Tag Archive | παιδική ταινία

Περπατώ εις το δάσος…

Walter_Crane23Η Κοκκινοσκουφίτσα ήταν για μένα πάντα ένα από τα αγαπημένα παραμύθια. Ίσως γιατί η ιστορία είχε να κάνει με χαρούμενο τέλος (βασικό), με μια γιαγιά και μια εγγονή (η γιαγιά μου ήταν πρότυπο και σημείο αναφοράς για μένα για 33 χρόνια) και κακοί λύκοι δεν υπήρχαν στον ορίζοντα (μόνο νυφίτσες υπήρχαν στα παιδικά μου καλοκαίρια στο Ξυλόκαστρο) οπότε και ο λύκος αποτελούσε μια αόρατη απειλή.

Ίσως πάλι να είχε να κάνει ότι ντύθηκα Κοκκινοσκουφίτσα στο προνήπιο, απο μια στολή που μου είχαν φτιάξει από κοινού προγιαγιά, θεία και γιαγιάδες, βλέπετε η προγιαγιά μου ήταν από τις καλύτερες μοδίστρες του Βόλου στην εποχή της με μαγαζί που είχε στήσει μετά από πολύ κόπο και στο τέλος είχε τέσσερα άτομα προσωπικό, οι δε γιαγιάδες μου και οι δυο (όπως και η θεία), επαρχιώτισσες και κείνες φερμένες όμως αργότερα στην Αθήνα, ήταν από αυτές τις μαστόρισσες του πλεξίματος, ραψίματος και κεντήματος που καμια αλυσσίδα ρουχάδικων δεν μπορεί να συναγωνιστεί. Είμαι κατά του να κρατάς τα άχρηστα πράγματα του παρελθόντος, ωστόσο πολλά πουλοβεράκια, μπλουζάκια και φορεματάκια της παιδικής μου ηλικίας, με χιλια δυο χρώματα και σχέδια, και το απαραίτητο πολλές φορές πάνω τους δαντελένιο γιακαδάκι μοσχοβολούν όχι μόνο τρυφερές αναμνήσεις, αλλά και όνειρα για αυτούς που θα τα φορέσουν (αφού τα έχουμε διαφυλάξει με αγάπη) στο μέλλον…

Έτσι λοιπόν και με την περιβόητη αποκριάτικη στολή του προνηπίου. Δεν θα ξεχάσω ακόμη πόσο χαιρόμουν την παραμονή που η μητέρα μου μου σιδέρωνε την λαχταριστή κόκκινη κάπα της…Από αυτές τις στολές που με τίποτα δεν συγκρίνονται με τα εύκολα και συνθετικά κοστούμια των παιδικών αλυσσίδων (και στα οποία, δεν κάνω την έξυπνη, ενδώσαμε και μεις οικογενειακά αργότερα, αρχής γενομένης μέσω αγορών από το ιστορικό…Μινιόν!)

θυμάμαι λοιπόν το παραμύθι αυτό με ξεχωριστή αγάπη…Όπως και τα αντίστοιχα της παιδικής ηλικίας, καθώς και τις όμορφες εικόνες τους με φυσιολογικές φιγούρες και λιγότερες γυναικείες μορφές αναλογιών… 90-60-90, με μπλε μάτια και ξανθά μαλλιά  και άντρες με τετράγωνες πλάτες!Το κάθε παραμύθι είχε τη σημασία του και η έννοια πριγκίπισσα, όσο απίστευτο και να μοιάζει, δεν στάθηκε ποτέ για μένα το απόλυτο όνειρο, την εικόνα συνιφασμένη με την ευτυχία – κάτι τέτοιο θαγινόταν πολύύ αργότερα με τους γάμους στις ελληνικές ταινίες, το απαραίτητο happy end του τραυματισμένου μεταπολεμικού ελληνικού ονείρου, που για κάποιο διάστημα είχε συμπαρασύρει και εμένα. 😉

Και κάπως έτσι, ερχόμαστε στο σήμερα…Όπου κάθε φορά που ανακαλύπτω ένα παραμύθι που μου δίνει χαρά, νόημα και αφορμή να σκεφτώ, ανατρέχω με νοσταλγία πίσω στα συναισθήματα κείνης της τόσο τρυφερής ηλικίας. Όταν δε τα παραμύθια που με μπλέκουν στα δίχτυα τους είναι παραμύθια που απευθύνονται σε «μεγαλόμικρους ενήλικες» ή είναι για «μικρομέγαλα παιδιά», τότε ο ενθουσιασμός μου γίνεται ακόμα μεγαλύτερος!

