή που υπάρχει πάντα, ακίνητη, πίσω από τη φασαρία. Ένιωσε το κλαρί και τον μίσχο που το ένωνε. Σταλαγματιά σταλαγματιά περνούσε από εκεί ο χυμός που έφερνε τη ζωή.» <…>

<…> «Πρόσεξε θαύματα, σκέφτηκε το φύλλο. Τώρα νιώθω καλύτερα, ζεστό, δυνατό. Ο αέρας έχει μέσα του ζωή, όπως και το φως. Τροφή δεν είναι μόνο ο χυμός της λεύκας, αλλά το φως, ο αέρας, οι εικόνες που βρίσκονται δίπλα μας. Τι πρέπει εγώ να κάνω;Απλώς να κοιτάζω, να μην τα αφήνω να χάνονται. Πόσα μυστικά μαθαίνεις, όταν παρατηρείς τον κόσμο γύρω μας, σκέφτηκε.»

Σας αφήνω κάπου εδώ, μια Πέμπτη συννεφιασμένη -μετά από μια Τετάρτη όλο καταιγίδες- και σας χαρίζω μια ματιά από το παράθυρο του γραφείου και το Δέντρο μου, για το οποίο έχω μιλήσει και σε άλλα ποστς, που τις τελευταίες μέρες οργιάζει και αυτό από πεταρίσματα πουλιών, που και αυτό είναι φυλλοβόλο και σε λίγο και χάσει τον υπέροχο πράσινο μανδύα του. Αλήθεια, ξέρει κανείς να μου πει τι είδους δέντρο είναι;

20160922_124622

 

Κλείνω με τη σκέψη πως… τα δώρα εκεί έξω είναι πάρα πολλά, αρκεί να έχουμε τα μάτια μας κάθε φορά ανοιχτά για να τα δούμε. Και πως δεν πρέπει να λειτουργούμε με τα πρέπει των άλλων, της κοινωνίας ή της συνήθειας, παρά μόνο με το ένστικτό μας και να πράττουμε σαν είμαστε σίγουροι πως το επόμενό μας βήμα έχει πραγματικό Νόημα, παρατηρώντας καθημερινά τον κόσμο γύρω μας…

 

20160922_124901

 

 

 

 

 

 

 

Άνθρωποι σαν και μας…

Αναζητώντας τυχαία πράγματα στο διαδίκτυο, «έπεσα» σε ένα άρθρο του http://www.dinfo.gr και το παρακάτω cartoon video, το οποίο και εξηγεί πως προέκυψε το συριακό μεταναστευτικό πρόβλημα σε 6 μόλις λεπτά.

Αξιζει την προσοχή μας!

 

 

ΥΓ: Δεν μπορώ να μην προσθέσω και αντιπαραβάλλω την φωτογραφία του μικρού πρόσφυγα στο συμβάν

image

 

 

 

 

 

 

 

και  μετά την πρόσληψη του προπονητή πατέρα του από ισπανική αθλητική οργάνωση.

 

image

 

 

 

 

 

 

Γιατί παρ’όλες τις τρικλοποδιές στο δρόμο σου, παντού να το θυμάσαι, υπάρχουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ…

Άνθρωποι σαν και μας…

Διήγημα των 20′ – (σκουπίδια δρόμου/ονομασίες μαγαζιών)

sweet_pea «Δυο βαρκούλες πράσινες και ένας κόκκος ρύζι»

Πέρασε έξω από το ψητοπωλείο «Το Λιβάδι». Οι μυρωδιές του ψητού κρέατος για τους θαμώνες του σαββατιάτικου απόβραδου του ξελίγωσαν το στομάχι. Ψαχούλεψε τη μια τσέπη του. Λεφτά δεν υπήρχαν, μόνο ένα χαρτάκι από τα στριφτά, που κάποτε είχε την πολυτέλεια ν’ αγοράσει, δέσποζαν στις τσέπες του. Το πόδι του σκόνταψε σ’ ένα καλαμάκι μαύρο και άραχνο, σαν το μέσα του. Θα προτιμούσε να ήταν καλαμάκι από σουβλάκι που μόλις είχε φάει.

