Tag Archive | τραγούδι

Όνειρα μητρικής νυκτός…

 

baby2

Kαι όταν λέμε νυκτός, το εννοούμε. Δεν ήξερα που πήγαινα, όταν ξεκινούσα εκείνο το ταξίδι πέρυσι, από τότε που η περσινή χρονιά και ο Άγιος είχαν σταθεί μαζί μου πραγματικά γενναιόδωροι..

Θαρρούσα πως η μητρότητα ξεκινάει στην εγκυμοσύνη. Στο άγχος των πρώτων και μεταγενέστερων εξετάσεων, ιδιαίτερα στη μεγαλούτσικη ηλικία πια που είμαι (να θυμηθώ να αλλάξω το about μου, πριν δυο μήνες σαράντάρισα, ααα). Νόμιζα πως ο φόρος για να γίνω μάνα περιορίστηκε στην υπερ-έμεση κύησης που μου έχασε σε 2 μόλις μήνες 14 ολόκληρα κιλά, ή στις 10 ώρες αγωνίας του φυσικού τοκετού… Χιχιχιχι, το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;;

Όσοι από εσάς είστε μανούλες ή και πατεράδες, θα ξέρετε ήδη πως η μητρότητα ξεκινάει ουσιαστικά μετά την εγκυμοσύνη. Αυτό το μεγαλείο της αγάπης, συνυφασμένο με την απίστευτη κούραση, αυτή η η αδιαπραγμάτευτη διάθεση για αυτοθυσία, με την ακλόνητη (;) προσπάθεια να διατηρήσεις αυτό που ήσουν ως προσωπικότητα, ήσασταν ως ζευγάρι, είχες, ήθελες, νόμιζες πως ήθελες…Που τελικά βέβαια κλονίζεται, όπως φυσικά και τα νεύρα σου.

Παλινδρομήσεις στο φαγητό του παιδιού, ξενύχτια αγωνίας, ξανά αλλαγή στις διατροφικές σου συνήθειες, όχι πια λόγω εμετών δικών σου αλλά του μωρού σου. Να θηλάζεις και να απαγορεύεται να πιεις γάλα, να καταναλώσεις τα παράγωγα αυτού, να φας αυγά, ξηρούς καρπούς, ψάρι και τόσα άλλα. Να θηλάζεις 18 ώρες και να σου γυρνάει το μάτι από τη νύστα και την πείνα. Και να αντέχεις. Να αποστρέφεις το βλέμμα σου από την φυσική σου εικόνα στον καθρέφτη, δίνοντας ταυτόχρονα συγχαρητήρια στο μέσα σου που στέκεται ακόμα εκεί. Ενώ νυστάζει. Και ΠΕΙΝΑΕΙ. Και ονειρεύεται ότι κοιμάται. Και ονειρεύεται ότι καταβροχθίζει γλυκά και παγωτά και…

Ναι. Ονειρεύεται!

Πως θα είναι τα πρώτα της γενέθλια, η πρώτη της λέξη, το πρώτο της βήμα.Τα βλέπεις καθημερινά να συμβαίνουν τόσο μα τόσο γρήγορα, τόσο εξουθενωτικά για σένα, τόσο συναρπαστικά και καινούργια για εκείνη. Και συνειδητοποιείς πως:

Δεν ονειρεύεσαι: Συμβαίνουν πραγματικά μπροστά σου και είσαι τυχερός που ο Θεός, η Φύση δεν έχει σημασία ποιος, σου χάρισε τούτο το Δώρο. Και συνειδητοποιείς… πως δεν  χάθηκες όπως νόμιζες. Ίσα ίσα, διπλός έγινες, μεγαλύτερος, ομορφότερος, σοφότερος σίγουρα και ταυτόχρονα πιο ταπεινός. Πιο δοτικός, πιο τρυφερός, πιο παιδί. Το παιδί που ήσουν κάποτε και που τώρα το βλέπεις στα μάτια της. Και πως όσα δάκρυα και αν έχεις χύσει στην πορεία του μητρικού αυτού ονείρου, είναι καραμελένια. Και πως όταν έχεις μια τόσο γλυκιά ζωή, ότι δάκρυ και να χύσεις, θα είναι δάκρυ χαράς.

