Tag Archive | one:story

One story for one s…

S ΤΕΛΙΚΟ (διήγημα)

Περπατά στην Ερμού. Με βήμα ταχύ, ρίχνει ωστόσο κλεφτή ματιά στις βιτρίνες. Αγοράζει κουλούρι.

Κάτι του λέει ότι η θηλιά ξαναζύγωσε. Δένει και πάλι τον κύκλο της.

Στης απώλειας τον πόνο. Της μοναξιάς.

Τα ρούχα του τσαλακωμένα. Η εικόνα του γερασμένη, παρά τα λίγα χρόνια του.

Πέρσι τέτοια εποχή ξεκίνησαν όλα. Στο άκουσμα  της αρρώστιας της.

Της έκρυψε την αλήθεια.

Όμως η θηλιά τους τύλιξε. Με σκέψεις που άρχισαν να λυγίζουν, να κάμπτονται.

Που γύριζαν μέσα τους, κάνοντας διαδρομές, ψάχνοντας διέξοδο. Αλλά η θηλιά είχε ήδη βρει το δρόμο της. Γραπωνόταν γύρω τους.

Και το θήτα της δεν το αντιλήφθηκαν, αρχικά οριζόντιο καθώς ήταν, και όχι κάθετο. Ένας φλοιός, ξένο σώμα είχε αρχίσει να τους αγκαλιάζει. Φίδι σφικτήρας, φαράγγι βαθύ, φυλακή που τους έκλεινε μέσα της. Το φι ήταν εδώ. Τους είχε ήδη κατακτήσει.

Το αρνήθηκε.

Το πάλεψε.

«Όχι!» του φώναξε, με όλη τη δύναμη της ύπαρξής του.

Μα ο κύκλος που τους παγίδεψε ήταν ήδη παρόν, όμικρον, που τους εγκλώβισε ασφυκτικά…

Βούρκωσε.

Βάρυνε.

Βυθίστηκε σε θλίψη.

Προσπάθησε να συνθλίψει τον κλοιό που τον έζωσε. Μα τελικά αρκέστηκε  να τον διπλώσει στα δυο, να τον συμπιέσει, ευκολότερα για να τον αντιμετωπίσει. Το βήτα  μόλις είχε κάνει επίσκεψη. Και κείνος είχε ακόμα χιλιόμετρα να διανύσει. Να ανέβει το βουνό του πιο μύχιου πόνου του, κατάματα να τον αντικρίσει. Να τον αποδεχτεί.

Μήνες μετά αναγκάστηκε. Εκείνη έφυγε. Εκείνος έμεινε πίσω. Εκείνη λυτρώθηκε, εκείνον τον ζύγωσε  ξανά ο κλοιός. Όχι πια της αρρώστιας, αλλά της απώλειας.

Ο κύκλος ήταν πάλι εδώ…

Κοίταξε το κουλούρι του.

Περπατά στην Ερμού.

Με βήμα ταχύ, ρίχνει ωστόσο ματιά κλεφτή στους περαστικούς.

Τα ρούχα του τσαλακωμένα, η εικόνα του γερασμένη, παρά τα λίγα χρόνια του.

Το πρόσωπό του βρώμικο.

Κρατά μια κρεμάστρα που βρήκε στα σκουπίδια. Δε στάθηκε τυχερός.

Κόμπος το στομάχι του, η θηλιά τον έχει δέσει για τα καλά, μέρες τώρα.

Θηλιά διαφορετική από κείνη, σαν ήρθε δω πρώτη φορά. Σαν πλήρωσε τα χρήματα στο δουλέμπορο.

Τότε τον αγκάλιασε απειλητικά η θηλιά, μα εκείνος την αγνόησε.

«Καινούργιο ξεκίνημα», της αντιμίλησε.

Λίγο καιρό αργότερα, το όχι της τον χτύπησε κατακούτελα μαζί με τους μπάτσους.

Το όμικρον ήταν πια εδώ και είχε έρθει για να μείνει…

Μπήκε στο ζυγό του. Αιχμαλωτίστηκε.

Στη συνέχεια διπλώθηκε στα δυο, να μετριάσει τον πόνο…

Βουβάθηκε.

Βούρκωσε.

Βρίστηκε.

Βρώμισε.

Σωματικά και ψυχικά. Το βήτα εγκαταστάθηκε μέσα του για τα καλά.

Στο τέλος, παραδόθηκε. Στον κλοιό που αναδιπλώθηκε. Που έσφιγγε ξανά…

Η θηλιά έδενε τον κόμπο όλο και πιο πιεστικό στο στομάχι, μέρες τώρα. Ο σφικτήρας  γίνηκε αφόρητος. Η στεφάνη της ζαλάδας ασφυκτική.

Κοίταξε το κουλούρι.

Όρμησε και του το πήρε δίχως να σκεφτεί. Χίμηξε να φύγει.

Κάτι τον κράτησε.

Δεν ήταν μοναχά το έκπληκτο, πληγωμένο βλέμμα. Το χέρι του άλλου που βάστηξε τον ώμο του…

Θηλιά ανάποδη, κλοιός ασφυκτικός, βουνά απροσπέλαστα που αχνοφαίνονται και πάλι…

Και ξαφνικά, ένα κουλούρι, σουσαμένιος κύκλος σωστός.

Τούτη τη φορά συνδετικός κρίκος.

 «Θα μου κάνεις παρέα για φαγητό, φίλε; Είμαι μοναχός χριστουγεννιάτικα», τον άκουσε να λέει.

Και κάπου εκεί, σαν ο κλοιός να ράγισε.

Αντικριστά.

Δευτερόλεπτα.

Τόσο το βλέμμα τους ανταμώθηκε. Σε ένα δρόμο λαχτάρας.

Λαχτάρας για να ξαναρχίσουν. Ένα δρόμο έστω με στροφές.

Κάπου εκεί, τους ένωσε διστακτικά ένα ς.

Σ, της απόδρασης…

S, τελικό…

Το διήγημά μου «S τελικό» φιλοξενείται και  στο one:story – ένα διήγημα κάθε μέρα , ένα ιστολόγιο που αποτελεί μια πειραματική προσπάθεια με στόχο να λειτουργήσει ως ανοικτή λογοτεχνική πλατφόρμα για οποιονδήποτε εκφράζεται δημιουργικά μέσω της γραφής και το οποίο επιμελείται με ξεχωριστή συνέπεια ο πολυπράγμων Γιάννης Φαρσάρης.

Advertisements