Το χέρι του βουτά στην άλλη τσέπη. Τίποτα. Μια γόπα πιπιλισμένη με αγωνία, μια σταγόνα τελευταία νικοτίνης στο νευρικό του σύστημα. Την είχε πετάξει και ύστερα περιμαζέψει με τρυφερότητα. Ήταν το τελευταίο του τσιγάρο. Το ήξερε.

Συνέχισε το περπάτημα. Βιαστικά. Να διώξει τις έννοιες του. Μαγαζί με κλωστές, καλσόν, φερμουάρ.Στη γωνιά του ο μεταλλικός λαιμός μιας σπασμένης κρεμάστρας, ίδιο μεταλλικό ερωτηματικό. Τον κορόιδευε, ή τον ρώταγε και κείνο. «Πως βρέθηκες εδώ;» «Τι κάνεις στη ζωή σου;» Το παπούτσι του κόλλησε σε ένα παρδαλό χαρτάκι που τίναξε περπατώντας βιαστικά και απογείωσε στον αέρα. Προσγειώθηκε αλεξιπτωτικά στο πάτωμα και τον κορόιδευε με τη σειρά του: Έγραφε Kinder, και έπαιζε και τούτο με τον πόνο του. Εκείνη και τα παιδιά τους είχαν φύγει για τη Γερμανία πρόσφατα σε συγγενείς, η κρίση είχε ρημάξει την οικονομική και συναισθηματική του ζωή. Άνεργος, χωρίς παιδιά, με μόνη συντροφιά ένα χαρτάκι Kinder αντί για τα πραγματικά του, ένα ερωτηματικό κρεμάστρας και ένα καλαμάκι.

Ξαφνικά, τα αντικείμενα στο πεζοδρόμιο που έβλεπε, ένιωσε πως ήταν οι μόνοι του σύντροφοι, κι άρχισε να παρατηρεί γύρω του. Ένα περιστέρι βρώμικο πήρε από λάθος ένα τσόφλι φιστικιού για φαγητό και προσπάθησε να το τσιμπήσει. Πιο κάτω δυο παιδιά έπαιζαν μπάλα μ’ένα πατημένο πλαστικό μπουκάλι από νερό κ το ένα πετούσε κάτω το θαλασσί κουταλάκι από το παγωτό που μόλις τελείωσε. Το άλλο πρέπει να είχε πετάξει εκείνο το βρώμικο ξυλάκι, σκέφτηκε. Κάπου στη Γερμανία τα παιδιά του θα τρώγαν το δικό τους παγωτό.

Περνούσε τώρα μπροστά από τη «Νάνσυ», τη βιοτεχνία με τα γυναικεία εσώρουχα. «Ποτέ δεν θα ξαναθαυμάσω τη σιλουέτα της», αναλογίστηκε, ενώ κλωτσούσε με μίσος ένα τακούνι, βρώμικο απομεινάρι γυναικείου παπουτσιού που βρέθηκε μπροστά του. Η «μπάλα»των παιδιών έπεσε στις παρακείμενες νερατζιές και έλουσε με πράσινο για μια ακόμη φορά το βρώμικο δρόμο με τα φύλλα τους. Βαρκούλες πράσινες, που στροφάριζαν στα απόνερα του διπλανού φρεατίου ομβρίων.