 

Πως όσο και να κουράζεσαι, αρκεί να βλέπεις τα χεράκια της να χτυπούν ρυθμικά για ένα ελεφαντάκι που τρώει 7 κασόνια μακαρόνια,

 

για χαρίσεις τον ύπνο σου σε όλους αυτούς που ακόμα κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου, απλά για να συνεχίσεις εσύ, να κάνεις (και ας θηλάζεις ολονυκτίς μετά από 13 μήνες ακόμα) τα δικά σου όνειρα μητρικής νυκτός…

mitrotita2

Τρεις χαρταετοί και ένα μουσικό «αεράκι»

kite girl

Εκεί γύρω στα 20-22 είσαι γεμάτος ενέργεια. Θαρρείς πως γνωρίζεις ποιος είσαι και που ανήκεις -τα στοιχεία του χαρακτήρα που σε διακρίνουν, τις δεξιότητες, τα προτερήματά σου (το ότι σε μαθαίνεις μέρα με τη μέρα θα το ανακαλύψεις αργότερα). Θαρρείς επίσης πως ξέρεις τι θέλεις να κάνεις στη ζωή και με ποιον τρόπο. Κρατάς έτσι σφιχτά τα όνειρα και τις ελπίδες σου στο χέρι, ίδιους χαρταετούς, που πετούν ψηλά στο ύψος που εσύ θα δώσεις, και που εσύ ελέγχεις, ζυγιάζοντας την καλούμπα τους. Πότε τους παρέχεις προσεκτικά και δειλά ένα χαμηλό ύψος, για να δώσεις άλλες φορές περισσότερο λάσκα στο νήμα της ζωής και του ονείρου σου. Πάντα όμως με μια καλούμπα που διαφεντέψεις ολοκληρωτικά εσύ. Τουλάχιστον έτσι πιστεύεις, ή σε κάνουν να πιστεύεις στις τρυφερές ηλικίες που έχουν προηγηθεί. Και ίσως να είναι αλήθεια αυτό για την καλούμπα, αλλά βλέπεις, δεν φτάνει.

‘Εχει ο χαρταετός εκτός από νήμα και ιστίο, ζύγια, πανί ή χαρτί και είναι εξαιρετικά ευαίσθητος στις καιρικές συνθήκες. Έτσι, κάποιοι χαρταετοί μουσκεύουν από τη βροχή. ‘Αλλοι πάλι είναι αδιάβροχοι, ωστόσο παρασέρνονται από τον άνεμο – σκίζονται ή γεμίζουν τρύπες, άσε που κάποιοι πιο άτυχοι κατακεραυνώνονται και παίρνουν φωτιά όλο χάρη…

Είναι και κάποιοι τελευταίοι που σκαλώνουν στα βράχια της ακροθαλασσιάς ή στα δέντρα. Σαν δεν προσέξεις, όχι μόνο δεν θα βρουν το δρόμο τους για τα ψηλά, αλλά θα τυλιχτούν με φόβο μέσα σε γυμνά κλαδιά, ή θα κρύψουν το πρόσωπό τους ταραγμένοι, πίσω από πυκνά φυλλώματα. Μπορεί να έχουν τραυματίσει και τα ζύγια τους. Στην τελευταία περίπτωση θέλει φροντίδα και υπομονή…

Χρόνο με το χρόνο μεγαλώνεις, αλλάζεις έτσι και τους χαρταετούς που κρατάς στο χέρι-κάποιους τους έχεις χάσει, σε άλλους αλλάζεις υλικά, άλλους τους σχεδιάζεις ακόμα με μολύβι και χαρτί. Και τα χρόνια περνούν…

Και κάπου εκεί και ενώ δεν το περιμένεις αλλά το υποψιάζεσαι ή μάλλον το ελπίζεις, υπάρχουν και κάποια χαρταετοί που τους θεωρούσες χαμένους για πάντα, ήταν ωστόσο απλά κρυμμένοι για καιρό ή εύλυτα μπλεγμένοι  σε ξένες αγκαλιές. Και τσουπ, ένα αεράκι γλυκό μόνο φτάνει να τους ξεμπλέξει, να τους κάνει να φανερωθούν δειλά, άρτιοι και λίγο σκονισμένοι απλά. Μα…αυτή τη φορά στηρίζονται πραγματικά κυρίως σε σένα , να κρατήσεις την καλούμπα τους, να μην τους ξαναπετάξεις σε κείνο το φοβιστικό δάσος ή τα απόκρημνα βράχια, να μην τους πας κόντρα στον καιρό, να μην τρυπήσεις ξανά την γλυκιά τους υπόσταση με λάθος ζυγιάσματα.

Είναι κάποιες μέρες τώρα που ανακάλυψα τρεις για καμιά δεκαπενταριά χρόνια κρυμμένους χαρταετούς. Και…κάθε φορά που ματώνω με τις φυλλωσιές που καθαρίζω για να τους αντικρίσω και δυσανασχετώ, έρχεται τσουυυπ ένα αεράκι και φυσά  και αυτό τα φύλλα, και μου χαιδέυει τα μαλλιά, θυμίζοντάς μου ότι μαζί του θα μπορέσουν να ξαναπετάξουν, βοηθώντας με να δω καθαρότερα, να απομακρύνω τη σκόνη της λησμονιάς, πάνω τους και μέσα μου.

