Tag Archive | παιδί

Όλα τα ΝΑΙ του κόσμου και ένα κόκκινο μπαλόνι…

kokkino mpaloni

Τώρα, ένα χρόνο περίπου μετά τη μετακόμιση, ξεκαθαρίζω παλιά αποκόμματα περιοδικών και εφημερίδων, καλά φυλαγμένων στην άκρη, με θέματα που μου έχουν τραβήξει κατά καιρούς το ενδιαφέρον. Ένα από αυτά και το CD «Όλα τα Ναι του κόσμου»  που περιέχει  11 τραγούδια σε στίχους της Ελεάνας Βραχάλη, ερμηνευμένα από ποικίλους συντελεστές,  όπως Γαλάνη, Μπάμπαλη, Αλευράς, Ονειράμα κ.α. καθώς και 8 κείμενα.

Σε τούτο το CD  οι στίχοι και τα κείμενα είναι εμπνευσμένα από το ομώνυμο παραμύθι της ψυχολόγου και καθηγήτριας Φωτεινής Τσαλίκογλου, αλλά και το βιβλίο «Δε μ’ αγαπάς, μ’ αγαπάς» της συγγραφέως Μαργαρίτας Καραπάνου που βασίζεται στην αλληλογραφία ανάμεσα σε εκείνη στην Αθήνα και τη συγγραφέα μητέρα της Μαργαρίτα Λυμπεράκη στο Παρίσι για κάποια χρόνια…

Παρακάτω δείτε σε τι λένε ΝΑΙ οι συντελεστές του CD

καθώς και ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια από τον δίσκο αυτό, το ομώνυμο τραγούδι «όλα τα ναι του κόσμου», ερμηνευμένο από την Ηρώ.

Η αναζήτηση στο ίντερνετ που οδήγησε στο παραπάνω βίντεο,με παρέπεμψε με τη σειρά της στην εξαιρετική, αλλά άγνωστη για μένα μικρου μήκους ταινία του 1956 «Το κόκκινο μπαλόνι» του Albert Lamorisse. Η ταινία πήρε όσκαρ σεναρίου και ο μικρός πρωταγωνιστής, είναι ο γιος του σεναριογράφου. Πέρα από το σενάριο, και η φωτογραφία της με τις αντιθέσεις χρωμάτων και συναισθημάτων είναι απλά υπέροχη…

Ξεκλεψτε 30 λεπτά από το χρόνο σας και απολαύστε την ανοίγοντας ολόκληρη την οθόνη του υπολογιστή σας, γιατί αξίζει…

Λέω ΝΑΙ στα όνειρα, ΝΑΙ στο δικαίωμα να κάνεις λάθος αρκεί να έχεις όρεξη να επανορθώσεις, ΝΑΙ στην αγάπη, ΝΑΙ στην επικοινωνία και βέβαια ΝΑΙ σε όλα τα παιδικά βλέμματα…

Εσείς σε τι λέτε ΝΑΙ;

Advertisements

Χωρίς λόγια…

κοριτσάκι καράβι

απλά, συναισθήματα και όνειρα για ενα καλοκαιράκι που μόλις έφτασε…

Ο πίνακας ανήκει στον Οδυσσέα Οικονόμου.

Παιδικά όνειρα καλοκαιριού…

«Θα φτιάξω έναν κήπο μαγικό
για να πουλάω ηλιαχτίδες και γιογιό
και πεφταστέρια.
Θα φτιάξω ένα κιόσκι εξωτικό
για να πουλάω φεγγαράδες και λωτό
τα καλοκαίρια…»

Κάθε χάρτινο καραβάκι που πλέει στο πέλαγο, και ένα όνειρο παιδικό μας, θυμάστε;

Κάποια από αυτά μπορεί να τα πήρε η φουσκοθαλασσιά, άλλα να μούλιασαν για λίγο και μετά να στέγνωσαν κοντά σε αγάπη, κάποια άλλα κατέληξαν σε ένα κήπο μυστικό με ότι αγαπάμε περισσότερο…

Ας μην τα ξεχνάμε! Γιατί είναι αυτά που μας πάνε μπροστά από παιδιά…

Επανάσταση είναι η επιστροφή στην αθωότητα…

Με εκφράζει απόλυτα η φράση αυτή.

Σε εποχές που όλα καταρρέουν και στη αυθεντικότητα του χαρακτήρα και της συμπεριφοράς μας χρειάζεται πια να δοθεί Π.Ο.Π. (προστατευόμενη ονομασία προέλευσης), αφού όλο και αποκλίνουμε από αυτό που αρχικά μας χαρακτήριζε, πριν κοπιάρουμε συμπεριφορές άλλων ή μας επιβληθούν αυτές τρίτων, είναι πραγματικά επαναστατικό να μην χάνει κανείς τον εαυτό του και να προσπαθεί να διατηρήσει κάτι από την αθωότητα/αυθεντικότητα που τον χαρακτήριζε μικρό παιδί…

Όσο για την ιστορία;Το καρέ αυτό από την ταινία του Τσάρλι Τσάπλιν «Το Παιδί» (‘The Kid’), μαζί με την  παραπάνω φράση, αποτέλεσε κάποια στιγμή την προεκλογική αφίσα φοιτητικής παράταξης την εποχή που φοιτούσα στην ΑΣΟΕΕ και η συγκεκριμένη αφίσα τόσο με είχε εντυπωσιάσει, ώστε ομολογώ ότι μια από τις πολλές που ήταν κολλημένες από δω και από κει, την «βούτηξα» και ακόμα και σήμερα είναι κορνιζαρισμένη στο πατρικό μου υπνοδωμάτιο…(με κομμένη την ονομασία της παράταξης φυσικά:))

Γιατί πράγματι, τι πιο επαναστατικό από την ίδια την αθωότητα στις μέρες μας;;