Η περιοριστική ταινία της Αστυνομίας έκλεισε το δρόμο του, σαν θέλησε να στρίψει τη γωνία. Περιπολικά κι ασθενοφόρο σφύριζαν από μακρυά, ενώ βρέθηκε να κοιτά με απορία μια γυναίκα έξω από την χαρτοπαικτική λέσχη «Το 1», που έκλαιγε γοερά…

Ο δρόμος του είχε εμπόδιο για μια ακόμη φορά…Έτσι πήρε τη Σικίνου προς τα πίσω. Στόχος το σούπερμαρκετ «Βερόπουλος». Όλο και κάτι θα είχαν πετάξει στα κιβώτια σκουπιδιών, να ξεγελάσει την πείνα του. Σαν έφτασε εκεί, το μόνο πεταμένο στο έδαφος, ένα φασολάκι πράσινο, δεύτερη πράσινη βαρκούλα στα πεινασμένα του όνειρα. Σκέφτηκε την παραβολή με της σούπας με την πέτρα: «Έχω ένα φασολάκι, βάλε ένα καρότο, ξέρεις τι ωραία είναι η σούπα από φασολάκι;» Θα ήθελε ουσιαστικά να πει…:»Έχω τη μοναξιά μου, θέλεις να βάλεις κ συ κάτι να τη νοστιμίσουμε λίγο;»

Κατευθύνθηκε όλο ελπίδα προς το μίνι μάρκετ που ήταν κοντά στο «Βερόπουλο». Το Μίνι Μάρκετ Των Θεών –  «The Gods», ονομαζόταν. Έψαξε στα σκουπίδια του, κάτι να φάει δεν βρήκε. Κάτι γυάλιζε στο δρόμο, ένα κέρμα! Σκέφτηκε πως πρώτη φορά μέσα στη μέρα άνοιξε η τύχη του. Έκανε να το πάρει. Καπάκι μπύρας «Μύθος» ήταν. Τελικά. Εκεί, among the greek Gods, προσπαθούσε να live his myth in Greece. Τζίφος.

Πιο κάτω δυο σχιστομάτηδες στο μαγαζί «World Store» τσακώνονταν μεταξύ τους, ενώ έτρωγαν με ξυλάκια ρύζι από μπολάκια πλαστικά. «Παγκόσμια Οικονομία», σκέφτηκε. «Θα ζητήσω και γω σαν τον Πρωθυπουργό την κινεζική βοήθεια»- και η βαρκούλα του ξαφνικά σαν να γίνηκε άσπρη, ένας κόκκος ρύζι.

Ή ήταν οι κόρες των ματιών του, ίδιες βαρκούλες ασπρες, σε μια θάλασσα δακρύων;

5530598616_eb4d10bb27_b

ΥΓ1: Τα αντικείμενα/σκουπίδια που αναφέρονται στο κείμενο (ξυλάκι, παπούτσι, φασολάκι κλπ) ήταν πραγματικά. Τα βρήκε κάνοντας μια βόλτα στο δρόμο έξω από το εργαστήρι κατόπιν εντολής του Δασκάλου και τα έφερε στο μάθημα ένας από τους συμμαθητές μας. Το ίδιο αληθινά είναι και τα ονόματα μαγαζιών που μας δόθηκαν και είναι από τη γύρω περιοχή.
ΥΓ2: Την εποχή που γράφτηκε το κείμενο, ο Σαμαράς έκανε συζητήσεις με τους Κινέζους. Φαίνεται ότι δεν έχουν αλλάξει πολλά πράγματα από τότε και έτσι, κ δεδομένων των ημερών ήταν το πρώτο διήγημα που διάλεξα να αναρτήσω στο ιστολόγιο, από τα διάφορα διηγήματα που έγραψα…
ΥΓ3: Δύσκολο κάποια διηγήματα να μην τελειώσουν απότομα, σαν άκουγες την εντολή: «Τα μολύβια κάτω!» 🙂

Coffee Book Tag

kentriki_3_edited

Κατόπιν πρόσκλησης από δυο διαδικτυακές φίλες για συμμετοχή στο coffee book tag -την Cocooning Cat και την Cherrybookish’s Blog-δεν μπορώ παρά να ανταποκριθώ στο κάλεσμα τους, και έτσι να ‘μαι και γω εδώ δίνοντας στις κλασικές ερωτήσεις τις δικές μου απαντήσεις…

  •  Βlack coffee: 