Τούτο το…μαγικό αεράκι πνοής δεν είναι άλλο από το παρακάτω τραγούδι της Μαριέττας, το οποίο και έχω λιώσει στα views στο youtube, κάθε φορά που είμαι στον υπολογιστή. Βρίσκω αυτήν την καλλιτέχνιδα εξαιρετική για την ψυχή της, την μουσική παιδεία της, την ακομπλεξάριστη φύση της και κυρίως την παραμυθένια νοσταλγικότητα που μεταφέρουν τα τραγούδια της. Το συγκεκριμένο που είναι από τον πρώτο της δίσκο δεν το ήξερα ομολογώ!!!

Την ερωτεύτηκα λοιπόν τούτη τη μελωδία και σκέφτηκα μεμιάς που θα θελα να τη χαρίσω. Σαν στη συνέχεια διάβασα και τους στίχους του τραγουδιού, συλλογίστηκα πως πρέπει να τους απομνημονεύσω -να μπορώ να τους τραγουδώ και σωστά, σαν χρειαστεί, κάθε μέρα που περνάει…

Αφιερώνω τούτο το τραγούδι στους πραγματικούς χαρταετούς της δικής σας ψυχής και εύχομαι η καλούμπα τους να έχει χιλιόμετρα μήκος και σύντροφο τον χαμογελαστό ήλιο μαζί με το σωστό – και όσο χρειάζεται κάθε φορά- αεράκι…Και πετώ τους τρεις δικούς μου νεοανακαλυφθέντες ψηλά, να γραπώσουν τα πολύτιμα αστεράκια-ευχές που αναφέρει η Μαριέττα στους στίχους της….

Hum

The night is dark, I won’t leave you
Ι’ll bring the stars, to be with you
And if it’s cold, I will fly high
The moon is so close, I can carry it

Mmmmmmm…

Just look at the sky, it is dreaming
It’s wishes are stars that are falling
Just hear the wind, it is singing
The song is like a voice, that is breaking

I won’t leave you. I won’t let you down. Mmmmm…
Please don’t cry…
I can fly! I can touch the sky… Mmmmm…

Please don’t cry… Mmmmm…

 

images

 

 

Οι λαγοί, οι χελώνες και κάπου ενδιάμεσα τα όνειρά μας…

Περπατώ εις το δάσος…

Walter_Crane23Η Κοκκινοσκουφίτσα ήταν για μένα πάντα ένα από τα αγαπημένα παραμύθια. Ίσως γιατί η ιστορία είχε να κάνει με χαρούμενο τέλος (βασικό), με μια γιαγιά και μια εγγονή (η γιαγιά μου ήταν πρότυπο και σημείο αναφοράς για μένα για 33 χρόνια) και κακοί λύκοι δεν υπήρχαν στον ορίζοντα (μόνο νυφίτσες υπήρχαν στα παιδικά μου καλοκαίρια στο Ξυλόκαστρο) οπότε και ο λύκος αποτελούσε μια αόρατη απειλή.

Ίσως πάλι να είχε να κάνει ότι ντύθηκα Κοκκινοσκουφίτσα στο προνήπιο, απο μια στολή που μου είχαν φτιάξει από κοινού προγιαγιά, θεία και γιαγιάδες, βλέπετε η προγιαγιά μου ήταν από τις καλύτερες μοδίστρες του Βόλου στην εποχή της με μαγαζί που είχε στήσει μετά από πολύ κόπο και στο τέλος είχε τέσσερα άτομα προσωπικό, οι δε γιαγιάδες μου και οι δυο (όπως και η θεία), επαρχιώτισσες και κείνες φερμένες όμως αργότερα στην Αθήνα, ήταν από αυτές τις μαστόρισσες του πλεξίματος, ραψίματος και κεντήματος που καμια αλυσσίδα ρουχάδικων δεν μπορεί να συναγωνιστεί. Είμαι κατά του να κρατάς τα άχρηστα πράγματα του παρελθόντος, ωστόσο πολλά πουλοβεράκια, μπλουζάκια και φορεματάκια της παιδικής μου ηλικίας, με χιλια δυο χρώματα και σχέδια, και το απαραίτητο πολλές φορές πάνω τους δαντελένιο γιακαδάκι μοσχοβολούν όχι μόνο τρυφερές αναμνήσεις, αλλά και όνειρα για αυτούς που θα τα φορέσουν (αφού τα έχουμε διαφυλάξει με αγάπη) στο μέλλον…

Έτσι λοιπόν και με την περιβόητη αποκριάτικη στολή του προνηπίου. Δεν θα ξεχάσω ακόμη πόσο χαιρόμουν την παραμονή που η μητέρα μου μου σιδέρωνε την λαχταριστή κόκκινη κάπα της…Από αυτές τις στολές που με τίποτα δεν συγκρίνονται με τα εύκολα και συνθετικά κοστούμια των παιδικών αλυσσίδων (και στα οποία, δεν κάνω την έξυπνη, ενδώσαμε και μεις οικογενειακά αργότερα, αρχής γενομένης μέσω αγορών από το ιστορικό…Μινιόν!)