Σε τούτη την τελευταία κατηγορία ανήκει και η ταινία μιούσικαλ που παρακολούθησα πρόσφατα, με τίτλο «Into the Woods»(«Μέσα στο Δάσος»), ένα θεατρικό έργο του οποίου την κινηματογραφική μεταφορά θεωρώ σχεδόν εξαιρετική. Νομίζω ότι την ταινία παρακολούθησε λιγότερος κόσμος από ότι θα μπορούσε δυνητικά, και αυτό γιατί στάθηκε εξαιρετικά άδικη η κριτική – μαρκετίστικη προβολή του μέσω του Αθηνοράματος από τον Χρήστο Μήτση. Όχι, η ταινία δεν είναι για μικρά παιδιά, είναι για παιδιά μάλλον μεγαλύτερα της ηλικίας των 10, μη σου πω και των 12. Άντε να εξηγήσεις στο μικρό αγοράκι που καθόταν πίσω μου, γιατί ο κακός λύκος Τζόνι Ντεπ φορούσε θεατρικό κοστούμι λύκου, και δεν υπήρχε κανονικός λύκος στο έργο.

wolf

Όχι, η ταινία δεν είναι για όλη την οικογένεια. Και σίγουρα όχι για εφήβους που βράζει το αίμα τους και στο μυαλό τους οι κινηματογραφικές μεταφορές παραμυθιών είναι συνυφασμένες με πόλεμο, βία, ψιλοθρίλερ καταστάσεις. (παραδείγματα: Η Κοκκινοσκουφίτσα, Χένσελ και Γκρετελ κλπ). Φυσικό είναι να υπάρχει ένα τεράστιο κατεβατό από αρνητικές κριτικές, από άτομα αυτής της ηλικίας, τα οποία πήγαν να δουν μια ταινία δράσης με ένα κάποιο λαβ στάρι μεταξύ εφήβων, και έπεσαν σε ένα ουσιαστικά «σκηνικό» κινηματογραφικό μιούσικαλ, εμπνευσμένο από το αντίστοιχο θεατρικό, όπου εκ προθέσεως (και όχι λόγω φτωχού προϋπολογισμού όπως σχολιάστηκε) έχουμε  θεατρικά σκηνικά και ρόλους (το πραγματικό σκηνικό είναι συνυφασμένο με το αντίστοιχο θεατρικό του, όπως στις σκηνές του δάσους, όπως εκεί όπου ο λύκος τρώει την Κοκκινοσκουφίτσα και τη γιαγιά κτλ).

Προσωπικά ευχαριστήθηκα πάρα πολύ τούτη την ταινία. Ίσως γιατί απέχω αρκετά πια από την τρυφερή αλλά γεμάτη καθημερινές μετουσιώσεις δράσης και σκέψης εφηβική ηλικία, ίσως πάλι γιατί αισθάνθηκα σαν να παρακολούθησα ένα σοβαρό θεατρικό έργο εξωτερικού, με μια ωστόσο απαραίτητη παιδική χροιά και οπτική. Τα σχόλια επαναλάμβαναν πόσο βαρετοί είναι οι συνεχείς μουσικοί διάλογοι, που εμένα, με την χαρακτηριστική ομοιοκαταληξία των παραμυθιών, με συνεπήραν. Ανέφεραν επίσης πως το έργο τελειώνει πριν τα τελευταία 45 λεπτά του, που είναι άχρηστα, ενώ τα τελευταία αυτά 45 λεπτά είναι και τα πιο χρήσιμα του του έργου, και λυπάμαι αληθινά για εκείνους τους μικρούς ηλικιακά θεατές, που δεν αντιλήφθηκαν το βάθος τους.

Το Into The Woods, είναι ένα έργο (πρωτίστως το κοιτώ ως υπόθεση, ανεξαρτήτως της θεατρικής η κινηματογραφικής απόδοσής του) που σέβεται τον ευατό του. Από το σενάριο του παρελάυνουν συνδυασμένα μεταξύ τους τα πιο γνωστά μας παιδικά παραμύθια: Η Κοκκινοσκουφίτσα, Η Ραπούνσελ, η Σταχτομπούτα, ο Τζακ και η Φασολιά. Κάθε παραμυθι πέρα από την αφελή ιστορία του κρύβει μια πιο σοβαρή υπόθεση, και στόχο έχει να κρούσει μέσα σου το καμπανάκι για θέματα που αφορούν τη ζωή, το μέλλον μας, τις σχέσεις με τα παιδιά μας: Η ανεξέλεγκτη ελευθερία που δίνεται στην Κοκκινοσκουφίτσα την οδηγεί σε επικίνδυνα μονοπάτι και κρεβάτι ενώ στη αντιπέρα όχθη, το χρυσό κλουβί που έχουν κλείσει οι γονείς της την Ραπούνσελ της στερεί οποιαδήποτε επαφή με τον αληθινό κόσμο. Ο γοητευτικός πρίγκηπας ανακαλύπτει ότι πρέπει να έχει και μυαλό εκτός από ομορφιά-η Σταχτομπούτα πιστεύει ότι η μοίρα της είναι προδιαγεγραμμένη και καλείται να την ακολουθήσει. Είναι όμως; Η’ μπορεί να θέλει για τον εαυτό της ένα άλλο παραμυθένιο τέλος; Τέλος η ευημερεία ενός βασιλείου (του εν λόγω βασιλείου όπου κινούνται οι προαναφερθέντες ήρωες) μπορεί να ευημερεί έχοντας κλέψει τον πλούτο ενώ άλλου βασιλείου (εν προκειμενω των Γιγάντων από τον Τζάκ), χωρίς να υπάρχουν συνέπειες και που θα οδηγήσει αυτό τους ήρωες;