Για ποια σειρά βιβλίων σας ήταν δύσκολο να μπείτε μέσα στην ιστορία της ενώ είχε σκληροπυρηνικούς οπαδούς;  

Δεν είχα ακούσει ποτέ για τον Αρχοντα των Δαχτυλιδών μέχρι που έγιναν ταινίες τα βιβλία. Ωστόσο θα πω και για μια ελληνική σειρά τηλεόρασης, εξαιρετική, που ενώ θα την έβλεπα ευχαρίστως σήμερα -και τότε, στην εποχή της είχε σκληροπυρηνικούς οπαδούς-εγώ δεν μπορούσα να την δω και να μπω σε εκείνη την ιστορία, γιατί φοβόμουν. Μιλώ για την απίθανη Φρουτοποία, την οποία φαίνεται στην παιδική μου ηλικία πως την έβλεπαν όλοι εκτός από εμένα, που…να μωρέ φοβόμουν μην με βάλουν και μένα στο μπλέντερ και…πεθάνω τόσο εύκολα!! 😉

froutopia

  • Peppermint mocha: 

Ονομάστε ένα βιβλίο που γίνεται πιο δημοφιλές κατά τη διάρκεια του χειμώνα ή μιας εορταστικής εποχής του χρόνου.

Νομίζω ότι ο Ντίκενς γίνεται πιο viral το χειμώνα, ένεκα αυτού του γκόθικ και του σκοτεινού… Να πω λοιπόν Χριστούγεννα και Όλιβερ Τουιστ;;

oliver-twist

  • Hot chocolate: 

Ποιο είναι το αγαπημένο σου παιδικό βιβλίο;

Μμμ, τώρα τούτο είναι μια δύσκολη ερώτηση για κάποια που το όνομα του ιστολογίου της φέρει τον τίτλο «όνειρα παραμυθιού»…Καταρχήν εξαρτάται τι εννούμε αγαπημένο παιδικό βιβλίο, είναι

α) κάποιο αγαπημένο από την παδική μου ηλικία ή

β) κάποιο τωρινό που όμως είναι παιδικό βιβλίο;

Ας απαντήσω λοιπόν και για τις δυο περιπτώσεις:

α’ περίπτωση:  Όλα της Πηνελόπης Δέλτα με το σκληρό εξώφυλλο και την απίθανη εικονογράφισή τους από τις αγαπημένες εκδόσεις της Εστίας, αλλά ιδιαίτερη αδυναμία στο (μη γελάσετε, μυθιστόρημα είναι) «Παραμύθι Δίχως Όνομα» για το οποίο η συγγραφέας εμνεύστηκε από το πραγματικό κίνημα στο Γουδί το 1909. Βαθιά φιλοσοφημένο και κάργα αλληγορικό βιβλίο, πολύ επίκαιρο και για την εποχή μας, που θα συνιστούσα να (ξανα)διαβάσει ο καθένας μας μικρός, ή μεγάλος… (εδώ η δική μου έκδοση με την παλιά εικονογράφηση)

delta

β’ περίπτωση: Τούτο θα είναι ένα βιβλίο άγνωστο στους περισσότερους, καθώς είναι αυστριακό και λέγεται «Du wirst den Mond vom Himmel holen», που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει «Θα φέρεις κάτω το φεγγάρι από τον ουρανό».

mond

Πρόκειται για ένα παδικό βιβλίο με αλληγορίες -νουθεσίες- ευχές για την ζωή ενός παιδιού που  κάνει τα πρώτα βήματά του στον κόσμο (τέλειο δώρο για μελλοντικούς γονείς/φίλους αν έχετε γερμανόφωνους) (εγώ σίγουρα θα το χαρίσω  στην Ελβετίδα κουμπάρα μου).