θυμάμαι λοιπόν το παραμύθι αυτό με ξεχωριστή αγάπη…Όπως και τα αντίστοιχα της παιδικής ηλικίας, καθώς και τις όμορφες εικόνες τους με φυσιολογικές φιγούρες και λιγότερες γυναικείες μορφές αναλογιών… 90-60-90, με μπλε μάτια και ξανθά μαλλιά  και άντρες με τετράγωνες πλάτες!Το κάθε παραμύθι είχε τη σημασία του και η έννοια πριγκίπισσα, όσο απίστευτο και να μοιάζει, δεν στάθηκε ποτέ για μένα το απόλυτο όνειρο, την εικόνα συνιφασμένη με την ευτυχία – κάτι τέτοιο θαγινόταν πολύύ αργότερα με τους γάμους στις ελληνικές ταινίες, το απαραίτητο happy end του τραυματισμένου μεταπολεμικού ελληνικού ονείρου, που για κάποιο διάστημα είχε συμπαρασύρει και εμένα. 😉

Και κάπως έτσι, ερχόμαστε στο σήμερα…Όπου κάθε φορά που ανακαλύπτω ένα παραμύθι που μου δίνει χαρά, νόημα και αφορμή να σκεφτώ, ανατρέχω με νοσταλγία πίσω στα συναισθήματα κείνης της τόσο τρυφερής ηλικίας. Όταν δε τα παραμύθια που με μπλέκουν στα δίχτυα τους είναι παραμύθια που απευθύνονται σε «μεγαλόμικρους ενήλικες» ή είναι για «μικρομέγαλα παιδιά», τότε ο ενθουσιασμός μου γίνεται ακόμα μεγαλύτερος!

Σε τούτη την τελευταία κατηγορία ανήκει και η ταινία μιούσικαλ που παρακολούθησα πρόσφατα, με τίτλο «Into the Woods»(«Μέσα στο Δάσος»), ένα θεατρικό έργο του οποίου την κινηματογραφική μεταφορά θεωρώ σχεδόν εξαιρετική. Νομίζω ότι την ταινία παρακολούθησε λιγότερος κόσμος από ότι θα μπορούσε δυνητικά, και αυτό γιατί στάθηκε εξαιρετικά άδικη η κριτική – μαρκετίστικη προβολή του μέσω του Αθηνοράματος από τον Χρήστο Μήτση. Όχι, η ταινία δεν είναι για μικρά παιδιά, είναι για παιδιά μάλλον μεγαλύτερα της ηλικίας των 10, μη σου πω και των 12. Άντε να εξηγήσεις στο μικρό αγοράκι που καθόταν πίσω μου, γιατί ο κακός λύκος Τζόνι Ντεπ φορούσε θεατρικό κοστούμι λύκου, και δεν υπήρχε κανονικός λύκος στο έργο.

wolf

Όχι, η ταινία δεν είναι για όλη την οικογένεια. Και σίγουρα όχι για εφήβους που βράζει το αίμα τους και στο μυαλό τους οι κινηματογραφικές μεταφορές παραμυθιών είναι συνυφασμένες με πόλεμο, βία, ψιλοθρίλερ καταστάσεις. (παραδείγματα: Η Κοκκινοσκουφίτσα, Χένσελ και Γκρετελ κλπ). Φυσικό είναι να υπάρχει ένα τεράστιο κατεβατό από αρνητικές κριτικές, από άτομα αυτής της ηλικίας, τα οποία πήγαν να δουν μια ταινία δράσης με ένα κάποιο λαβ στάρι μεταξύ εφήβων, και έπεσαν σε ένα ουσιαστικά «σκηνικό» κινηματογραφικό μιούσικαλ, εμπνευσμένο από το αντίστοιχο θεατρικό, όπου εκ προθέσεως (και όχι λόγω φτωχού προϋπολογισμού όπως σχολιάστηκε) έχουμε  θεατρικά σκηνικά και ρόλους (το πραγματικό σκηνικό είναι συνυφασμένο με το αντίστοιχο θεατρικό του, όπως στις σκηνές του δάσους, όπως εκεί όπου ο λύκος τρώει την Κοκκινοσκουφίτσα και τη γιαγιά κτλ).

Προσωπικά ευχαριστήθηκα πάρα πολύ τούτη την ταινία. Ίσως γιατί απέχω αρκετά πια από την τρυφερή αλλά γεμάτη καθημερινές μετουσιώσεις δράσης και σκέψης εφηβική ηλικία, ίσως πάλι γιατί αισθάνθηκα σαν να παρακολούθησα ένα σοβαρό θεατρικό έργο εξωτερικού, με μια ωστόσο απαραίτητη παιδική χροιά και οπτική. Τα σχόλια επαναλάμβαναν πόσο βαρετοί είναι οι συνεχείς μουσικοί διάλογοι, που εμένα, με την χαρακτηριστική ομοιοκαταληξία των παραμυθιών, με συνεπήραν. Ανέφεραν επίσης πως το έργο τελειώνει πριν τα τελευταία 45 λεπτά του, που είναι άχρηστα, ενώ τα τελευταία αυτά 45 λεπτά είναι και τα πιο χρήσιμα του του έργου, και λυπάμαι αληθινά για εκείνους τους μικρούς ηλικιακά θεατές, που δεν αντιλήφθηκαν το βάθος τους.

