Tag Archive | συναισθήματα

Όνειρα μητρικής νυκτός…

 

baby2

Kαι όταν λέμε νυκτός, το εννοούμε. Δεν ήξερα που πήγαινα, όταν ξεκινούσα εκείνο το ταξίδι πέρυσι, από τότε που η περσινή χρονιά και ο Άγιος είχαν σταθεί μαζί μου πραγματικά γενναιόδωροι..

Θαρρούσα πως η μητρότητα ξεκινάει στην εγκυμοσύνη. Στο άγχος των πρώτων και μεταγενέστερων εξετάσεων, ιδιαίτερα στη μεγαλούτσικη ηλικία πια που είμαι (να θυμηθώ να αλλάξω το about μου, πριν δυο μήνες σαράντάρισα, ααα). Νόμιζα πως ο φόρος για να γίνω μάνα περιορίστηκε στην υπερ-έμεση κύησης που μου έχασε σε 2 μόλις μήνες 14 ολόκληρα κιλά, ή στις 10 ώρες αγωνίας του φυσικού τοκετού… Χιχιχιχι, το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;;

Όσοι από εσάς είστε μανούλες ή και πατεράδες, θα ξέρετε ήδη πως η μητρότητα ξεκινάει ουσιαστικά μετά την εγκυμοσύνη. Αυτό το μεγαλείο της αγάπης, συνυφασμένο με την απίστευτη κούραση, αυτή η η αδιαπραγμάτευτη διάθεση για αυτοθυσία, με την ακλόνητη (;) προσπάθεια να διατηρήσεις αυτό που ήσουν ως προσωπικότητα, ήσασταν ως ζευγάρι, είχες, ήθελες, νόμιζες πως ήθελες…Που τελικά βέβαια κλονίζεται, όπως φυσικά και τα νεύρα σου.

Παλινδρομήσεις στο φαγητό του παιδιού, ξενύχτια αγωνίας, ξανά αλλαγή στις διατροφικές σου συνήθειες, όχι πια λόγω εμετών δικών σου αλλά του μωρού σου. Να θηλάζεις και να απαγορεύεται να πιεις γάλα, να καταναλώσεις τα παράγωγα αυτού, να φας αυγά, ξηρούς καρπούς, ψάρι και τόσα άλλα. Να θηλάζεις 18 ώρες και να σου γυρνάει το μάτι από τη νύστα και την πείνα. Και να αντέχεις. Να αποστρέφεις το βλέμμα σου από την φυσική σου εικόνα στον καθρέφτη, δίνοντας ταυτόχρονα συγχαρητήρια στο μέσα σου που στέκεται ακόμα εκεί. Ενώ νυστάζει. Και ΠΕΙΝΑΕΙ. Και ονειρεύεται ότι κοιμάται. Και ονειρεύεται ότι καταβροχθίζει γλυκά και παγωτά και…

Ναι. Ονειρεύεται!

Πως θα είναι τα πρώτα της γενέθλια, η πρώτη της λέξη, το πρώτο της βήμα.Τα βλέπεις καθημερινά να συμβαίνουν τόσο μα τόσο γρήγορα, τόσο εξουθενωτικά για σένα, τόσο συναρπαστικά και καινούργια για εκείνη. Και συνειδητοποιείς πως:

Δεν ονειρεύεσαι: Συμβαίνουν πραγματικά μπροστά σου και είσαι τυχερός που ο Θεός, η Φύση δεν έχει σημασία ποιος, σου χάρισε τούτο το Δώρο. Και συνειδητοποιείς… πως δεν  χάθηκες όπως νόμιζες. Ίσα ίσα, διπλός έγινες, μεγαλύτερος, ομορφότερος, σοφότερος σίγουρα και ταυτόχρονα πιο ταπεινός. Πιο δοτικός, πιο τρυφερός, πιο παιδί. Το παιδί που ήσουν κάποτε και που τώρα το βλέπεις στα μάτια της. Και πως όσα δάκρυα και αν έχεις χύσει στην πορεία του μητρικού αυτού ονείρου, είναι καραμελένια. Και πως όταν έχεις μια τόσο γλυκιά ζωή, ότι δάκρυ και να χύσεις, θα είναι δάκρυ χαράς.

 

Πως όσο και να κουράζεσαι, αρκεί να βλέπεις τα χεράκια της να χτυπούν ρυθμικά για ένα ελεφαντάκι που τρώει 7 κασόνια μακαρόνια,

 

για χαρίσεις τον ύπνο σου σε όλους αυτούς που ακόμα κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου, απλά για να συνεχίσεις εσύ, να κάνεις (και ας θηλάζεις ολονυκτίς μετά από 13 μήνες ακόμα) τα δικά σου όνειρα μητρικής νυκτός…

mitrotita2

Advertisements

Τι είναι πραγματικά η ζωή;

ladybug-dandelion-perfect-timing

 

Σκεφτόμουν-μετά από ένα πολύ δύσκολο ψυχολογικά τετράμηνο- τι είναι πραγματικά η ζωή;

Μα…

Τα δυνατά συναισθήματα που μας επιτρέπει να βιώνουμε, θετικά ή αρνητικά, και το πού εμείς επιτρέπουμε να μας οδηγήσουν εκείνα …

Πιο κάτω, δέκα λεπτά από τη μελωδία του soundtrack της ταινίας Mr. Magorium’s Wonder Emporium, το μαγαζί των παιδικών θαυμάτων του Ντάστιν Χοφμαν. Ακουγοντάς την,  νιώθει να εισέρχεται κανείς μέσα σε έναν ανεμοστρόβιλο σβουρίγματος-του βαλς αυτού που είναι η ίδια η ζωή!

Σε τούτη τη δίνη μπλεγμένος, πρέπει να μάθει να ακολουθεί τα βήματα- άλλοτε γοργά, άλλοτε πάλι ήρεμα- και να μην χάνει το μέτρο, όπως και την γερή βεβαιότητα του ποιός  είναι πραγματικά μετά από κάθε βήμα, ακολουθώντας τον ρυθμό της…

Στροβιλιστείτε λοιπόν!!

Τι ακόμα κι αν τα φτερά σας είναι μικρά;;

Πάντα κατορθώνουμε να πιαστούμε από κάτι δυνατότερο…

 

Χωρίς λόγια…

κοριτσάκι καράβι

απλά, συναισθήματα και όνειρα για ενα καλοκαιράκι που μόλις έφτασε…

Ο πίνακας ανήκει στον Οδυσσέα Οικονόμου.