Το ανακάλυψα τυχαία, μπαίνοντας για λίγα λεπτά σε ενα βιβλιοπωλείο σε μια πρόσφατη επίσκεψή μου στη Βιέννη και φυσικά η καθαρά παιδική γερμανικού τύπου εικονογράφηση με τις χαρακτηριστικές φατσούλες από την Carola Holland με κέρδισε αμέσως. Όπως βέβαια και τα κείμενα της Edith Schreiber-Wicke, με τα νοήματά τους για μικρούς και μεγάλους…τύπου…:

csm_9783522436816_DS3_6baa53bbbd

Θα συναντήσεις κάποιον, και τότε θα ξέρεις: «Τώρα είμαστε εμείς, εμείς μαζί».

Και θα κατεβάσεις για εσας τους δυο, το φεγγάρι από τον ουρανό.

Και μετά θα το τοποθετήσεις προσεκτικά, ξανά, στη θέση του.

Γιατί ίσως να το χρειάζεται και κάποιος άλλος.

Παρόμοιου επίσης τύπου βιβλίο (δεν μπορώ να αντισταθώ και να γράψω , όπως καταλαβαίνετε, μόνο για ένα), που απευθύνεται κυρίως σε μικρά παιδιά, αλλά στο τέλος καταλαβαίνεις ότι κάτι έχει να πει και στους μεγάλους με ένα κλείσιμο του ματιού αλληγορικό –  και για το οποίο έχω μιλήσει και εδώ– είναι το καταπληκτικό «Πως να πιάσεις ένα αστέρι» του Όλιβερ Τζέφερς.

images

  • Double shot of espresso: 

Ποιο βιβλίο σε έκανε να μην σηκωθείς από την καρέκλα σου από την αρχή μέχρι το τέλος;

Προσφάτως το «Σαν Παραμύθι» (χαχα, όχι πρόκεται για μυθιστόρημα) της Κέιτ Μόρτον. Απλά εξαιρετικό και το  καλύτερο από τα βιβλία της μέχρι στιγμής, εξαιρετικά άνισο με άλλα της που έχω διαβάσει. Εννοείται πως περιλαμβάνει και παραμύθια μέσα, ωστόσο είναι κοινωνικό – μυστηρίου και με ένα δικό της ψιλογκόθικ τόνο που προσπαθεί πάντα να εντάξει στα κείμενά της. Κάπου διάβασα ότι πρόκειται σύντομα να γυριστεί ταινία, αφού τα δικαιώματά του έχουν πουληθεί στην εταιρεία που διαχειρίζεται ο Κλιντ Ηστγουντ. Ανυπομονώ. Για τις overtheplace & cherrybookish να πω πως ο αγγλικός του τίτλος είναι «The forgotten Garden», σε περίπτωση που ενδιαφέρονται να το διαβάσουν στα Αγγλικά.

morton

garden

Πολύ παλιά επίσης , δεν μπορούσα να ξεκολλήσω από το «Οι Αναλφάβητοι του Έρωτα» της Εύας Ομηρόλη. Περίεργη, ξεχωριστή γραφή η γραφή της,  εξαιρετικό το θέμα του βιβλίου. Θυμάμαι διάβαζα τις τελευταίες σελίδες αχόρταγα στα διαλείμματα ανάμεσα στις πανεπιστημιακές διαλέξεις της ΑΣΟΕΕ και όλοι με κοιτούσαν σαν να ήμουν ούφο που είχε κατέβει από τον ουρανό.

omiroli

  •  Starbucks: 

Ποιο βιβλίο βλέπεις το όνομα του παντού;

Εκτός από την «Καρδερίνα» της Ταρτ  την οποία αναφέρουν όλοι, αφού έτσι είναι, παντού παίρνει το μάτι μου να μιλούν όλοι ξαφνικά για το «Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο» του Μαρσέλ Προυστ.

prust

Μέχρι και στο ραδιόφωνο άκουσα πρόσφατα, ότι ο εξαιρετικού ταλέντου, πλην όμως υποχονδριακός συγγραφέας και κριτικός κοιμόταν το πρωί και έγραφε μόνο το βράδυ σε ένα δωμάτιο το οποίο και είχε επενδύσει όλο με φελλό, για να μην ακούει κιχ. Δεν έχω διαβασει το βιβλίο, είναι όμως Νρ. 1 στα υπόψην. Δεκτές οι κριτικές και τα σχόλια όποιου το έχει στη βιβλιοθήκη του ήδη…

  • That hipster coffee shop: 

Πείτε ένα βιβλίο από ανεξάρτητο συγγραφέα;

Αν και δεν το έχω διαβάσει ακόμα, Johnnie Society, του Γιάννη Φαρσάρη.