Το Into The Woods, είναι ένα έργο (πρωτίστως το κοιτώ ως υπόθεση, ανεξαρτήτως της θεατρικής η κινηματογραφικής απόδοσής του) που σέβεται τον ευατό του. Από το σενάριο του παρελάυνουν συνδυασμένα μεταξύ τους τα πιο γνωστά μας παιδικά παραμύθια: Η Κοκκινοσκουφίτσα, Η Ραπούνσελ, η Σταχτομπούτα, ο Τζακ και η Φασολιά. Κάθε παραμυθι πέρα από την αφελή ιστορία του κρύβει μια πιο σοβαρή υπόθεση, και στόχο έχει να κρούσει μέσα σου το καμπανάκι για θέματα που αφορούν τη ζωή, το μέλλον μας, τις σχέσεις με τα παιδιά μας: Η ανεξέλεγκτη ελευθερία που δίνεται στην Κοκκινοσκουφίτσα την οδηγεί σε επικίνδυνα μονοπάτι και κρεβάτι ενώ στη αντιπέρα όχθη, το χρυσό κλουβί που έχουν κλείσει οι γονείς της την Ραπούνσελ της στερεί οποιαδήποτε επαφή με τον αληθινό κόσμο. Ο γοητευτικός πρίγκηπας ανακαλύπτει ότι πρέπει να έχει και μυαλό εκτός από ομορφιά-η Σταχτομπούτα πιστεύει ότι η μοίρα της είναι προδιαγεγραμμένη και καλείται να την ακολουθήσει. Είναι όμως; Η’ μπορεί να θέλει για τον εαυτό της ένα άλλο παραμυθένιο τέλος; Τέλος η ευημερεία ενός βασιλείου (του εν λόγω βασιλείου όπου κινούνται οι προαναφερθέντες ήρωες) μπορεί να ευημερεί έχοντας κλέψει τον πλούτο ενώ άλλου βασιλείου (εν προκειμενω των Γιγάντων από τον Τζάκ), χωρίς να υπάρχουν συνέπειες και που θα οδηγήσει αυτό τους ήρωες;

Το δάσος είναι η ίδια η ζωή μας, και η εισαγωγή μέσα σε αυτό η προσπάθεια να ανακαλύψουμε και να αποκτήσουμε ο καθένας αυτό για το οποίο διψάμε την συγκεκριμένη στιγμή περισσότερο. Πολλές φορές στην προσπάθειά μας αυτή θα διασταυρωθούμε με άτομα που θα γίνουν σύμμαχοι, αλλά κάποιες φορές και εχθροί μια και οι επιθυμίες και οι στόχοι μας μπορεί να συγκρούονται ή να απειλούν αυτούς των τρίτων. Πολλές φορές μάλιστα εύκολα θα μας κάνει η απλησία να παρεκλίνουμε από τον αρχικό στόχο και από τα καλά που έχουμε ήδη, οδηγώντας μας φυσικά στο αντίστοιχο τίμημα…Τέλος, κρατώ τα δυό μεγαλύτερα αποφθεγματα που αναφέρονται και στο τραγούδι του τέλους 1) να προσέχουμε τι ευχόμαστε, οι ευχές είναι μικρά παιδιά που μπορεί να ξεφύγουν από το έλεγχό μας κάποια στιγμή  2) καλά είναι τα παραμύθια και τα happy ends, αλλά μέσα από αυτά πρέπει πάντα να λέμε την αλήθεια στα παιδιά…
(μην ξεχνούμε ότι συναντάμε και το θάνατο μέσα στο έργο αυτό, ένας ακόμη λόγος που το έργο δεν συνιστάται για πολύ μικρούς τηλεθεατές).

Σας αφήνω με  τραγούδι «Children will listen» που μου έφερε δάκρυα στα μάτια, εγώ τρέχω να κατεβάσω το OST, καθώς η μουσική του με μάγεψε το ίδιο με τα αλληγορικά του νοήματα…

 

 

Περπατώ εις το δάσος, αναζητώντας κάθε φορά την αλήθεια μέσα μου…

Όλα τα ΝΑΙ του κόσμου και ένα κόκκινο μπαλόνι…

kokkino mpaloni

Τώρα, ένα χρόνο περίπου μετά τη μετακόμιση, ξεκαθαρίζω παλιά αποκόμματα περιοδικών και εφημερίδων, καλά φυλαγμένων στην άκρη, με θέματα που μου έχουν τραβήξει κατά καιρούς το ενδιαφέρον. Ένα από αυτά και το CD «Όλα τα Ναι του κόσμου»  που περιέχει  11 τραγούδια σε στίχους της Ελεάνας Βραχάλη, ερμηνευμένα από ποικίλους συντελεστές,  όπως Γαλάνη, Μπάμπαλη, Αλευράς, Ονειράμα κ.α. καθώς και 8 κείμενα.