Το δάσος είναι η ίδια η ζωή μας, και η εισαγωγή μέσα σε αυτό η προσπάθεια να ανακαλύψουμε και να αποκτήσουμε ο καθένας αυτό για το οποίο διψάμε την συγκεκριμένη στιγμή περισσότερο. Πολλές φορές στην προσπάθειά μας αυτή θα διασταυρωθούμε με άτομα που θα γίνουν σύμμαχοι, αλλά κάποιες φορές και εχθροί μια και οι επιθυμίες και οι στόχοι μας μπορεί να συγκρούονται ή να απειλούν αυτούς των τρίτων. Πολλές φορές μάλιστα εύκολα θα μας κάνει η απλησία να παρεκλίνουμε από τον αρχικό στόχο και από τα καλά που έχουμε ήδη, οδηγώντας μας φυσικά στο αντίστοιχο τίμημα…Τέλος, κρατώ τα δυό μεγαλύτερα αποφθεγματα που αναφέρονται και στο τραγούδι του τέλους 1) να προσέχουμε τι ευχόμαστε, οι ευχές είναι μικρά παιδιά που μπορεί να ξεφύγουν από το έλεγχό μας κάποια στιγμή  2) καλά είναι τα παραμύθια και τα happy ends, αλλά μέσα από αυτά πρέπει πάντα να λέμε την αλήθεια στα παιδιά…
(μην ξεχνούμε ότι συναντάμε και το θάνατο μέσα στο έργο αυτό, ένας ακόμη λόγος που το έργο δεν συνιστάται για πολύ μικρούς τηλεθεατές).

Σας αφήνω με  τραγούδι «Children will listen» που μου έφερε δάκρυα στα μάτια, εγώ τρέχω να κατεβάσω το OST, καθώς η μουσική του με μάγεψε το ίδιο με τα αλληγορικά του νοήματα…

 

 

Περπατώ εις το δάσος, αναζητώντας κάθε φορά την αλήθεια μέσα μου…

Advertisements

Όλα τα ΝΑΙ του κόσμου και ένα κόκκινο μπαλόνι…

kokkino mpaloni

Τώρα, ένα χρόνο περίπου μετά τη μετακόμιση, ξεκαθαρίζω παλιά αποκόμματα περιοδικών και εφημερίδων, καλά φυλαγμένων στην άκρη, με θέματα που μου έχουν τραβήξει κατά καιρούς το ενδιαφέρον. Ένα από αυτά και το CD «Όλα τα Ναι του κόσμου»  που περιέχει  11 τραγούδια σε στίχους της Ελεάνας Βραχάλη, ερμηνευμένα από ποικίλους συντελεστές,  όπως Γαλάνη, Μπάμπαλη, Αλευράς, Ονειράμα κ.α. καθώς και 8 κείμενα.

Σε τούτο το CD  οι στίχοι και τα κείμενα είναι εμπνευσμένα από το ομώνυμο παραμύθι της ψυχολόγου και καθηγήτριας Φωτεινής Τσαλίκογλου, αλλά και το βιβλίο «Δε μ’ αγαπάς, μ’ αγαπάς» της συγγραφέως Μαργαρίτας Καραπάνου που βασίζεται στην αλληλογραφία ανάμεσα σε εκείνη στην Αθήνα και τη συγγραφέα μητέρα της Μαργαρίτα Λυμπεράκη στο Παρίσι για κάποια χρόνια…

Παρακάτω δείτε σε τι λένε ΝΑΙ οι συντελεστές του CD

καθώς και ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια από τον δίσκο αυτό, το ομώνυμο τραγούδι «όλα τα ναι του κόσμου», ερμηνευμένο από την Ηρώ.

Η αναζήτηση στο ίντερνετ που οδήγησε στο παραπάνω βίντεο,με παρέπεμψε με τη σειρά της στην εξαιρετική, αλλά άγνωστη για μένα μικρου μήκους ταινία του 1956 «Το κόκκινο μπαλόνι» του Albert Lamorisse. Η ταινία πήρε όσκαρ σεναρίου και ο μικρός πρωταγωνιστής, είναι ο γιος του σεναριογράφου. Πέρα από το σενάριο, και η φωτογραφία της με τις αντιθέσεις χρωμάτων και συναισθημάτων είναι απλά υπέροχη…

Ξεκλεψτε 30 λεπτά από το χρόνο σας και απολαύστε την ανοίγοντας ολόκληρη την οθόνη του υπολογιστή σας, γιατί αξίζει…

Λέω ΝΑΙ στα όνειρα, ΝΑΙ στο δικαίωμα να κάνεις λάθος αρκεί να έχεις όρεξη να επανορθώσεις, ΝΑΙ στην αγάπη, ΝΑΙ στην επικοινωνία και βέβαια ΝΑΙ σε όλα τα παιδικά βλέμματα…

Εσείς σε τι λέτε ΝΑΙ;