  • Oops! I accidentally got decaf: 

Για ποιο βιβλίο περιμένατε περισσότερα;

Αυτοί που παρακολουθούν το μπλογκ μου, θα ξερουν ότι τα τελευταία χρόνια διαβάζω περισσότερο παραμύθια, παρά μυθιστορήματα. Έτσι για παραμύθι θα μιλήσω. Στα πλαίσια της φρενίτιδας που ακολουθήσε για το συγκεκριμένο παραμύθι, μπήκα και γω στη διαδικασία να αγοράσω και να διαβάσω το «Τα τρια μικρά λυκάκια» του Ευγένιου Τριβιζά.

likakiajpg

Με όλο τον σεβασμό που έχω στον ταλαντούχο εγκληματολόγο και παραμυθά, απογοητεύτηκα πολύ.Πέρα από την εξαιρετική Φρουτοπία, έχω να προτείνω σε κάποιον που ενδιαφέρεται για πραγματικό Τριβιζά να διαβάσει αντ’αυτού το «Ένα Δέντρο μια φορά» που μπορείτε επίσης να το βρείτε και εξαιρετικά οπτικοποιημένο για την Ερτ από τον Παναγιώτη Ράππα εδώ:

Οκ, η εμπνευση από τον Άντερσεν είναι προφανής, ωστόσο πρόκειται για εξαιρετικό παραμύθι…

  • The perfect blend: 

Ποιο βιβλίο ή σειρά σας άφησε απόλυτα ικανοποιημένους αν και γλυκόπικρη;

Μου άρεσε πολύ αν και μου άφησε γλυκόπικρη γεύση το βιβλίο «Ψάχνοντας για Κοχύλια» της Ροσαμούντε Πίλτσερ. Μιας συγγραφέως της οποίας έχω πλέον σχεδόν κάθε βιβλίο της, αφού τα αγόραζα ένα προς ένα για τη γιαγιά μου (σαν ζούσε) που προσπαθούσε να σκοτώσει τις αφόρητες ώρες της μοναξιάς της αποφεύγοντας όμως την τηλεόραση. Η Πίλτσερ δεν γράφει «βαριά»λογοτεχνία, αλλά αν και συνήθως μιλά για ειδύλλια με φόντο τον πόλεμο είναι πολύ μακρυά από αυτό που θα χαρακτηρίζαμε σήμερα ως εύκολη chicklit, αφού τα βιβλία της βγάζουν μια ωριμότητα και έναν σεβασμό απέναντι στους χαρακτήρες και την ιστορία τους. To συγκεκριμένο βιβλίο για μένα είναι το πιο ώριμό της. Το γεγονός ότι η πρωταγωνίστριά του δε είναι μια ηλικιωμένη κυρία που κάνει ανασκόπιση στη ζωή της και βάζει σιγά σιγά κάποια θέματα στη θέση τους έπαιξε για μένα τεράστιο ρόλο στο να το αγαπήσω, αφού μεγαλώνοντας κοντά σε μια γιαγιά – «μάνα», νιώθω πάντα να ταυτίζομαι με τα συναισθήματα των ηλικιωμένων ανθρώπων, τα άγχη και τις ανησυχίες τους. (εδώ στην παλιά του μορφή το βιβλίο, όταν η «ασημένια σειρά» της Ωκεανίδας είχε ακόμη ασημένια εξώφυλλα…)

kochilia

Κλείνοντας, να  προσκαλέσω και γω τα παρακάτω blogs  σε τούτο το παιχνίδι (αν δεν έχουν ήδη λάβει μέρος, δεν ξέρω, καθότι κάποιοι από αυτούς είναι και φατσομπουκόπαιδα, χιχι) και να κάνω tag