Σε τούτο το CD  οι στίχοι και τα κείμενα είναι εμπνευσμένα από το ομώνυμο παραμύθι της ψυχολόγου και καθηγήτριας Φωτεινής Τσαλίκογλου, αλλά και το βιβλίο «Δε μ’ αγαπάς, μ’ αγαπάς» της συγγραφέως Μαργαρίτας Καραπάνου που βασίζεται στην αλληλογραφία ανάμεσα σε εκείνη στην Αθήνα και τη συγγραφέα μητέρα της Μαργαρίτα Λυμπεράκη στο Παρίσι για κάποια χρόνια…

Παρακάτω δείτε σε τι λένε ΝΑΙ οι συντελεστές του CD

καθώς και ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια από τον δίσκο αυτό, το ομώνυμο τραγούδι «όλα τα ναι του κόσμου», ερμηνευμένο από την Ηρώ.

Η αναζήτηση στο ίντερνετ που οδήγησε στο παραπάνω βίντεο,με παρέπεμψε με τη σειρά της στην εξαιρετική, αλλά άγνωστη για μένα μικρου μήκους ταινία του 1956 «Το κόκκινο μπαλόνι» του Albert Lamorisse. Η ταινία πήρε όσκαρ σεναρίου και ο μικρός πρωταγωνιστής, είναι ο γιος του σεναριογράφου. Πέρα από το σενάριο, και η φωτογραφία της με τις αντιθέσεις χρωμάτων και συναισθημάτων είναι απλά υπέροχη…

Ξεκλεψτε 30 λεπτά από το χρόνο σας και απολαύστε την ανοίγοντας ολόκληρη την οθόνη του υπολογιστή σας, γιατί αξίζει…

Λέω ΝΑΙ στα όνειρα, ΝΑΙ στο δικαίωμα να κάνεις λάθος αρκεί να έχεις όρεξη να επανορθώσεις, ΝΑΙ στην αγάπη, ΝΑΙ στην επικοινωνία και βέβαια ΝΑΙ σε όλα τα παιδικά βλέμματα…

Εσείς σε τι λέτε ΝΑΙ;

Αντίδοτο στη κρίση 4: Τραγούδι για ένα νέο ξεκίνημα

Music: Tsku Izuml / Lyncs: Michio Yamagami

Ai-shiau sono toki ni   kono yo ha tomaru no 

Toki no nai sekai ni    futari ha iku no yo

Yoru ha nagarezu    hoshi mo kienai 

Ai no uta    hibiku dake

Ai-shiau futari no    tokei ha tomaru no yo 

Tokei ha tomaru no

Σαν αγαπάμε ο ένας τον άλλο, το παροδικό αυτού του κόσμου προτίθεται να σταματήσει

ώστε να διαβούμε έτσι οι δυο μας , μια πραγματικότητα δίχως χρόνο

όπου δε θα κυλά η νύχτα, ούτε θα ξεθωριάζουν τ’άστέρια,

αλλά που θα αντηχεί απλά το τραγούδι της Αγάπης

Αγαπιόμαστε, κι έτσι το ρολόι του χρόνου μας σταματά

Το ρολόι του χρόνου μας σταματά…

Το παραπάνω τραγούδι είναι γιαπωνέζικο (πρωτότυπος τίτλος Yoake no Scat) και ερμηνεύτηκε για πρώτη φορά από την 65χρονη σήμερα Saori Yuki το 1969. Ο τίτλος του έχει μεταφραστεί στα αγγλικά ως ‘Song for a new Dawn’, αλλά (= Τραγούδι για μια καινούργια αυγή, ένα καινούργιο ξεκίνημα), ωστόσο η κυριολεκτική του ερμηνεία στα ιαπωνικά είναι μάλλον «βγαίνω από το σκοτάδι». Έγινε πρωτοφανής διεθνής επιτυχία, ενώ οι πωλήσεις του έφτασαν το 1,5 εκατομμύριο, κάνοντας την τραγουδίστρια και ηθοποιό ευρύτερα γνωστή.

Διασκευάστηκε  εν συνεχεία το 2011 από τους Pink Martini, μια μπάντα – μικρή ορχήστρα όπως αυτοαποκαλείται- που ιδρύθηκε το 1994, όταν ο ιδρυτής της Thomas Lauderdale, φοιτητής του Χαρβαρντ και με όνειρο να ασχοληθεί στο μέλλον με την πολιτική, δεν έβρισκε αρκετά ενδιαφέρουσα τη μουσική που ακουγόταν σε πολιτικές εκδηλώσεις και διάφορες εκδηλώσεις συγκέντρωσης χρημάτων, και θέλησε έτσι να δημιουργήσει ένα είδος μουσικής που να συνδυάζει πολλούς και διαφορετικούς ήχους και ακούσματα και να αρέσει τόσο σε συντηρητικούς όσο και φιλελεύθερους. Η μουσική του είχε στόχο να στρέψει το πολιτικό ενδιαφέρον σε θέματα όπως το περιβάλλον, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την εκπαίδευση κτλ. 

Μάλιστα, το πρώτο άλμπουμ τωνPink Martini, Sympathique, που κυκλοφόρησε από την Heinz Records το 1997 , πουλώντας πάνω από 1,3 εκατομμύρια αντίγραφα παγκοσμίως (!), εκτός των άλλων περιελάμβανε και διασκευή του τραγουδιού «Τα Παιδιά του Πειραιά» και μάλιστα στα ελληνικά.

Τo 2011 το  καινούργιο άλμπουμ των Pink Martini  «1969»  -που περιλαμβάνει και το Yoake no Scat- έγινε  ολόκληρο σε συνεργασία  με τη Saori Yuki . Ο Thomas Lauderdale ανακάλυψε τη μουσική της Saori Yuki σε ένα δισκάδικο της πόλης του, όταν το εξώφυλλο ενός δίσκου της του κίνησε το ενδιαφέρον, ενώ με την πρώτη κιόλας ακρόαση αγάπησε τη μουσική και τη φωνή της γιαπωνέζας ερμηνεύτριας…

Τέλος, η διασκευή που ακούγεται παραπάνω -και είναι για μένα ίσως και η καλύτερη έκδοση του τραγουδιού- έγινε  πέρυσι, από το ελληνικό γυναικείο συγκρότημα Marsheaux και το πρωτοάκουσα στον ραδιοφωνικό σταθμό pepper 96.6.

 Οι Marsheaux  είναι  συγκρότημα ηλεκτρονικής (synthpop) μουσικής από τη Θεσσαλονίκη. Τα δύο μέλη του συγκροτήματος, Μαριάνθη και Σοφία, μετακόμισαν στην Αθήνα το 2000 όπου και σχημάτισαν το συγκρότημα. Ο ήχος τους παραπέμπει ευθέως στην ηλεκτρονική μουσική των πρώτων χρόνων της δεκαετίας του 1980. Το όνομα του συγκροτήματος προέρχεται από την ένωση της πρώτης συλλαβής του κάθε ονόματος των δυο μελών. 

Απολάυστε το… Γιατί, κάθε στιγμή που αναπνέουμε, είναι κατάλληλη για ένα νέο ξεκίνημα…Για μια έξοδο από το σκοτάδι που έχουμε μέσα μας…

Καλή αρχή σε όλους!

Μετακόμιση ΤΩΡΑ…

moving

 

 

 

 

διάλεξε με ποιους θα’σαι

την πιο δύσκολη ώρα…

 

 

 

 

 

 

Το καλό και το κακό με μια μετακόμιση, είναι ότι συνοδεύεται από ποικίλα συναισθήματα.

Νοσταλγία για αυτό που πίσω αφήνεις. Ένα  κομμάτι δικό σου που χρόνια έχτιζες και είχες πίσω από αυτό οχυρωθεί…Κομμάτι που ίσως και αυτό δύσκολα να είχε αρχίσει. Που σκαλί σκαλί το ανέβηκες ως την κορυφή. Αλήθεια, σαν το πάζλ συμπληρώθηκε και είδες επιτέλους την εικόνα γεμάτη, πόσο διάστημα προλαβες να την απολαύσεις ολοκληρωμένη;;; Η ζωή δεν ρωτάει απαραίτητα, πριν απαιτήσει μετακόμιση…

Μια νέα αρχή κατά πάσα πιθανότητα να συνοδεύεται από Ενθουσιασμό για εκεί που πηγαίνεις. Λαχτάρα για το καινούργιο. Καινούργιες Ελπίδες. Καινούργια Όνειρα…

Μα σίγουρα θα εμπεριέχει και Φόβο. Η σελίδα είναι πάλι κενή. Η εικόνα ανολοκλήρωτη. Και αν τα όνειρα δεν πραγματοποιηθούν; Τι είναι αυτό στο οποίο τώρα βρίσκομαι ; Φτου και πάλι από την αρχή…Φτού…

Η’…Φτου, και βγαίνω.  Να ψάξω και να αναζητήσω από τις κρυψώνες τους ότι νέο μου επιφυλάσσει το μέλλον…

Και να σου ξαφνικά κι η Μοναξιά και η Μελαγχολία: Σαν οι άλλοι συνεχίζουν κανονικά πίσω από τα κάστρα και τα οχυρά τους και τίποτα δεν έχει αλλάξει στη συνηθισμένη τους καθημερινότητα, εσύ καλείσαι να βουτήξεις μέσα σε μεγάλες, σκονισμένες κούτες. Αντικειμένων και συναισθημάτων. Πρέπει να τις ανοίξεις (ενώ τις θελεις κλειστές και τις δυο – καλύτερα έτσι, πιο ήσυχα!!) και να αρχίσεις να ζωγραφίζεις από την αρχή, να γράψεις σε τούτη τη καινούργια σελίδα από το μηδέν…

Και κρατάει όλο αυτό, και κρατάει…Και κρατάει…Λες δεν θα τελειώσει ποτέ.