Στην Άννα του Βιβλία και Ξερό Ψωμί

τον Χάρη του Ταξίδια με Εικόνες και Λέξεις

και την Αντριάννα του Love Your Thoughts

Περιμένω με ανυπομονησία τις απαντήσεις τους, αλλά και όλα τα δικά σας σχόλια για το δικό μου tag που μόλις τελείωσα…

🙂

Και να θυμάστε…Η Ευτυχία μερικές φορές κρύβεται στα πιο απλά πράγματα…

tumblr_m92b0cLvtF1rrwhzyo1_500

Όλα τα ΝΑΙ του κόσμου και ένα κόκκινο μπαλόνι…

kokkino mpaloni

Τώρα, ένα χρόνο περίπου μετά τη μετακόμιση, ξεκαθαρίζω παλιά αποκόμματα περιοδικών και εφημερίδων, καλά φυλαγμένων στην άκρη, με θέματα που μου έχουν τραβήξει κατά καιρούς το ενδιαφέρον. Ένα από αυτά και το CD «Όλα τα Ναι του κόσμου»  που περιέχει  11 τραγούδια σε στίχους της Ελεάνας Βραχάλη, ερμηνευμένα από ποικίλους συντελεστές,  όπως Γαλάνη, Μπάμπαλη, Αλευράς, Ονειράμα κ.α. καθώς και 8 κείμενα.

Σε τούτο το CD  οι στίχοι και τα κείμενα είναι εμπνευσμένα από το ομώνυμο παραμύθι της ψυχολόγου και καθηγήτριας Φωτεινής Τσαλίκογλου, αλλά και το βιβλίο «Δε μ’ αγαπάς, μ’ αγαπάς» της συγγραφέως Μαργαρίτας Καραπάνου που βασίζεται στην αλληλογραφία ανάμεσα σε εκείνη στην Αθήνα και τη συγγραφέα μητέρα της Μαργαρίτα Λυμπεράκη στο Παρίσι για κάποια χρόνια…

Παρακάτω δείτε σε τι λένε ΝΑΙ οι συντελεστές του CD

καθώς και ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια από τον δίσκο αυτό, το ομώνυμο τραγούδι «όλα τα ναι του κόσμου», ερμηνευμένο από την Ηρώ.

Η αναζήτηση στο ίντερνετ που οδήγησε στο παραπάνω βίντεο,με παρέπεμψε με τη σειρά της στην εξαιρετική, αλλά άγνωστη για μένα μικρου μήκους ταινία του 1956 «Το κόκκινο μπαλόνι» του Albert Lamorisse. Η ταινία πήρε όσκαρ σεναρίου και ο μικρός πρωταγωνιστής, είναι ο γιος του σεναριογράφου. Πέρα από το σενάριο, και η φωτογραφία της με τις αντιθέσεις χρωμάτων και συναισθημάτων είναι απλά υπέροχη…

Ξεκλεψτε 30 λεπτά από το χρόνο σας και απολαύστε την ανοίγοντας ολόκληρη την οθόνη του υπολογιστή σας, γιατί αξίζει…

Λέω ΝΑΙ στα όνειρα, ΝΑΙ στο δικαίωμα να κάνεις λάθος αρκεί να έχεις όρεξη να επανορθώσεις, ΝΑΙ στην αγάπη, ΝΑΙ στην επικοινωνία και βέβαια ΝΑΙ σε όλα τα παιδικά βλέμματα…

Εσείς σε τι λέτε ΝΑΙ;

Χωρίς λόγια…

κοριτσάκι καράβι

απλά, συναισθήματα και όνειρα για ενα καλοκαιράκι που μόλις έφτασε…

Ο πίνακας ανήκει στον Οδυσσέα Οικονόμου.