Η βουτιά στο παρελθόν γίνεται  κάθε μέρα και μεγαλύτερη, αυτά που με προσοχή και καθαριότητα τοποθετείς στα ράφια σού φαίνονται να ζωντανεύουν, σαν της λερναίας Υδρας το κεφάλι ένα πράγμα – ένα ταχτοποιείς – και μέσα και έξω σου – δέκα καινούργια βγαίνουν – και πάει λέγοντας… Κάνεις όμως υπομονή.

Γιατί έχει και ένα μεγάλο καλό πάνω από όλα αυτό:

Αφυπνίζεσαι. Αλλάζεις. Επαγρυπνάς. ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΣΑΙ.

Συνειδητοποιείς πως αυτά που κρατάς και έχεις εμφανή σε κάθε μετακόμιση, εσωτερική ή εξωτερική, είναι αυτά που αληθινά σε εκφράζουν, σε απαρτίζουν, σε συνθέτουν. Που ΤΑ ΕΧΕΙΣ ΑΝΑΓΚΗ για να πας παρακάτω. Πολλά άχρηστα τα πετάς (ή τουλάχιστον προσπαθείς), άλλα χρήσιμα, αλλά όχι πια σε σένα, τα χαρίζεις. Κάποια τελευταία τα αποθηκεύεις ή καταχωνιάζεις, ίσως γιατί αναγνωρίζεις την μελλοντική τους αξία, ίσως πάλι γιατί σέβεσαι το παρελθόν που έχουν στην καρδιά σου, παρά το γεγονός ότι στη παρούσα φάση μπορεί και να σου είναι περιττά.

Παραμένει όμως ένα καλό με τις σελίδες τις λευκές: Δεν μένουν για πάντα λευκές. Συνηθίζουμε μάλιστα να γράφουμε σε αυτές με το αγαπημένο μας στυλό από την προηγούμενη σελίδα. Γιατί αυτό που είμαστε, είναι αυτό που έχουμε ανάγκη κάθε φορά και κουβαλάμε μαζί μας, και όχι το ίδιο το σπίτι…

Τραγούδι: Ελεωνόρα Ζουγανέλη, Στίχοι/ Μουσική: Κώστας Λειβαδάς

ΥΓ: Για την ιστορία, ο παππούς μου είχε όταν ήμουν μικρή ,  ένα τέτοιο κατσαριδάκι σαν και τούτο της φωτογραφίας. Χαριτολογώντας το αποκαλούσε «Ταρζάν» αφού εκείνο ζοριζόταν στις ανηφόρες. Τον έβγαζε ωστόσο πάντα ασπροσπρόσωπο… Ο «Ταρζάν» είχε, θυμάμαι, ένα υπέροχο κάστρο στο τιμόνι του, ανάλογο περίπου σαν το λογότυπο  που έχει σήμερα  η  Ντίσνεϊ – Μπουένα Βίστα. Μέσα από αυτό ονειρευόμουν σαν πριγκήπισσα…Πέρναμε λοιπόν τον «Ταρζάν» και πηγαίναμε βόλτες για παγωτό στον Κανάκη στη Φιλαδέλφεια, στο λούνα πάρκ, στο Λυκαβηττό για να μαζέψουμε αγριολούλουδα…Από τα πράγματα που έχουν οχυρώσει τις άμυνες μου και κλειδωθεί στα σεντούκια της παιδικής μου ηλικίας για να τα κουβαλάω πάντα μαζί μου…Σε κάθε μετακόμιση…

 

Παιδικά όνειρα καλοκαιριού…

«Θα φτιάξω έναν κήπο μαγικό
για να πουλάω ηλιαχτίδες και γιογιό
και πεφταστέρια.
Θα φτιάξω ένα κιόσκι εξωτικό
για να πουλάω φεγγαράδες και λωτό
τα καλοκαίρια…»

Κάθε χάρτινο καραβάκι που πλέει στο πέλαγο, και ένα όνειρο παιδικό μας, θυμάστε;

Κάποια από αυτά μπορεί να τα πήρε η φουσκοθαλασσιά, άλλα να μούλιασαν για λίγο και μετά να στέγνωσαν κοντά σε αγάπη, κάποια άλλα κατέληξαν σε ένα κήπο μυστικό με ότι αγαπάμε περισσότερο…

Ας μην τα ξεχνάμε! Γιατί είναι αυτά που μας πάνε μπροστά από παιδιά…